Θαλασσότοπος

Έλα, εγώ είμαι!

2012-01-18T10:35:00.006+02:00

Αναγνώστη μου σόρι που χάθηκα, αλλά μια με τον Μαλάκα μια με τις βόλτες που έκανα χάθηκα.

Γύρισα και στη δουλειά προχθές και το μυαλό μου ήταν (και είναι…) αλλού.

Άλλα τεκτενόμενα αλά Μαλάκα δεν είχαμε…

Ησυχάσαμε.

Κάναμε όμως και κάτι πολύ ωραίο αναγνώστη μου….

Πήγαμε εδώ…

88 όροφοι ψηλά!

Και γαμώ!

Ξεκίνησα εγώ κατά το μεσημεράκι και πήρα το τρένο.

Κατέβηκα στην πόλη.

Ο άντρας μου δούλευε εκεί κοντά και θα τελείωνε μετά από καμιά ωρίτσα.

Κοίτα τι βλέπεις μόλις βγεις από το σταθμό στο Flinders Street…

Τουριστάκι κανονικό ήμουνα…

Περπάτησα λοιπόν λίγο παρακάτω και μπήκα σε ένα βιβλιοπωλείο με μεταχειρισμένα βιβλία.

Και αγόρασα αυτό το βιβλίο…

Δεν είν᾽κακό...

Πήγα λίγο παρακάτω και βρήκα μια στοά με μια σειρά από καφετέριες με (ω τι θαύμα!) τραπεζάκια έξω όπου μπορούσες και να καπνίσεις (ολοκληρώθηκε το θαύμα, κλείσε το στόμα σου τώρα)!!!

Έκατσα, παρήγειλλα μια διπλή εσπρεσιά, άνοιξα το βιβλίο και άραξα να λιάζομαι…

Πήρε κάποια στιγμή ο άντρας μου τηλέφωνο και μου είπε να βρεθούμε στο Flinders Street, στο σταθμό.

Ε, εσύ τι λες να συνέβη;;;

Χάθηκα…

Παράξενο ε;

Κοίταξε, παρὄλη την περιπατάδα που έριξα, το να βγώ ξανά στο Flinders Street ήταν πανεύκολο.

Το να πάω πίσω στην είσοδο του σταθμού επίσης.

Αλλά διάβασε συνομιλία και θα καταλάβεις…

Ε (moi!): Είμαι έξω από την είσοδο του σταθμού.

Α (ο πασάκος για): Κι εγώ.

Ε: Κι εγώ γιάντα δε σε γλέπω καλό μου;

Α: Είσαι σίγουρη ότι ξέρεις που είσαι;

Ε: Στον πλανήτη Γη σίγουρα!

Α: Ρε συ μη μου πεις ότι χάθηκες…

Ε: Για μένα μιλάμε… Φυσικά και μπορώ να σου πω ότι χάθηκα. Αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση, δεν το νομίζω, καθότι από εδώ εξήλθα εκ του σταθμού όταν έφτασα.

Α: Λοιπόν στάσου με την πλάτη σου στην είσοδο και στρίψε αριστερά και περπάτα μέχρι να με δεις.

Ε: Τι εμπιστοσύνη μου έχεις…

Α: Σκάσε και περπάτα μπας και βρεθούμε καμιά δόση.

Περπάτησα, περπάτησα…

Χτυπάει το τηλέφωνο.

Α (δεν θα σου πώ, το ξέρεις): ΠΟΥ ΣΚΑΤΑ ΕΙΣΑΙ;;;

Ε: Στο Flinders Street…

Α: Το λέει καμιά ταμπέλα;

Ε: Ναι, είναι μία εδώ και λέει Φλάιντερς Σρεεεεεεεετ…

Α: Μου κάνεις πλάκα; Πες μου ένα μαγαζί που βλέπεις.

Ε: Έχει ένα σεξ σοπ απέναντι. Αχ μωρό πάμε να δούμε;;;;

Α: Για να παΜΕ, πρέπει να βρεθούΜΕ πρώτα και με σένα που έμπλεξα πρέπει να πάρεις το τρένο της επιστροφής, να πας σπίτι και να έρθω να σε πάρω από εκεί…

Ε: Πάντα υπερβολικός.

Α: Πήγαινε πίσω εκεί που ήσουνα, θα δεις τα τραμ. Κάτσε ακριβώς έξω από το σταθμό και περίμενέ με, ούφο.

Ε: Πάλι πίσω; Ξεγοφιάστηκα!

Σιωπή…..

Τελικά βρεθήκαμε.

Ε (…) : Εγώ καλά σου το᾽πα να βρεθούμε εδώ εξ αρχής… Τώρα θα είχαμε φτάσει.

Α: Αν είχαμε κλείσει ραντεβού εδώ, θα είχες πάει εκεί που σε περίμενα τόση ώρα…

Βλέπεις αναγνώστη μου, ο σταθμός αυτός έχει πολλές εισόδους και εξόδους κι εγώ, ως γνωστόν, παντού χάνομαι.

Εκείνος με περίμενε στην παραδίπλα κι εγώ αλλού νταλού.

Μη γελάς! Αλήθεια ξεγοφιάστηκα! Ήθελα και την τακούνα… Μη χάσω!

Τέσπα, βρεθήκαμε.

Περπατήσαμε να πάμε στο Eureka Sky Deck.

Φτάσαμε, πήραμε το ασανσέρι (38 δευτερόλεπτα να φτάσει στο 88! Ανέβηκε η εσπρεσιά στον εγκέφαλο) και πάθαμε πλάκα….

Παντού τζαμαρίες.

Το θέμα ήταν στημένο έτσι, που έκανες κύκλο.

Στο κέντρο ήταν η καφετέρια το ασανσέρ για την κατιούσα κλπ. και γύρω γύρω τζαμαρίες.

Και θέα…

Να κοίτα:

*Ένα από τα κουφά της εβδομάδας…

Είδα τον Χορταρέα (τον αστρολόγο - μελλοντολόγο - μέντιουμ - χαρτορίχτρα - καφετζού - τραπεζοτραπεζομάντηλο (είναι σετ) - να σε πω τη μοίρα σου και το ριζικό σου) σε διαφήμιση εδώ στον Αντ1 Ειρηνικού με αριθμούς τηλεφώνου Αυστραλίας…

Τι άλλο, Παναγία μου;;

Θα έρθει κι ο Ψωμιάδης εδώ, να βάλει υποψηφιότητα;;;

Έχω Θέμα Μέρος 2ο (Σεντόνι η Ανάρτηση... Και της εξοργισμένης γυναικός το σιδηρούν κιγκλίδωμα!)

2012-01-08T13:28:00.002+02:00

Αναγνώστη μου, πάντα με είχα για γερό και δυνατό παιδί.

Αλλά σήμερα οφείλω να παραδεχτώ ότι με θαύμασα.

Ψωνάρα θα με πεις και ίσως και δικαίως…

Θυμάσαι (αν διάβασες, αν όχι πήγαινε λίγο παρακάτω στις αναρτήσεις και θα καταλάβεις) που έγραφα για τον ῾Μαλάκα῾με τον οποίο έχουμε μπλέξει.

Σημέρα λοιπόν είχαμε το επόμενο επεισόδιο…

Ελπίζω ολόψυχα να ήταν και το τελευταίο….

Ξεκινάω λοιπόν, με την προειδοποίηση ότι θα μακρυγορήσω, γιατί είναι πολλά αυτά που δεν ξέρεις, αναγνώστη μου, και που πρέπει να σου πω για να μπεις στο πνεύμα.

Ξέρεις η πρώτη εβδομάδα του χρόνου ήταν πολύ ωραία για μένα (προκαλώ τη μοίρα τώρα….).

Άδεια εγώ, άδεια κι ο άντρας μου για πρώτη φορά ταυτόχρονα.

Και πρώτη φορά που μας περισσεύανε και τα λεφτά να κάνουμε και λίγο τα γούστα μας.

Κούκλα λοιπόν τη βγάλαμε, πρώτη φορά εδώ και πολύ πολύ καιρό.

Απομακρυνθήκαμε κιόλας απὄλους.

Ακόμη κι από φίλους που σε άλλη περίπτωση θα ήμαστε κάθε μέρα μαζί.

Χθες λοιπόν μας πήραν τηλέφωνο κάποιοι από την παρέα να πάμε κάπου έξω να γιορτάσουμε τα γενέθλεια ενός από την παρέα, του Γ.

Ο Γ. είναι εντάξει παιδί. Λίγο παραπάνω γκρινιάρης απὄσο πρέπει αλλά το καταλαβαίνω γιατί περνάει μεγάλο ζόρι σε όλους τους τομείς εκτός από το επαγγελματικό.

Βλέπεις ο Γ. έχει μια χρόνια και σοβαρή ασθένεια που ναι μεν δεν τον καταβάλλει τόσο ώστε να μην μπορεί να ζει την ζωή του σε ῾φυσιολογικά῾ πλαίσια, σε κάποιους τομείς όμως τον πάει πίσω.

Κατά πολύ.

Τους είπαμε όχι.

Επειδή ξέρω ότι αυτός τώρα τελευταία περνάει άσχημη φάση και δεν τρώει καλά και αυτό δεν βοηθάει την κατάσταση της υγείας του, ζορίζω τον άντρα μου κάθε τόσο, να τον πάρει τηλέφωνο να έρθει για φαΐ σε εμάς ή να του πηγαίνουμε εμείς φαΐ γιατί μένει μόνος του και βαριέται να μαγειρέψει.

Για όλες τις φορές που ο άντρας μου έλεγε όχι, ένιωθε τύψεις.

Βάλε κι ότι δεν πήγαμε χθες…

Τον πηρε τηλέφωνο σήμερα το πρωί να του πει να έρθει να φάμε.

Ήρθε, αρχίσαμε με καφέ, συνεχίσαμε με μπύρες.

Μας είπε ότι πήγανε και φάγανε όλοι μαζί, αφού πρώτα πήγανε για καφέ.

Δίπλα από το σπίτι μας.

Και δεν μας είχανε πάρει ένα τηλέφωνο να πάμε.

Το ξεπερνάω (είμαι ανώτερος άνθρωπος εγώ...).

Μετά μας είπε το άλλο που έκανε εμένα και τον άντρα μου να κοιταχτούμε και εγώ να κάνω την κλασική κίνηση που κάνω όταν ο άντρας μου πάει να τα πάρει και να ξεφύγει.

Σφίξιμο μπουτιού και καλά για τον θεατή, χαϊδευτικά και σούφρωμα χειλιών.

Όλοι με περνάνε για χαζογκόμενα όταν το κάνω αλλά ο άντρας μου ξέρει.

Με κοιτάει, ξέρει και μαζεύεται.

Στο θέμα μας γιατί, ως γνωστόν ξεφεύγω.

Εδώ, αναγνώστη μου, έχει μόνο ένα μαγαζί που να θυμίζει ελληνικά μπουζούκια.

Και εκεί πάνε όσοι λένε να πάνε να γλεντήσουν (όχι εγώ αναγνώστη μου, για μένα είναι σαν τα μπουζούκια στην επαρχία: ανυπόφορα).

Πήγανε λοιπόν με τον ῾Μαλάκα῾και κάνανε ζημιά Α$1,500.००.

Λεφτά που ο Γ. δεν είχε και ο ῾Μαλάκας῾ και να είχε δεν θα έδινε.

Θα μου πεις τι κάνανε και βγήκε τόσο πολύ σε μπουζούκια που σε μια απλή βραδιά το πολύ πολύ που θα έπρεπε να πληρώσεις θα ήταν Α$600.00 - 700.००.

Λουλούδια, σαμπάνιες...

Και όλα πρωτοβουλία, ποιανού λες;

Του ῾Μαλάκα῾............

Τώρα ο Γ με το που θα πληρωθεί θα πρέπει να πάει να πληρώσει τα γαμησιάτικα του ῾Μαλάκα῾.

Καταλαβαίνεις, αναγνώστη μου, γιατί τα πήρε ο καλός μου.

Μετά μετάνοιωσα που δεν τον άφησα να τα πάρει κρανίο....

Αφού είχαν γίνει όλα τα ῾καλά῾....

Κάποια στιγμή ο Γ. αρχίζει τα τηλέφωνα και με ζώνουν τα φίδια, μην μου κουβαληθεί ο ᾽Μαλάκας῾.

Τελικά έρχονται το ζευγάρι που σου έλεγα, ο Κ. και η Τ.

Αρχίζω να αυτοσχεδιάζω για να με φτάσει το φαΐ, παιδεύομαι στην κουζίνα μόνη μου…

Κάποια στιγμή έρχεται ο άντρας μου από την αυλή που κάθονταν όλοι, μέσα, στην κουζίνα και μου λέει ότι τον ρώτησε ο Κ. να έρθει κι ο ᾽Μαλάκας῾.

Ο άντρας μου του είπε όχι.

Φιλιά, πανηγύρια εγώ, ῾μια χαρά῾ λέω ῾την γλιτώσαμε῾.

Δεν τελειώνουμε τα φιλιά με τον άντρα μου και μπαίνει η Τ. στην κουζίνα ανακοινώνοντας ότι την πήρε ο ῾Μαλάκας῾ τηλέφωνο και του είπε να έρθει.

Εδώ να σου αναφέρω ότι ο Κ. και η Τ. δεν κρύβουν τίποτα ο ένας από τον άλλο.

Τουαλέτα να πάει ο ένας π.χ. η άλλη το ξέρει πριν να τουῤθει η ανάγκη κι είναι εκεί με το κωλόχαρτο στο χέρι.

Που σου λέει τι;

Ότι η Τ. το ήξερε ότι δεν τον θέλαμε τον άλλο μες στο σπίτι μας.

Άσε που το ήξερε ήδη γιατί όταν πήγαμε την Παραμονή της Πρωτοχρονιάς ήμουν τόσο πάγος απέναντί του που όλοι είχαν ένα σχόλιο για την συμπεριφορά μου απέναντί του.

Μόλις το λέει αυτό ο άντρας μου την παίρνει την πάει στην αυλή και γυρίζει στην κουζίνα να με ηρεμήσει.

Εγώ είμαι ήρεμος άνθρωπος μεν αλλά αν είναι να τον κάνω τον καυγά, θα τον κάνω και θα τον κάνω και τέτοιο σόου τύφλα να᾽χει και το Μπροντγουέι Μιούζικαλ.

Γυρνάει λοιπόν ο άντρας μου στην κουζίνα την στιγμή που είμαι έτοιμη να πάω έξω να τον κάνω τον καυγά.

Πάω να βγω από την πόρτα και μου λέει:

῾Για τον Κ. ρε μωράκι. Ασ᾽το να πάει να γαμηθεί. Εγώ είμαι χειρότερα από σένα .῾

Και κοιτάω τον Κ.

Ξυρισμένο κεφάλι, γιατί του πέσαν τα μισά μαλλιά από τις χημειοθεραπείες, άτριχος ακόμη και στα πόδια, αυτός που τον φώναζα ῾πιθήκι῾ κοροϊδευτικά.

Αδύνατος, αδύναμος, χλωμός.

Ο μίσος άνθρωπος από αυτόν που γνώρισα και με πυρετό από κάποια λοίμωξη που έχει σκάσει μύτη αυτές τις μέρες.

Που να μου πάει καρδιά να τον ταράξω.

Αλλά, αναγνώστη μου, πυρετό ανέβασα.

Μέχρι που ακούω την αγριοφωνάρα του.

Μέσα στην αυλή μου, με άδεια χέρια (ποτέ δεν έχει φέρει τίποτα στις 4 φορές που έχει έρθει εδώ) να κάνει τράκα τσιγάρο και να φωνάζει τις μαλακίες του ανάμεσα σε βρισιές.

Και μετά να τον ακούω να μιλάει με μπουκωμένο το στόμα.

Με το φαΐ που αγόρασα και μαγείρεψα εγώ, με λεφτά δουλεμένα από μένα και τον άντρα μου.

Και να ρωτάει γιατί δεν βγάλαμε τυροκαυτερή που του αρέσει.

Εκεί έπαθα την μεγάλη την κρισάρα.

Μἐχασες αναγνώστη μου.

Κάπου άλλου πήγα.

Τούνελ δεν είδα και φώτα, αλλά κόντεψα να αγγίξω τον φονιά μέσα μου.

Δυό ώρες έκανα ότι ήμουν απασχολημένη μέσα στο σπίτι και δεν βγήκα έξω.

Ποια; Εγώ, που αν έρθεις σπίτι μου θα γελάς από την ώρα που θα μπεις, μέχρι την ώρα που θα πεις να φύγεις.

Κοίτα, αναγνώστη μου, την κατάντια μου….

Ἕξω απἄδικο κι από κακιά γυναίκα῾ δεν λέει το άσμα;

Κι από τα δύο παθούσα, αναγνώστη μου.

Κι από ῾Μαλάκα῾. Μεγατόνων.

Έφαγε το καταπέτασμα (ο λιγούρης, το όρνιο τὄρθιο), έκανε τράκα τσιγάρα απὄλους (δεν πρόλαβε να σταματήσει να αγοράσει λέει), φώναζε κι έβριζε κάθε φορά που μιλούσε (όταν δεν έτρωγε), ήπιε τις μισές μπύρες (αναγκαστήκαν οι άλλοι να βγουν έξω να πάνε να φέρουν κι άλλες και δεν του κάνανε κιόλας γιατί δεν ήταν αρκετά κρύες) καταβρώμισε τον τόπο με τις γόπες του και τα μπυρομπούκαλα που άφησε πίσω και δεν τα μάζεψε κανείς.

Α! Αυτό δεν στο είπα…

Όποτε έρχονται στο σπίτι, δεν βοηθάει κανείς στο μάζεμα.

Ναι! Σαν ξενοδοχείο.

Τα κάνουνε όλα πουτάνα: τουαλέτες, κουζίνες, αυλές σαλόνια και μετά μη τον είδατε τον Κίτσο τον Λεβέντη τον Αρχιληστή.

Το ίδιο και σήμερα.

Ήρθανε και φτιάξανε και φραπέδες στην κουζίνα και αφού αφήσανε όλα τα παγάκια έξω και λιώσανε, ρίξανε και καφέ με νερό πάνω στους πάγκους της κουζίνας και τἀφήσανε έτσι.

Να σου πω την αλήθεια, δεν με πειράζουν αυτά.

Αλήθεια, έτσι τα λέω πάνω στα νέυρα μου.

Το ότι έρχεσαι στο σπίτι μου, δεν προϋποθέτει για μένα να κάνεις και τη Μαίρη Παναγιωταρά πριν φύγεις.

Ήρθε κι ο Α.

Αυτός που είχε έρθει και στην δουλειά, να το συζητήσουμε το θέμα.

Τον πήρε ο άντρας μου τηλέφωνο να του πει το σκηνικό κι ήρθε τρέχοντας για μας υποστηρίξει.

Αλήθεια στο λέω αν δεν ήταν ο άντρας μου και ο Α. δεν την έβγαζα καθαρή.

Από την μια μεριά είχα τον άντρα μου να με αγκαλιάζει να με φιλάει, να με χαϊδεύει και να μου λέει λογάκια στο αυτί και από την άλλη τον Α. να κοροϊδεύει τον ῾Μαλάκα῾ για να με κάνει να γελάσω.

Αλλά να σου πω ο ῾Μαλάκας῾δεν μου φταίει και τόσο.

Μαλάκας είναι, το καθήκον του πράττει.

Με την Τ. τα᾽χω.

Αυτό που έκανε είναι μεγάλη πουτανιά.

-Π-Ο-Υ-Τ-Α-Ν-Ι-Α-

Να μου τον επιβάλλεις στην καφετέρια, στο σπίτι σου, οκ. Αποδεκτό.

Δεν γουστάρω, δεν ερχομαι ή φεύγω.

Αλλά, το να μου τον επιβάλλεις μέσα στο σπίτι μου….

Αυτό μπορεί να με κάνει τρελλή.

Με ποιο δικαίωμα;

Με τι σκατά πάτημα, μου κάνεις κουμάντο εσύ ποιον θα βάλω μέσα ή όχι, ενώ ταυτόχρονα εκμεταλλέυεσαι την δυσχερή κατάσταση του συζύγου σου γνωρίζοντας ότι εκεί θα βρω το κόλλημα και δεν θα μιλήσω;;;;

Τέτοια προσβολή;

Τέτοια ασέβεια;;;;

Χρησιμοποιείς την αγάπη που έχω για αυτόν τον άνθρωπο, για να κάνεις τα γούστα σου;;;

Εμ, δεν περίμενα κάτι καλύτερο από σένα…

Εσένα που ήμουνα δίπλα σου στο νοσοκομείο να σου συμπαρασταθώ και έσπρωξες το χέρι μου για να πας απέναντι με τις φραγκόκοτες να μιλάς για όσους ξέρεις που πέθαναν από καρκίνο την ώρα που ο άντρας σου ήταν μέσα και έκανε χειρουργείο για αφαίρεση όγκου!

Θα τρελαθώ ρε πούστη.

Θα χάσω και ότι μυαλό μου έχει απομείνει.

*Σόρι για το ξέσπασμα. Ελπίζω να επανέλθω στα φυσιολογικά μου, κάπου κάπως κάποτε...

Πήα άτα...

2012-01-06T05:09:00.006+02:00

Που λες αναγνώστη μου, χθες πήγαμε βόλτα!

Ξέρεις δεν πάμε πολλές βόλτες γιατί έχουμε ένα αμάξι (Mitsubishi Magna 2,500 κυβικά) που δεν είναι για πολλά.

Εγώ είμαι γεννημένη το 1985 και το έτος παραγωγής του αυτοκινήτου είναι το 1986…

Κατάλαβες.

Αλλά μας εφαγε το μέσα κι αγανακτήσαμε.

Δεν έκανε και τόση ζέστη όσο άλλες μέρες.

Έχω και άδεια δυο βδομάδες από τη δουλειά.

Έχει άδεια κι ο άντρας μου….

Είπαμε να την κάνουμε.

Φύγαμε κατα τη 13:00 και γυρίσαμε σπίτι κατά τις 21:00.

Οδηγήσαμε 300 χλμ. περίπου…

Είδαμε θάλασσα πολύ, λιβάδι πολύ, μοσχάρι πολύ.

Ξέρεις, αναγνώστη μου εδώ στη Βικτώρια έχει πολύ αγροτιά.

Ζωντανά, σοδειές, ιστορίες.

Βγαίνεις μερικά χιλιόμετρα από την πόλη και βλέπεις πολλές φάρμες.

Τη διαδρομή που κάναμε θα την δεις παρακάτω στο χάρτη.

Ξεκινήσαμε από το Χ που βλέπεις.

Παράλληλα με την ακτή πάντα για να βλέπουμε θαλασσίτσα…

Όσο μας το επέτρεπε ο δρόμος δηλαδή.

Πήγαμε μέχρι την πόλη (City) ήπιαμε ένα καφέ και ξαναπήραμε το δρόμο για το Werribee, όπου κάτσαμε για ψάρι και πατάτες (fish & chips).

Εκεί είναι πολύ Ευρωπαικό το πνεύμα.

Όλο μαγαζάκια, φυσικά όχι πάνω στο νερό, εδώ δεν θα βρεις μαγαζιά δίπλα στο νερό, άντε κανά δυό σε όλη τη Βικτώρια και δεν θα επιτρέπεται το κάπνισμα…

Άσε και το άλλο που δεν μπορείς να φας, να καπνίσεις και να πιείς αλκοόλ στην παραλία. Έρχονται οι αστυνομικοί με τις γουρούνες και στο κόβουνε με τη μία.

Θα μου πεις εδώ απαγορεύεται να πίνεις αλκοόλ στο δρόμο (σε μαζεύουνε επιτόπου σου λέω) και μην τυχόν και σε δούνε να πετάς γόπα στο έδαφος, την έβαψες. Θα σἀφήνανε στην παραλία;

Τέσπα.

Ανακαλύψαμε και μια ελληνική ταβέρνα την οποία θα επισκευθούμε κανά βραδάκι στο μέλλον.

Μετά καταλήξαμε στο Queenscliff για να πάρουμε το καραβάκι να περάσουμε απέναντι.

Μετά διαδρομή για το σπίτι…

Πολύ ωραία ήτανε…

Μέχρι την επόμενη βόλτα…

Πάρε φωτογραφίες να᾽χεις…

Και Βίντεο...

Να γελάσεις λίγο βρε...

2012-01-02T09:02:00.008+02:00

Που λες αναγνώστη μου ο άντρας μου είναι το πιο υπέροχο πλάσμα πάνω στη στη γη.

Παρά το γεγονός ότι έχει καμιά φορά φαινομενικά παράλογες απαιτήσεις, αν προσπαθήσεις να μπεις λίγο στο συλλογισμό του θα καταλάβεις γιατί τις έχει.

Π.χ.:

Ο άντρας μου θέλει μετά το σίδερο να του βάζω τα ρούχα στη ντουλάπα με τη σειρά.

Ποια σειρά θα με ρωτήσεις. Όχι το 50-50 πάντως.

Πρώτα τα παντελόνια τα καλά, μετά τα τζιν, τα σορτς.

Μετά μπλούζες με γιακά, μακρυμάνικες μετά κοντομάνικες, μετά χωρίς γιακά και ούτω καθεξής….

Τώρα οι φεμινίστριες με βρίζουν…

Αλλά αγάπη αν δεν του τα κάνω έτσι έχει θέμα…

Την άλλη φορά, πήρε ένα σορτσάκι. Το φόρεσε. Το έβγαλε και το άφησε πάνω στο κομοδίνο πριν κοιμηθεί.

Ξύπνησε το πρωί (στις 5:00), δεν το έβρισκε, με ξύπνησε (στις 5:00, ε;) να του το βρω (στις 5:00, δεν ξέρω αν το διάβασες καλά), το βρήκα, τον κοίταξα με ένα μάτι ανοιχτό και ξαναέπεσα για ύπνο (στις 5:03 έτσι για να ξέρεις).

Αν λοιπόν δεν βρίσκει κάτι στο έτσι, φαντάσου αν δεν του τα βάλεις και στη σειρά…. Την κάτσαμε τη βάρκα.

Είναι σα να λέμε να πίνεις τον καφέ σου σκέτο και να στον κάνουνε γλυκό…

Θα τον πιείς; Όχι.

Τώρα άρχισες να αναρωτιέσαι προς τι ο τίτλος αφού ίσα που έχεις σκάσει κανά δυο χαμόγελα μέχρι στιγμής.

Τώρα θα σου πώ.

Επίσης λοιπόν ο άντρας μου, χειμώνα καλοκαίρι πίνει παγωμένο νερό.

Πρέπει να υπάρχουν από έξι μπουκάλια και πάνω μέσα στο ψυγείο, διαφορετικά δεν τη βγάζουμε.

Γιατί το καλό μου θα πάει στις 5.30 θα πάρει ένα μπουκάλι θα πιει το μισό.

Στις 6.00 θα βγάλει άλλο μπουκάλι και ούτω καθεξής (δις).

Τις προάλλες ξύπνησε και δεν είχα βάλει νερό στο ψυγείο.

Και ξέρεις τώρα, εδω στο Αυστραλία κάνει τρελή ζέστη αυτή την εποχή...

Δεν ήταν η πρώτη φορά. Πολλές φορές το ξεχνάω.

Φωνάζει, γκρινιάζει και τελειώνει εκεί το θέμα.

Κοίτα τι έκανε το καλό μου αυτή τη φορά:

Τα χάχανα δική μου δημιουργία...

Ευχούλες βρε!

2011-12-31T13:01:00.003+02:00

Χρόνια Πολλά!

Καλή Χρονιά!

Ό,τι θέλετε να γίνει!

Έχω θέμα...

2011-12-30T15:59:00.003+02:00

Θέλω τη γνώμη σου αναγνώστη μου...

Που λες αναγνώστη μου (γιατί ένας είσαι σίγουρα) εδώ στο Αυστραλία έχομε μαζευτεί καμιά 20αριά και λέμε ότι είμαστε παρεα।

Και λέω λέμε γιατί παρέα για μένα δεν έιμαστε αλλά από το ολότελα καλή κι η Παναγιώτενα που λέει και ο λαός.

Ο άντρας μου όταν ήταν εδώ στας Μελβούρνας μοναχός του είχε γνωρίσει ένα ζευγαρι, είχε κάνει κι ένα επαγγελματικό ιντερέσο με τον άντρα του ζευγαριού τον Κ.

Ο Κ. είναι γαμώ τα παιδιά. Ζαμανφού και στἀρχίδια του, Υδροχόος σαν και μένα. Λάτρης του αραλικίου, του φαγητού και δη της σοκολάτας, επίσης σαν και μένα.

Ο άντρας μου αναγνώστη μου όταν εξαφανίζεται κάνει ακριβώς αυτό, εξαφανίζεται.

Όταν λοιπόν πριν από χρόνια έφυγε από εδώ και γύρισε στην Ελλάδα δεν είπε σε κανέναν τίποτα.

Έτσι ο Κ. και η Τ. (το ζευγάρι που προανέφερα) μαζί και η υπόλοιπη παρέα (η 20αριά που λέγαμε; ανα γεια σου) τον ψάχνανε.

Όταν λοιπόν ένα μεσημέρι μετά από δική μου επιμονή πήγαμε στην εδώ Ελληνική συνοικία για καφέ (φραπέ συγκεκριμένα, σπάνιο είδος εδώ) μας είδανε και έγινε η συναπάντηση και η συγκίνηση έρεε άφθονη σαν το κρασί στα ρεμπετάδικα (πώς τα γράφω έτσι η άτιμη φτου μου και πάλι φτου μου).

Από τότε λοιπόν ο ένας στο σπίτι του αλλουνού, μαγειρέματα, μπάρμπεκιου κλπ.

Κάποια στιγμή πήγε ο Κ. στο γιατρό (για δεύτερη φορά) για ένα καρούμπαλο που είχε βγάλει στην περιοχή του λαιμού.

Την πρώτη φορά του είχανε πει ότι είναι από δόντι. Έχει ο Κ. γενικά προβλήματα με τα δόντια του οπότε σκέφτηκε ότι μάλλον αυτό θα είναι αλλά αυτό δεν έφευγε.

Την δεύτερη φορά και μετά από δύο μήνες εξετάσεων και πάλι εξετάσεων κλπ. έβγαλαν την διάγνωση ότι ήταν όγκος.

Καλοήθης κακοήθης δεν ήξευραν να μας ειπούν.

Μετά μας είπαν είναι καρκίνος. Σπάνιος κι επιθετικός επί λέξη.

Του έκαναν λοιπόν εγχείρηση (όχι πάνω από τα ρούχα, σύνελθε) να βγάλουν τον όγκο έξω.

Κάναν τη εγχείρηση και δυο εβδομάδες μετά του είπαν ότι πρέπει να ξανακάνουν εγχείρηση γιατί έμεινε κάτι μέσα.

Ξανά μανά εγχείρηση λοιπόν.

Μετά ραδιοθεραπείες.

Μετά χημειοθεραπείες.

Τώρα λοιπόν είναι καλά.

Προσπαθεί να συνέλθει ο άνθρωπος μετά από όλο αυτό, με τη προειδοποίηση φυσικά τον γιατρών ότι αν επανέλθει ο καρκίνος δεν υπάρχει θεραπεία.

Στο αναμεταξύ έσκασε μύτη ένα ῾παλικάρι῾.

Το ῾παλικάρι῾, τον οποίο θα λέω Μαλάκα από εδώ και στο εξής, ήλθε από την Ελλάδα να δει πώς μπορεί να μείνει εδώ μόνιμα.

Ο Μαλάκας είναι ένας από αυτούς τους τύπους που αν τον δεις δεν θα του μιλήσεις γιατί σου κάνει για τόσο μαλάκας από τόσο μακριά που κάνει εντύπωση.

Μας έχει κάνει ρεζίλι άπειρες φορές.

Όπως όταν πήγαμε σε ένα ελληνικό μαγαζι να φάμε και ούρλιαζε κάθε κουβέντα, η οποία κουβέντα ήταν κάθε δύο λέξεις και βρισιά. Μετά μέθυσε και άρχισε να ρίχνει όλα τα μπουκάλια και τα ποτήρια πάνω στο τραπέζι και να τσουγκράει μόνος του.

Όπως όταν νόμιζε ότι το μπροστινό αυτοκίνητο στο δρόμο ήταν ένας από την παρέα και όταν έγινε κόκκινο το φανάρι κατέβηκε από το αυτοκίνητο όπου βρισκόταν εκείνη τη στιγμή και μπήκε σε ξένο αμάξι… Πώς δεν τις έφαγε να μας φέρουν και την αστυνομία να μας μαζεύουνε όλους μαζί νυχτιάτικο.

Το ζευγάρι τώρα που προείπαμε είναι πολύ καλά παιδιά(από τα λίγα εδώ...).Όλα τους τα χρόνια βοηθάνε ανθρώπους। Να τους φιλοξενήσουν, να τους βοηθήσουν να βρουν δουλειά, να κάνουν ό,τι μπορούν καλύτερο τελος πάντων.

Έτσι έγινε και με αυτόν τον τύπο.

Τον φιλοξενούν. Τον ταϊζουν. Λεφτά του δίνουν. Μιλάνε με ανθρώπους για αυτόν μιας και τα αγγλικά του είναι Εφη Θώδη και κάτω.

Χθες ήρθε στην εταιρεία που δουλεύω ένας από την παρέα να κάνει μια συμφωνία μαζί μου (με την επαγγελματική μου ιδιότητα).

Και με ρώτησε ευθέως τι γίνεται με αυτόν.

Εγώ αναγνώστη μου, το έχω κάνει σαφές ότι αυτόν δεν τον αντέχω.

Δεν τον αντέχω για ένα εκατομμύριο λόγους.

Γιατί όταν έμαθε ότι εγώ έχω έρθει σαν σύντροφος του άντρα μου και ότι είμαι καλυμένη από άποψη παραμονής εδώ γύρισε και μου είπε (στο πρώτο δεκάλεπτο της γνωριμίας μας):

῾Εσύ δεν έχεις βίζα, εσύ έχεις βι(υ)ζάρα῾ και κοιτούσε το στήθος μου.

Δεν τον αντέχω γιατί ξέρω ότι αυτός θέλει τρελά να με πηδήξει (αναγουλιάζω σε λέω) και με προσβάλει ασύστολα με φράσεις που ούτε να στις πω δεν θέλω.

Δεν τον αντέχω γιατί μου μιλάει λες και είμαι χαζογκόμενα και με κοιτάει σαν να είμαι ένα κομμάτι κρέας.

Και κυριότερα δεν τον αντέχω γιατί πήγε να με χουφτώσει μέσα στο ίδιο μου το σπίτι και αν δεν ήταν ο Κ. που τον πρόλαβε λίγο πριν με αγγίξει θα τον είχα πλακώσει επί τόπου.

Μια Παρασκευή απόγευμα μας πήρανε τηλέφωνο να βγούμε για φαγητό σε μια ελληνική ταβέρνα (ο Θεός να την κάνει).

Μου το λέει ο άντρας μου. Τον κοιτάω. ῾Πρέπει να πάμε, έχουμε χαθεί καιρό, θα νομίζουνε ότι κάτι έχουμε εναντίον τους῾ μου λέει. ῾Θα᾽ναι κι αυτός;῾ ρωτάω. Ἑ, δε θα μας κλείσει μέσα ο Μαλάκας῾μου λέει.

Ήταν να έρθουν να μας πάρουν (για να μπορεί να πιεί ο άντρας μου, εδώ τα αλκοτεστ είναι θάνατος) στις 18:30.

Πήγε 19:00.

Πήγε 19:30.

Μας πήραν τηλέφωνο.

῾Πάμε να πάρουμε τον Μαλάκα κι ερχόμαστε῾

Ήθελα να σπάσω στο κεφάλι μου στο τοίχο.

῾Πάρ᾽τους και πες τους να μην έρθουν῾ λέω στον άντρα μου.

Μου᾽πε. Του᾽πα. Είχε δίκιο, το βούλωσα. Ήρθαν. Πήγαμε.

Κάποια στιγμή βγήκαν για τσιγάρο, ο Μαλάκας και η Τ.

Έμεινα εγώ με τους άλλους. Ανάμεσα τους και η Ε.

Η Ε. είναι μεγαλωμένη στην Αυστραλία. Δεν έχει πάει ποτέ Ελλάδα, τα Ελληνικά της είναι οκ αλλά μεταξύ μας μιλάμε πάντα Αγγλίκα γιατί τα Ελληνικά μου είναι κατιτίς δύσκολα γιἀυτήν.

Εγώ είχα μούτρα και με ρώτησε γιατί.

Ε (εγώ):Δεν τον αντέχω τον Μαλάκα. Πάλι ρεζίλι γίναμε.

Ελ. (η κοπελίτσα, ναι;): Μα, δεν είναι αυτός ο τυπικός Έλληνας;

(Μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι)

Ε: Βλέπεις τι λες;

Ελ: Συγνώμη, δεν έπρεπε να το πω αυτό σε προσέβαλλα. Με συγχωρείς.

Ε: Μα δεν φταις εσύ για αυτό που λες. Φταίει αυτός και αυτοί του σιναφιού του που με τις αγριοφωνάρες και τα ρεζιλίκια τους φαίνονται πιο πολύ κι εσύ που δεν ξέρεις, πιστεύεις ότι έτσι έιναι όλοι. Είμαι έτσι εγώ; Είναι έτσι ο άντρας μου;

Ελ: Φυσικά και όχι. Αλλά πάντα πίστευα ότι εσείς είστε μια σπάνια εξαίρεση. Πάντα πίστευα ότι οι κλασσικοί Έλληνες είναι έτσι.

Ε: Μείνε μαζί μου και θα αλλάξεις γνώμη.

Δηλαδή ο Μαλάκας το κάνει και πιο μεγάλο το πρόβλημα…..

Θα μου πεις: ᾽οκ βρε δελφινούλα, μην τον βλέπεις τότε, τι μας πρήζεις εμάς;῾

Εμ εδώ είναι και το πρόβλημα.

Ο άντρας μου (κι εγώ) τον αγαπάει τον Κ. πολύ. Και ειδικά μετά από αυτό που έγινε (με την ασθένειά του εννοώ), δεν μπορεί να μην πάμε να τον δούμε.

Αλλα ο Κ. θέλει κι εμάς αλλά θέλει κι αυτόν.

Και ο Μαλάκας είναι πάντα εκεί….

Πήρα την Τ. τηλέφωνο να πάμε για καφέ σε ένα κενό από τα ραντεβού μου στην δουλειά και τον έφερε μαζί.

Κανονίσαμε Σάββατο να πάμε για φαγητό κι ήταν και πάλι εκεί.

Κανονίσαμε να πάμε να βρούμε τους άντρες που είχανε πάει για γκολφ, ήρθε να με πάρει από το σπίτι, βγαίνω έξω και είναι στο μπροστινό κάθισμα ξυπόλιτος με τα πόδια τούρλα και Καζαντζίδη στο τέρμα.

Δεν τον γλιτώνω τον πούστη.

Ακόμη και στην εταιρεία που δουλεύω ήρθε και μου πούλαγε μούρη ότι ξέρει τον διευθυντή μου κι ότι λύνει και δένει με τις γνωριμιές που έχει.

Με ρώτησε λοιπόν ο Α. τι πιστεύω.

Α (φίλος): Εσύ τον εμπιστεύεσαι;

Ε (εγώ γεια): Ούτε να μου ποτίσει τα λουλούδια.

Α: Τσακώθηκα χθες.

Ε: Με ποιον;

Α: Με τον Κ. και την Τ.

Ε: Πλάκα κάνεις. Για τον Μαλάκα;

Α: Ναι.

Ε: Τι τους είπες;

Α: Ότι είναι ηλίθιοι, αφελής, ότι θα έχουν πρόβλημα, ότι είναι απαράδεκτο να του επιτρέπουν να τους κάνει κουμάντο.

Ε: Να τους κάνει κουμάντο;;;; Τι εννοείς;

Α: Είχαν έρθει σπίτι μας (῾μας῾εννοεί την σύντροφό του) και τον είχαν φέρει μαζί. Αφού φάγαμε, ήπιαμε γυρνάει και τους λέει ῾Πάμε να φύγουμε. Είμαι κουρασμένος. Νυστάζω῾και σηκώθηκαν κι έφυγαν.

Ε: Έφυγαν; Μόλις το είπε αυτός;

Α: Ναι 5 λεπτά αφού το είπε αυτός αυτό, με το ρολόι, είχαν βάλει μπροστά το αυτοκίνητο κι έφευγαν.

Ε: Έχεις κι άλλα τέτοια;

Α: Μένει μαζί τους τώρα. Το άφησε το δωμάτιο που νοίκιαζε. Έχει πάει όλα του τα πράγματα εκεί.

Ε: Δουλεύει;

Α: Ότι μπορει να βρει. Παράνομα.

Ε: Θα τον πιάσουνε.

Α: Μακάρι. Να τον στείλουνε πίσω.

Ε: Τόσο πολύ τα᾽χεις πάρει;

Α: Και χειρότερα. Θα τον πλακώσω. Κι έτσι και κάνει μαλακία στον Κ. και την Τ. θα τον σκοτώσω.

Ε: Χαλάρωσε. Πήρες σβάρνα την παρέα να βρεις υποστήριξη;

Α: Δεν θα βρω λες;

Ε: Ότι θα βεις είναι σίγουρο. Αφού έχει σπάσει κι η παρέα ρε συ. Εσύ ήρθες εδώ να κάνεις δουλειά και μιλάμε για τον Μαλάκα, δεν θα είχαμε βρεθεί να τα πούμε; Αφού ούτε ο Τ. έρχεται ούτε ο Α. ούτε ο Γ. με την Ε. Όλοι την κάνανε.

Α: Άμα δεν φύγει αυτός, πάει η παρέα.

Ε: Ναι ρε συ Α. αλλά βλέπεις ότι δεν μας καλούνε κιόλας πια. Λες και είμαστε εμείς οι μαλάκες στην ιστορία. Βρισκόμαστε μια στο τόσο κι όλο μας λένε που πήγανε με τον μαλάκα. Εμένα με προσβάλλει και λίγο αυτό. Δεν παίρνουν τηλέφωνο για κανά μήνα και όποτε τους καβλώνει μας θέλουν εκεί να μας πουν τι ωραία που περάσανε με τον Μαλάκα. Το κατοικίδιο να πούμε κι οι γονείς.

Είπαμε κι άλλα….

Και δεν του είπα και άλλα που έχω μάθει γιἀυτόν από άλλους που νταραβερίστηκαν μαζί του….

Φαντάσου….

Κι εγώ τώρα παραμονή και πρωτοχρονιά πρέπει να πάω εκεί.

ΔΕΝ ΘΕΛΩ….

Αλλά δεν μπορώ να κάνω κι αλλιώς.

Λοιπόν...

2011-12-09T09:30:00.002+02:00

Που λες αναγνώστη μου, την 10η Οκτωβρίου έκλεισα 2 χρόνια στο Αustralia.

2 Χρόνια με πολλές δυσκολίες, πολλά παράξενα, πολλούς μαλάκες (ως συνήθως με τον μαλακομαγνήτη που κουβαλάω) και πολλά ευτράπελα.

Τι δουλειές που έχω να σου κάνω περιγραφές να κυλιέσαι στα πατώμτα από τα γέλια.

Τι ανθρώπους που λες και βγήκαν από κακό μυθιστόρημα...

Πολλά και διάφορα.

Έχει στρώσει βέβαια η κατάσταση (χτυπάω ξύλο φυσικά).

Έχω τον άντρα μου που υπερλατρεύω, μια καλή δουλειά από άποψη προοπτικής για το μέλλον (πάει το χαμαλίκι, ελπίζω οριστικά, αλλά ποτέ δεν ξέρεις), ένα σπίτι που αγαπάω πολύ (πρώτη φορά δένομαι έτσι με σπίτι, έχω εκπλαγεί με τον εαυτό μου) και μερικούς ανθρώπους που φίλους δεν μπορώ να τους πω (ξέρεις αναγνώστη μου πόσο ψηλά την έχω την φιλία, αν όχι ψάξε σε παλιές αναρτήσεις και θα ανακαλύψεις πόσο πολύ) αλλά για να κάνεις την πλάκα σου καλοί είναι.

Δεν θέλω να σου πω τα τετριμμένα ῾Δύσκολη η ξενιτιά, ήρθαμε άφραγκοι κι όμως τα καταφέραμε῾.

Αυτά τα ξέρεις, δεν χρειάζεται ούτε να το ζήσεις, ούτε και πολύ μυάλο.

Αυτό που δεν μπορείς να φανταστείς αναγνώστη μου είναι το πόσο θα σου λείψει η χώρα σου αφού φύγεις.

Στο αεροπλάνο έκλαιγα για ώρες.

Ανέβασα έναν βασιλικό πυρετό, με πότιζε ο άντρας μου κρασί μπας και συνέλθω αλλά εγώ μόνο για χειρότερα πήγαινα.Δεν κοιμήθηκα και καθόλου στο αεροπλάνο.

Θυμάσαι πόσες ώρες ταξίδι έκανα ε;

Αν όχι κάνε λίγο κάτω το ποντικάκι σου και θα διαβάσεις ανάρτηση επί τούτου.

Και μια λύσσα για τσιγάρο...

Έστριβα τσιγάρο κάθε φορά που με έπιανε.

Όταν κατεβήκαμε στη Σιγκαπούρη είχα πακέτο στριμμένο.

Πάντως είναι εντελώς αστείο το πόσο σου λείπει ξαφνικά μια χώρα την οποία όταν ήσουν εκεί εν μέρει δεν την άντεχες.

Σαν να σε τιμωρεί για τις δικές της ελλείψεις.

Το εν μέρει το είδες όμως ε;

Γιατί δεν είναι ότι δεν μου άρεσε τίποτα από την Ελλάδα...

Μην είμαι και άδικη.

Λοιπόν είμαι σίγουρη ότι θες να μάθεις για την Αυστραλία, αναγνώστη μου.

Θες να μάθεις τα κουλά της, τα καλά της, τα στραβά της.

Λοιπόν η Αυστραλία έχει ευκαιρίες.

Έχει ευκαιρίες για δουλειά, για φράγκα, για σεξ (από αυτό άλλο τίποτα).

Δεν έχει όμως διασκέδαση.

Βγαίνεις μετά τις εννιά το βράδυ έξω και είναι νέκρα.

Αν πεινάσεις το βράδυ κατά τις २.०० η μόνη σου ελπίδα είναι να έχεις γεμάτο ψυγείο, κανένα 24ωρο μακντοναλντς ή κανα 24ωρο σουπερμάρκετ κάπου κοντά.

Ούτε σουβλάκι (καλά το σουβλάκι εδώ είναι ό,τι πιο μάπα έχει φάει ποτέ), ούτε κρέπα (σαν χαρτί την κάνουνε αν την βρεις και ποτέ).

Δεν έχει μαγαζιά να πεις θα πάω να διασκεδάσω εδώ είναι μόνο πιώμα και πάλι πιώμα και δώσ᾽του ξανά πιώμα.

Πολύ αλκοόλ βρε παιδί μου. Εδώ οι κάβες είναι πιο γεμάτες από καφετέρια στο Μπουρνάζι Σαββάτο βράδυ.

Και να πεις ότι κάποια συναυλία θα γίνει, θα πας να περάσεις καλά. Λες ε;

Πήγαμε σε μια συναυλία να δούμε ένα αφιέρωμα στους Led Zeppelin. 49 Αυστραλοί καλλιτέχνες σου λέει να τραγουδάνε τα τραγούδια τους.

Πρώτη ξενέρα: Να μην μπορείς να καπνίσεις πουθενά κοντά στο θέατρο όπου γινόταν η συναυλία.

Δεύτερη Ξενέρα: Πήρα ένα μπουκαλάκι κρασί (από αυτά τα μικρά τα ατομικά) για τον άντρα μου. Ο χώρος του μπαρ με τον χώρο της αναμονής χωριζόταν από ένα σκαλοπάτι. Πήγε ο άντρας μου να παρκάρει το αμάξι και είχαμε ραντεβού στην απέναντι μεριά αυτού του σκαλοπατιού. πάω να περάσω με το μπουκαλάκι και με σταματάενε μια τύπισσα κι ένας τυπάς να μην περάσω το σκαλοπάτι. ῾Μέχρι εδώ μπορείτε να πάτε με αλκοόλ, από εκεί κι έπειτα ή θα το πιείτε εδώ ή θα το πετάξετε῾. Μέσα στο θέατρο μόνο νερό μας αφήσανε να πάρουμε. Και όχι σε μπουκάλι, αναγνώστη μου, σε ποτηράκια μικρά πλαστικά. Εκεί, σου λέει, να γκανιάξεις. Συναυλία δεν ήθελες; Ξεροστάλιασε τώρα.

Τρίτη ξενέρα: Τα ξεσκίσανε όλα τα κομμάτια… Ειδικά το Κασμίρ…. Ασ᾽το να πάει στο γέρο διάολο, αστο και χέσε μέσα.

Εσύ ομως τώρα αναγνώστη μου παίζει να κόλλησες στο φράγκα και στο σεξ.

Κάτσε να το επεκτείνω το θεματάκι για να πιάσεις και το νόημα.

Εδώ δουλειές έχει. Αν έχεις και μυαλό μπορείς να καταφέρεις πολλά. Όχι όμως τεμπελ χανά. Μιλάμε για δουλειά.

Και εδώ ανάλογα με το τι προσφέρεις μπορείς να ζητήσεις και τα ανάλογα φράγκα. Εξού και το ευκαιρίες για φράγκα. Αν προσφέρεις την ίδια δουλειά με τους υπολοίπους τότε τα ίδια λεφτά θα πάρεις, αν όμως είσαι το κάτι το σπέσιαλ το διαφορετικό (Το αντίθετο δηλαδή της Μαίρης Παναγιωταρά) τότε μαγκίτη μου είσαι μέσα για καλά πράγματα.

Τώρα για το σεξ.

Εδώ το σεξ οι μισοί το έχουν για κακό, είναι κάτι το μιερό κάτι το απαίσιο που ούτε να μιλάς γιἀυτό δεν πρέπει. Από την μία μεριά.

Από την άλλη μεριά έχεις και τους άλλους μισούς που για εκείνους το σεξ είναι σαν να μασάς τσίχλα, για πάσα νόσο και για πάσα μαλακία, χωρίς κανένα όριο ούτε στην συχνότητα αλλά ούτε και στην ποσότητα των παρτενέρ.

Θα μου πεις κακό είναι αυτό ρε δελφινούλα;

Κακό καθόλου για αυτόν που το γουστάρει και ξέρει γιατί το κάνει. Για αυτόν που δεν έχει διαπαιδαγωγηθεί σωστά όμως, για αυτόν που δεν του έχουν πει ότι υπάρχει το σεξ από έρωτα, υπάρχει το σεξ από καύλα ή ότι υπάρχει το σεξ κι από περιέργεια και ούτω καθεξής καιι πάει και μου πηδιέται με ότι βρει μπροστά του, γκαστρώνεται στα 13 και μεγαλώνει μαζί με το ῾῾αδερφάκι῾῾του όμως δεν νομίζω ότι έχει κάτι καλό να δώσει.

Συμπέρασμα: Όπου και να πας, μα όπου και να πας το σεξ είναι διαθέσιμο.

Το χειρότερό μου προσωπικά είναι που στην πέφτουνε ανελέητα.

Πρόσεξε αναγνώστη μου όχι ότι στην πέφτουνε.

Το να στην πέσει κάποιος δεν είναι απαραίτητα κακό.

Εκτός φυσικά αν είναι σαν τον Κουασιμόδο. Γιατί τότε σκέφτεσαι: ᾽᾽Αυτός στον καθρέφτη τον εαυτό του τον είδε. Εμένα με είδε. Του άρεσα. Τώρα έρχεται και μου την πέφτει. ΤΟΣΟ ΧΑΛΙΑ ΕΙΜΑΙ ΡΕ ΓΑΜΩΤΗ που νομίζει πραγματικά ότι θα ΤΟΥ ΚΑΤΣΩ;;;῾᾽

Αλλά εδώ θα στην πέσει. Θα φάει πόρτα. Λες θα σταματήσει. Αμ δε…

Κάθε φορά που τρώει πόρτα αυτός, ο μαλάκας για, παίρνει δυνάμεις. Πώς ήταν ο Σούπερμαν (όχι της Κρήτης) με τον κρυπτονίτη; Το άκρως αντίθετο.

Πόρτα εσύ, επιμονή αυτός.

Έναν τον πήρε ο διάολος. Καλέ πρώτη φορά πήγα να χώσω μπουνιά σε άνθρωπο έτσι φόρα παρτίδα.

Αλλά φταίει κι ο άντρας μου. Διάλογος:

Α(άντρας μου): Πώς πήγε η δουλειά;

Ε(εγώ ντε): Πώς να πάει; Καλά.

Α: Σίγουρα;

Ε: Ήρθε η ώρα να γίνω κι εγώ κατίνα.

Α: Να το ζήσουμε κι αυτό.

Ε: Λοιπόν είναι ένας στην δουλειά και μου την πέφτει χοντρά. Και ο μόνος λόγος που στο λέω είναι για να με συμαζέψεις πριν φτάσω στο σημείο να μαζεύουνε αυτόν.

Α: Εννοείς να τον πλακώσεις;

Ε: Σπίρτο μου εσύ.

Α: Πλάκωσέ τον.

Ε: Παρντόν;

Α: Εδώ ο νόμος σε καλύπτει. Αν στην ξαναπέσει πλάκωσέ τον.

Ε: Δεν θα χάσω τη δουλειά;

Α: Αυτός θα την χάσει την δική του τη δουλειά. Εσένα δεν θα σου κάνουν τίποτα.

Ε: Δηλαδή έχω το οκ να τον κάνω να μετράει παΐδια;;;;;

Α: Αφού στην πέφτει και μάλιστα στο χώρο εργασίας. Του το ξέκοψες όμως;

Ε: Σήμερα περάσαμε στα γαλλικά.

Α: Ήτοι;

Ε: Του είπα να πάει να γαμηθεί μόνος του γιατί μόνο ο εαυτός του μπορεί να του κάτσει έτσι όπως είναι.

Α: Στα αγγλικά;

Ε: Όχι στο ρώσικα γκασπαζα… Ε στα αγγλικά ντε.

Α: Για πε το.

Ε: Do yourself and the rest of us the favor and go fuck yourself, since you are the only one that can stand you, you fucking monkey.

Οι αγγλιστί βρισιές έχουν γίνει το φόρτε μου, αναγνώστη μου, όπως καταλαβαίνεις...

Σε αφήνω με κομματάρα να φτιαχτείς.

Έχω χάσει επεισόδια...

2011-12-06T09:21:00.003+02:00

Ψάχνω την Μάτα δεν την βρίσκω...

Ψάχνω την Φοράδα στἀλώνι μπουχός!

Η γιατρός μου μου έκοψε το πάσο...

Καλά είμαι γαϊδούρα εγώ, εσείς έπρεπε να εξαφανιστείτε;;;

Θα κλαίω ωρέ....

Τι λες; Φίλοι πάλι;

2011-11-26T09:44:00.002+02:00

Χαιρετώ αλλήλους...

Τι μου κάνετε; Πώς είστε;

Τι ηλίθια ερώτηση...

Έτσι όπως είναι τα πράγματα, τι να κάνεις και πώς να είσαι...

Μου λείψατε.

Και μου λείπει η Ελλάδα απίστευτα।

Μην αρχίσεις αναγνώστη μου ότι έτσι όπως είναι η Ελλάδα δεν θα ήθελα να είμαι εκεί κι ότι μια χαρα είμαι εδώ... Το ακούω κάθε μέρα αυτό

Και το ξέρω।

Απλά μου λείπει εκείνο το οικείο πράγμα, ξέρεις αυτό το υποσυνείδητο αίσθημα που έχεις όταν μπαίνεις μέσα στο σπίτι μετά τη δουλειά। Αυτό που σου λέει οκ χαλάρωσε, είσαι σπίτι τώρα। Έτσι ένιωθα στην Ελλάδα। Ούτε καν ήξερα ότι το ένιωθα μέχρι που δεν υπήρχε πια।

Αλλά δεν γκρινιάζω।

Υπάρχουν άνθρωποι που περνάν πολύ χειρότερα από εμένα। Χίλες φορές χειρότερα।

Καλώς σας βρήκα πάντως।

Περιμένω σχόλια και νέα....

Από εκείνους που με ξέρουν (και με θυμούνται ακόμη ελπίζω...) και από τους νέους που ελπίζω να γνωρίσω...

Φιλούρες στις μαγουλούρες.

Είμαι μια γαϊδούρα λες ε; Δεν θα διαφωνήσω...

2010-04-08T07:14:00.003+03:00

Όχι αναγνώστη μου, έχεις δίκιο.

Να λέω ότι έχω μπλόγκι και να μην γράφω τίποτα.

Να μην σε επισκεπτομαι κι εσένα.

Ούτε φωνη ούτε ακρόαση δηλαδή...

Είναι γαϊδουριά...

Πρώτα έρχομαι να σε ρωτήσω:

Είσαι καλά;

Κι εσύ θα μου πεις :

Δεν μας χέζεις κι εσύ κι η Αυστραλία σου;

Εμεις εδώ καιγόμαστε...

Τα ξέρω...

Όλα τα μαθαίνω.

Δυστυχώς ή ευτυχώς.

Τώρα να προσπαθήσω να δικαιολογηθώ...

Το μπλακμπερρυ (ο μπράουζερ του μπλακμπερρυ) πηδιέται και δεν με αφήνει να ανεβάσω ανάρτηση.

Υπολογιστή, είπαμε να περιμένουμε λίγο για να πάρουμε κάτι καλό, κι έτσι δεν έχω...

Έρχομαι λοιπόν στην βιβλιοθήκη για να κατεβάζω καμιά σειρα και τη "Ραδιο Αρβύλα" τα περνάω στο κινητό και μετά πάω σπίτι και τα βλέπω να μη χάσω επαφή.

Λοιπόν τα νέα δεν είναι πολλά.

Καλά είμαι.

Η μέση κάνει τις επαναστάσεις της όταν την παρακουράζω.

Περάσαμε και πονόδοντο...

Σαν γρια κουφάλα είμαι ρε γαμώτη...

Αλλά ο άντρας μου έχει βαλθεί να μου αποδείξει το καλό του γούστο...

Ναι ρε συ...

Ακόμη μαζί μου είναι...

Μαζοχισμός αγάπη μου...

Μεγάλο πράγμα...

Α! Δεν σου'πα...

Ειδα καγκουρώ!

Ναι, ναι. Συστάσεις, χαιρετούρες.

Εκ του μακρώθεν βέβαια γιατί δεν το'χουν σε τίποτα να σε τσακίσουν με τις νυχάρες τους...

Τεσπα.

Δεν γράφω άλλα.

Περιμένω νέα σας.

Κι εδώ και στο μέιλ.

Φιλιά!

Mpampesia...

2010-01-29T11:45:00.000+02:00

Oi Ellhnes edw...

(Oxi oloi, alla sigoura osoi exw gnwrisei...)

Den exoun logo.

Den exoun mpesa.

Kathgoroun tous Ellhnes ths Elladas.

Tous stolizoun me ta xeirotera kosmhtika epitheta.

Alla egw sthn Ellada, hksera anthrwpous ntomprous,staratous,kshghmenous.

Shmera mia "patrida" mou thn efere polu xontra apo pisw.

Den peirazei re su.

Na'sai kala...

Den uparxei...

2010-01-24T13:45:00.000+02:00

Aftos o antras mou den uparxei telika...

Na exw kanei malakia,

na ton exw kanei skata,

na exoume perasei duo meres asystolhs katathlipshs kai stenoxwrias...

Kai thn trith hmera na arxizei na mou zhtaei sugnwmh giati antedrase upervolika kai me stenoxwrhse...

Ton latrevw!

(Ftuste mas...)

Den eimai kala...

2010-01-18T12:29:00.002+02:00

Exw malwsei me ton antra mou.

Exw kanei xontrh malakia.

Ton exw kanei skata.

Kai to gegonos oti me sugxwrhse, kanei ta pragmata xeirotera...

Eimai polu malakas wres wres.

Ileos!ileos!

2010-01-14T13:35:00.000+02:00

Eimai sthn Australia, sthn allh meria tou kosmou...

Einai 22.30 to vradu ki akouw ton Makh Triantafullopoulo kai ton Makh Pswmiadh se apeftheias metadosh...

Oxi re pousth!

Ki edw ta idia???

Hello everybody...

2010-01-07T11:44:00.000+02:00

Xronia polla kalh xronia se olous kai oles.

Efxomai to 2010 na ferei se olous o,ti pothei h osyxh toi mualo kai h kardia sas.

Edw ola kala.

Meta apo mia kourastikh mera douleias,exw anoiksei mia gingerbeer,exw araksei kai me to kainourio mou blackberry sou grafw anagnwsth mou.

Edw exoun ginei polla kai diafora...

Apo to oti exw adunatisei toso polu pou den mou kanoun ta rouxa mou, to oti anapnew fusiologika (kai oxi me duskolia opws polu suxna mou sunevaine sthn Ellada) kai den exw pia ekeinous tous monimous ponokefalous,mexri to oti paraiththika apo thn douleia giati den epairna tis wres pou eixa zhthsei kai telika meta apo sunolikh (olo to proswpiko milame) paraklhsh, emeina kai malista me tous orous mou...

Einai h prwth fora sth zwh mou pou aisthanomai kala me mena...

Prwth fora sth zwh mou eniwsa mia xwris enoxes kai xwris skies perhfania gia mena...

Vevaia apo thn allh meria exoume ki ena mikro provlhmataki...

O kalos mou arxise tis zhlies.

Nomizei oti kapoios mou exi gualisei apo th douleia kai olo mes sthn tsita einai.

Xtupaei to kinhto ki amesws rwtaei poios einai,gurnaw apo th douleia ki exei ena ufos tou kaxupoptou...

Xtes mou ekane mia pipilia sto laimo kai me phge shmera sth douleia me ena xamogelo mexri ta aftia...

Tha tou perasei...

Elpizw dhladh...

Eixame kai ton Olympiako me tis gkeles tou...

19.00 wra Ellados sunainei 4.00 wra australia exw ksupnhsei apo tis 5.00 ki exei paei 21.00.

Se filw anagnwsth mou kai se kalhnuxtw.

H mhpws se kalhmerizw?

A sto kalo mperdefthka...

Tespa kati se kalo einai...

Magesssssssss aloha.....

2009-12-02T09:30:00.003+02:00

Geia sou anagnwsth mou...

Mou leipete oloi para polu.

Den exw akomh upologisth alla tha exw suntoma.

Na fantasteis oti den hksera mexri shmera an ton skisame to vazelo kai sto basket (to podosfairo to akousame sto radio kata tis treis ta kshmerwmata)...

Etsi den mporw kale mou anagnwsth na mpw na se diavasw na sou sxoliasw.

Edw...

Ta pragmata einai diaforetika apo thn teleftaia fora pou se enhmervsa gia ta kathekasta.

Exw vrei douleia, pros megalh ekplhksh twn gnwstwn mou edw.

Twra giati to pistevan afto...

Edw gia na vreis doouleia prepei na perimeneis to polu treis mhnes...

Oi aggelies vgainoun polu prin na einai aparaithto na piaseis douleia.

Egw vevaia vrhka douleia san servitora, alla kanw averta aithseis gia douleia grafeiou.

Den mporw na sou grapsw alla, se filw...

Newsssssss....

2009-10-31T02:24:00.002+02:00

Xairetw sas.

Ti mou kamnete?

Pws mou eiste?

Elpizw ola kala...

Zhtw 1000 sorry pou den exw episkefthei kanenan sas...

Den exw diko mou computer kardia mou....

Edw ola einai.... paraxena!

Den mporw na sunithisw tipota.

O kairos palavos...

Exei 28 C kai nomizeis oti einai 40 C...

Ola diaforetika kai ola paraxena diaforetika.

Mpaineis sto lewforeio kai den ksekinaei an den xtyphseis eisitirio ki an den exeis eisitirio agorazeis apo ton odhgo, alliws katevaineis....

Vgaineis apo thn porta sou me thn tsimpla sto mati ki opoion sunanthseis sou leei kalhmera...

Exoume noikiasei ena dwmatio se ena spiti.

Edw afto legetai share accomodation.

Einai ena normal (gia ta dedomena ths Australia) spiti gia tetramelh oikogeneia.

Exei 5 dwmatia, terastio saloni, terastia kouzina, plustario, ena mpanio pou exei (mono) ena tzakouzi kai mia ntouziera, kai alla duo mpania.

Emeis eimaste oi tuxeroi tou spitiou, giati exoume to dwmatio pou, eswterika, exei ena mikro dwmatio pou leitourgei san ntoulapa kai exoume diko mas mpanio.

Vevaia to akrivoplhrwnoume...

220$ thn evdomada...

To merokamato tou antra mou (san mpogiatzhs) einai 200$... Ena polu kalo merokamato gia ta edo dedomena.

Otan hmoun sthn Ellada goustara na phgainw super market. Mou arese re paidi mou, de me halage.

Edw ta super markets, einai TERASTIA...

Xanesai...

Kai den mou aresoun katholou.

Ase pou gia kath proion, p.x. kafe h psomi, exei saranta diaforetikes markes kai ola se diaforetikes times.

Pas sto rafi kai koitas mish wra san to kakomoirh...

An valeis kai to oti adunatw na mpw se nootropia dollariou kai na afhsw pisw th nootropia euro, ola mou fainontai panakriva...

O kapnos mou mono kostizei 25$ peripou.

Ena paketo tsigara kostizei minimoum 13$...

Epishs ola kleinoun para polu nwris.

Proxthes trexame olh mera se diadikastika kai kata tis 21.00 epsaxnan oi antres na vroun na mas feroun na fame kai den evriskan tipota anoixto...

Vevaia tous exoume steilei adiavastous edo pou tous leme skinika apo thn Ellada.

Tous deiksame ellhnikes ekpompes sto you tube kai liwsame sto gelio.

P.x. tous deiksame thn Petroula (nai thn gnwsth, pou leei ton kairo) kai meinane kokkalo...

To prwto pragma pou mou eipan einai oti an ginotan kati analogo edw tha ekleinan to kanali...

Edw gia na matheis ta ellhnika nea, parakoloutheis ena kanali pou kanei sundeseis me kanalia apo olo to kosmo se sugkekrimenes wres kathe mera (Deftera - Paraskevh), to ellhniko to deixnei stis 10.30 kathe prwi.

Perimeneis na vgei h ellhnikh efhmerida (Deftera kai Pempth) kai to -edw- ellhniko radiofwno pou kanei sundeseis me to radiofwno gnwstou kanaliou sthn Ellada (mhn kanw kai diafhmish).

Xtes to vradu (prwi gia sena anagnwsth mou) akougame to Makh (triantafullopoulo) kai kontepsa na spasw to radiofwno...

Den ton akouga sthn Ellada, tha ton akouw sthn Australia?

Allo ena spastiko einai oti akous tosa agglika olh thn wra pou arxizeis kai skeftesai sta agglika, milas agglika ekei pou de xreiazetai kai outw katheksis...

Spasimo...

Filia apo thn hliolousth -pros to paron- Melbourne.

Provlepetai gerh kataigida osonoupo...

Tsiou.

Aloha, hello klp.

2009-10-11T11:07:00.002+03:00

Katarxas na zhthso signomi gia ta greeglish....

Apo to meshmeri ths paraskevis mexri kai xthes arga to vradu taksideva.

Phra to aeroplano apo to El. Venizel. ekana 11 wres pthsh mexri Singapore, perimena 4 1/2 wres gia na paro thn epomenh pthsh gia Melbourne, ekana 6 wres kai saranta pente lepta taksidi, katevhka sto aerodromio ths Melbourne, kaname 30 lepta diadromi na allaksoume amaksia kai meta alla 40 lepta diadromi na ftasoume sto spiti enos filou tou antra mou pou eixe thn evgeni (evgenestath) kalosunh na mas filoxenisei.

Opws tha katalaves anagnwsth mou....

Eimai Australia....

Meta apo polles diadikasies.

Meta kopwn kai vasanwn.

Meta apo polles polles polles (para polles...) wres taksidi...

Eimai edw.

An me rwthseis pws aisthanomai....

Thelw na anoiksw mia trupa na kruftw.

An me rwthseis pws mou fainetai....

Den kserw akomh, mexri stigmhs oute kan exw enthousiastei.

Alla exw ton antra mou pou olo me rwtaei an eimai kala kai kanei ta panta (kuriolektika) na pernaw kala kai na mhn me parei apo katw olo afto.

Ta paraksena ths Australia kai eidikotera ths Melbourne, mexri stigmhs:

Oi dromoi einai anapodoi (England style). Kserw kserw, polutaksidemene mou anagnwsth, oti esu exeis paei sta Londina kai to exeis faei sth mapa, alla egw prwth fora to vlepo olo afto... Epishs, kameres pantou. Mono ston kwlo mou den exei, alla akomh den exoun prolavei fantazomai....

Den yparxoun kouvadakia stis toualetes na petas ta aporrimata (xartia mono). Ta petas mesa sth lekanh leei kai afta sysswrevontai ston uponomo....

Kathimerines den paei kanenas pouthena, oloi perimenoun to Savvato. Opou Savvato pinoun mexri lipothimias kai trigyrnoun stous dromous kai kanoun malakies (xthes to vradu (prwi gia sena, ellhna anagnwsth mou) pou vghkame, to city htan san to falhraki ths Rodou me polu ligotero kosmo).

Ta taxi einai panakriva. Oi apostaseis apo to ena meros sto allo, terasties....

H thleorash gia to pou kava... Dyo tria kanalia uparxoun, ki afta... mono malakies...

Ta spitia einai apisteuta... Avles bros piso, terastia garage, megala dwmatia.... Fovera....

O ouranos polu katharos. Tetoio galazio eixa xronia na to dw. Alla kai asteria. Mono se eikones sto net exw dei toso polla asteria.....

Den mporeis na kapniseis pouthena... Mono spiti sou kai sto dromo.

Para ma para ma para polloi Ellhnes....

Kai para ma para ma para pollh MIZERIA.... H diafora filosofias edw einai terastia...

Den mporw na sou grapso alla. Den exw kan diko mou upologisth.

Opote mporesw tha sou ksanagrapsw.

Filia polla.

Ξέρω ξέρω.....

2009-09-27T15:12:00.002+03:00

Είμαι μια γαϊδούρα....

Σου έταξα ότι θα επανέλθω, αναγνώστη μου, κι ακόμα τίποτις....

Αλλά έχω λόγο που αργώ τόσο.

Και όταν θα έρθει η ώρα.... Θα σε αποζημιώσω με ένα μεγάαααααααααααααααααααααααλο post...

Τα φιλιά μου σε όλους και ειδικά σε Μάτα και Matriga....

τηλεγράφημα.

2009-08-31T21:44:00.002+03:00

Θέλω να πω ένα τεράστιο ευχαριστώ στα άτομα που μου έστειλαν mail και άφησαν σχόλια στο προηγούμενο post.

Με συγκινήσατε πάλι....

Συγνώμη που δεν απήντησα....

Τα φιλιά μου και υπόσχομαι να επανέλθω δριμύτερη.

Τώρα το πότε... Άγνωστο!

2009-08-15T18:04:00.001+03:00

Επανέρχομαι....

(όχι πολύ σύντομα....)

Τι τραβάω....

2009-06-18T13:23:00.002+03:00

Αυτό το λούκι που τραβάω αναγνώστη μου, για να βρω σπίτι είναι από τ'άγραφα.

Όχι το χωριό, τα άλλα λέω.

Χθες πήρα πάλι εφημερίδα κι άρχισα να ψάχνω.

Βρήκα ένα, λίγο τσιμπημένο το ενοίκιο, αλλά φαινόταν καλό.

Πήρα λοιπόν τηλέφωνο, έκλεισα ραντεβού και πάω να το δω....

Τι το'θελα;;;;

Πέμπτος όροφος, μεγάλο μπαλκόνι, ωραία κρεββατοκάμαρα, μεγάλη κουζίνα, άνετο μπάνιο.

Το ενοίκιο 420 €.

Αλλά στην κουζίνα δεν είχε απορροφητήρα, είχαν σπάσει και κάτι πλακάκια μπροστά από το νεροχύτη και το μπαλκόνι δεν είχε τέντες.

Στην συζήτηση που της έκανα της ιδιοκτήτριας, μου είπε ότι θα το σκεφτόταν να βάλει τέντες, αλλά δεν την είδα πολύ θετική.

Έφυγα λοιπόν, κανονίζοντας δεύτερο ραντεβού για να το δει και ο άντρας μου.

Πάμε λοιπόν με τον άντρα μου, το βλέπει, του αρέσει (επιτέλους κι ένα που να του αρέσει!) και αρχίζει να της εξηγεί ότι αν είναι πρόθυμη να φτιαχνούν αυτά τα τρία, εμείς το νοικιάζουμε.

Αυτή, μας λέει, ότι ο απορροφητήρας δεν είναι απαραίτητος σε μια κουζίνα (παρντόν;;;; και τι θες καλή μου; να τηγανίζω μπριζόλα και να κοιμάμαι το βράδυ σαν να είμαι σε ψησταριά;;;) και άρα δεν τον βάζει.

Ότι τέντες, αν θέλουμε, να τις βάλουμε μόνοι μας, με δικά μας έξοδα και ότι εκείνη αρνείται να συμμετάσχει και ότι δεν την αφορά (τι λες καλή μου;;; κι όταν εγώ θα φύγω τι θα τις κάνω τις τέντες; τσαντήρι;;;;;)

Κι ότι τα σπασμένα πλακάκια δεν είναι τίποτα, ας μπούμε πρώτα και τα φτιάχνει.

Κι όλα αυτά τα αρνείται, αλλά θέλει και 420€ το μήνα, για ένα σπίτι που θα φοβάσαι να μαγειρέψεις και ένα μπαλκόνι που δεν θα μπορείς να κάτσεις, αν το καλοκαίρι δεν φοράς αντηλιακό με δείκτη 180 και το χειμώνα γαλότσα και νιτσεράδα.....

Αλλά το καλύτερο δεν στο είπα.

Εγώ έχω ένα κακό/καλό.

Βγάζω στον άλλο την εξομολογήτρα.

Δεν το'πιασες;

Να στο κάνω λιανά αναγνώστη μου....

Είμαι στη στάση και περιμένω λεωφορείο, όλο και κάποια κυρία θα μου πιάσει την κουβέντα και θα μου πει την ιστορία της ζωής της, πριν και μετά την επιβίβαση στο λεωφορείο.

Είμαι στην τράπεζα, το ίδιο.

Είμαι στο ψιλικατζίδικο, θα μου πιάσει τη κουβέντα η ψιλικατζού.

Δεν ξέρω, κάτι βγάζω στους ανθρώπους και μου ανοίγονται.

Πράγμα καλό όταν σε ενδιαφέρει να κάνεις μια φιλία, να αναπτύξεις μία σχέση.

Πράγμα κακό όταν θες να πας να δεις ένα διαμέρισμα, να τραβήξεις πέντε ρημαδοφωτογραφίες και να φύγεις.

Αναγνώστη μου, έχω μάθει όλο το γενεαλογικό της δέντρο.

Όλη της τη ζωή από παιδί μέχρι σήμερα.

Την ζωή των παιδιών της.

Τι δουλειές έκανε αυτή.

Τι δουλειές έκαναν και κάνουν τα παιδιά της.

Να τραβάω φωτογραφίες και να με πιάνει από το χέρι για να την κοιτάξω, την ώρα που μου λέει τα ζόρια του γιού της...

20 - 30 λεπτά, αφήγηση...

Γράψε ένα βιβλίο, καλή μου, και στείλ'το μου να σου γράψω κριτική.....

Ίλεος.....

Αμ το άλλο;

Κεραμίδα μου ήρθε.

Εμείς αναγνώστη μου, ζούμε σε ένα σπίτι, 55τ.μ. με ένα υπνοδωμάτιο, σαλόνι, χωλ, κουζίνα, μπάνιο.

Η κρεββατοκάμαρα μας είναι δίπλα στην κουζίνα των διπλανών, πράγμα που ανακαλύψαμε 9 μήνες μετά την μετακόμιση, αφού το διπλανό διαμέρισμα ήταν ξενοίκιαστο.

Έχει ένα μικρό μπαλκονάκι όπου να κάτσεις δεν μπορείς.

Γενικά δεν είναι ούτε κατά διάνοια το ιδανικό σπίτι, αλλά δεν το λες και μαύρο χάλι.

Ειδικά σε σχέση με μερικά που είδα, τώρα.... Μη σου πω και Παράδεισος.

Αλλά δεν μου άρεσε εμένα ποτέ, ρε γαμώτο...

Πάμε χθες να δούμε ένα σπίτι, για πρώτη φορά μαζί με τον άντρα μου.

85 τ.μ. μεγάλο, ευάερο, ευήλιο αλλά με ένα μικρό μπαλκόνι που βλέπει σε μία μικρή αυλή πίσω.

Μεγάλο σπίτι όμως και σε ήσυχη γειτονιά.

Εγώ για το σπίτι που μένω, δίνω 350€.

Ξέρεις πόσα μου ζητάει για αυτό το σπίτι των 85 τ.μ., αναγνώστη μου;;;

340€...

Κουφάθηκα, πήγα για τακούνια κι ήρθα...

Μόλις γύρισα από ένα άλλο.

Μου ζητάει 420€, είναι μεγάλο, αλλά η κουζίνα μικρή γαμώτο. Αλλά είναι πολύ όμορφο σπίτι....

Έχουμε άλλα δύο να δούμε και μετά παίρνουμε απόφαση...

Άντε να δούμε, γιατί κι εσένα πολύ σ'έπρηξα αναγνώστη μου...

Σ'αφήνω με τραγουδάκι...

Ένα απ' τα ομορφότερα τραγούδια που έχω ακούσει ποτέ.

Το σπίτι...

2009-06-15T11:06:00.006+03:00

Στην προηγούμενη ανάρτηση, αναγνώστη μου, σου έλεγα ότι πήγα και είδα ένα σπίτι.

Ένα σπίτι το οποίο μου άρεσε πολύ.

Εν αντιθέσει με τον άντρα μου.

Είχα κλείσει ραντεβού να πάω να το δω για το Σάββατο το πρωί, 9.30 π.μ.

Πήγα λοιπόν, έφτασα και νωρίς.

Ήμουν ενθουσιασμένη.

Η αγγελία έλεγε 6ος όροφος, 60τ.μ., ρετιρέ, ηλιακός θερμοσίφωνας, μόνο για ζευγάρια, 370€.

Κι εσύ αναγνώστη μου που το διαβάζεις, για κελεπούρι θα σου φαίνεται κι εσένα.

Ήρθε λοιπόν ο άνθρωπος (έπαθε κι ένα ντουβρουντζά μόλις με είδε, αντί να μου μιλάει για το διαμέρισμα με ρωτούσε άλλα αντί άλλων), μπήκαμε σε μια πελώρια είσοδο κι από κει σε ένα τοσοδούλι ασανσέρ.

Με το ζόρι χωρούσαμε εμείς, τη μετακόμιση ποιος θα μας την έκανε; Ο Σπάιντερμαν ή ο Σούπερμαν;

Φτάνουμε λοιπόν στον 6ο, βγαίνουμε και βλέπω μία πόρτα του 60'. "Φτερό στον άνεμο" που λέει και το άσμα...

Λέω δεν πειράζει, τέτοια έχουμε κι εκεί που μένουμε.

"Για καλύτερο σπίτι από αυτό που μένεις, ψάχνεις", μου είπε μια φωνούλα μέσα μου, αλλά την αγνόησα.

Η πόρτα κοιτούσε τοίχο μόλις έμπαινες.

Καλό σημάδι.

Εκεί που μένουμε τώρα, η πόρτα βλέπει παράθυρο.

Και αυτό, αναγνώστη μου, αν δεν ξέρεις είναι γρουσουζιά.

Ό, τι μπαίνει από την πόρτα, βγαίνει από το παράθυρο.

Κρεββατοκάμαρα, μεγάλη, δύο σαλόνια, ένα μικρό και ένα λίγο μεγαλύτερο, κουζίνα μικρή αλλά όχι τόσο ώστε να ασφυκτιάς, το μπάνιο εξωφρενικά μικρό και ένα μπαλκόνι τρέλα.

Όλα μπορούσα να τα παραβλέψω για αυτό το μπαλκόνι.

Τα ξύλινα πατώματα που ήταν πολύ παλιά και φθαρμένα, το μικρό μπάνιο με πλακάκια και είδη υγιεινής του 60' και υδραυλικά πιθανότατα (μη σου πω και σίγουρα) της ίδιας εποχής.

Ο καλός μου, το Σάββατο είχε πάει για γκολφ.

Έχει βρει ένα φίλο, το ίδιο κολλημένο με αυτόν, και ξεκινήσανε στις 6.30 π.μ. για να μην τους πιάσει η ζέστη.

Γι'αυτό πήγα μόνη μου να δω το διαμέρισμα.

Ψήνω λοιπόν τον ιδιοκτήτη, να κλείσουμε ένα ραντεβού για το απόγευμα, να το δει και ο άντρας μου.

Γύρισε λοιπόν ο καλός μου, τσιμπήσαμε κάτι στα γρήγορα και πήγαμε να το δει.

Στράβωσε πρώτα από το ασανσέρ...

Μετά από το μπάνιο.

Μετά με τα πατώματα.

Τέλος με τις ντουλάπες της κρεββατοκάμαρας και τα ντουλάπια της κουζίνας.

Τους αφήνω λοιπόν τους δυό τους να μιλήσουνε και πάω στο μπαλκόνι αλλά κρυφακούω κιόλας:

Άντρας μου: Το σπίτι δεν είναι λειτουργικό.

Ιδιοκτήτης: Μα είναι πολύ λειτουργικό για την εποχή που χτίστηκε.

Άντρας μου: Η εποχή που χτίστηκε είναι το 1965, τώρα έχουμε 2009. Και όταν λέμε δεν είναι λειτουργικό, δεν εννοούμε να έχει τοίχους και να είναι στέρεο, αλλά να μπορεί να ζήσει ένας άνθρωπος μέσα σε αυτό με τις στοιχειώδεις ανέσεις.

Ιδιοκτήτης: Εγώ θεωρώ ότι το σπίτι είναι σε εξαιρετική κατάσταση.

Μη στα πολυλογώ, τον πήρε αγκαζέ (ο άντρας μου τον ιδιοκτήτη καλέ), και του έδειξε ένα ένα τα σημεία που είχε εντοπίσει.

Κατάπιε την γλώσσα του ο ιδιοκτήτης.

Αφού κουβέντιασαν τις πιθανότητες, φύγαμε.

Και είχα μια γκρίνια ενός 20λέπτου....

Άντρας μου: Δεν είδες τα πατώματα;

Εγώ: Δεν είναι και πολύ χειρότερα από τα δικά μας.

Άντρας μου: Ναι αλλά πάμε για καλύτερο σπίτι τώρα, αν είναι μένουμε και σ'αυτό.

Εγώ: Το μπαλκόνι δεν σου άρεσε;

Άντρας μου: Καλό ήταν, αλλά δεν αρκεί ένα μπαλκόνι για να νοικιάσεις σπίτι.

Εγώ: Καλά ντε, εμένα μου άρεσε.

Άντρας μου: Γιατί κόλλησες σε ένα μόνο σημείο, δεν είδες ότι....

Περιττό να σου πω, αναγνώστη μου, ότι κάναμε 10 λεπτά περπάτημα να φτάσουμε στο αμάξι, 5 λεπτά οδήγηση για να φτάσουμε σπίτι συν άλλα πέντε λεπτά αφού μπήκαμε στο σπίτι, δεν σταμάτησε να χώνει.

Εγώ κιχ.

Κάποια στιγμή λοιπόν, του λέω:

"Πάω επίσκεψη στην τουαλέτα. Προσπάθησε να έχεις ηρεμήσει μέχρι να βγω, διαφορετικά θα κατασκηνώσω στην είσοδο της πολυκατοικίας."

Όταν βγήκα, άλλος άνθρωπος (Όχι, η απειλή δεν έπιασε τόπο και σιγά την απειλή, απλά βαρέθηκε να χώνει....).

Συμπέρασμα....

Οι άντρες είναι χειρότεροι στη γκρίνια από τις γυναίκες.

Το καλό είναι ότι το κάνουν πιο σπάνια.

Το κακό ότι, όταν αποφασίζουν να το κάνουν, δεν έχουν stop.

Μα 20 λεπτά;;;

Τώρα άιντε να συνεχίσω να ψάχνω...

Πιπεράτο σκηνικό της ημέρας:

Κυριακή. Έχουμε πάει για μπάνιο εγώ, ο άντρας μου και ο γιός του. Περνάει ένας πλανώδιος πωλητής (κλασσικάααααα), πουλάει αναπτήρες.

"Δεν θέλουμε" του λέμε και φεύγει.

Την ώρα που φεύγει βλέπω κρεμασμένη στην τσάντα του, μία ποδιά.

Ναι, ναι, αναγνώστη μου, απ'αυτές που φοράει ο Μαμαλάκης, οι μάγειροι και οι σεφ γενικότερα.

Φλασμπάκι:

Όταν είχαμε πρωτογνωριστεί με τον καλό μου, ήμουν καθαρίστρια.

Δουλειές λοιπόν στο σπίτι μας δεν έκανα καθόλου.

Ούτε γούσταρα αλλά ούτε και ήξερα και τίποτα στο πως να κρατήσω ένα σπίτι.

Άρχισα λοιπόν σιγά σιγά να κάνω κάποια πράγματα στο σπίτι, όπως το πλύσιμο των πιάτων.

Και κάθε φορά μόλις τελείωνα το πλύσιμο ήμουν βρεγμένη μπροστά στον καβάλο και στη μπλούζα (ψηλή εγώ, κοντός ο νεροχύτης).

Μ'έβλεπε ο καλός μου:

Άντρας μου: Τι έπαθες πάλι;

Εγώ: Μάλλον χρειάζομαι ποδιά.

Άντρας μου: (κακακακακακα τα χάχανα) Να σε δω με ποδιά και τι στο κόσμο...

Εγώ: Άμα είναι να σε κάνω τόσο ευτυχισμένο, καλέ μου, να βάλω.

Μετά μου έλεγε να μου πάρει εκείνος ποδιά, εγώ του έλεγα όχι, γιατί θα γελάει μαζί μου και πάει λέγοντας.

Κοιταζόμαστε λοιπόν και με ένα στόμα μια φωνή τον φωνάζουμε πίσω.

Εγώ: Υπό έναν όρο.

Άντρας μου: Ακούω.

Εγώ: Θα την φοράω.

Άντρας μου: Ναι...

Εγώ: Αλλά τίποτε άλλο... Μόνο τη ποδιά.

Άντρας μου: Περιμένεις να φέρω αντίρρηση σε κάτι τέτοιο;;;

Τέλος πάντων, πήγαμε το γιό του άντρα μου στο σπίτι του.

Πάμε σπίτι και μου λέει "πεινάω".

Πάω εγώ γδύνομαι, φοράω τη ποδιά, του φτιάχνω φαΐ και τον σερβίρω....

Τι το'θελα;;;

"Φτάνει", εγώ...

"Κι άλλο", αυτός....

(Τραβάτε με κι ας κλαίω...)

2009-06-13T10:24:00.004+03:00

Αυτός ο καιρός σήμερα, αναγνώστη μου, είναι ο αγαπημένος μου.

Ούτε πολύ ζέστη, με αρκετό αέρα και με μυρωδιές από τα λουλούδια στα μπαλκόνια.

Πήγα σήμερα να δω ένα σπίτι το οποίο μου άρεσε πολύ.

Αν πρόσεξες στο twitter μου αναφέρω ότι ψάχνω για σπίτι.

Το σπίτι που μένουμε τώρα δεν μου άρεσε ποτέ.

Αλλά όταν το νοικιάσαμε δεν είχαμε και πολλές επιλογές.

Ανέλαβα λοιπόν να μας βρω την νέα μας κατοικία.

Το συγκεκριμένο είναι πολύ κοντά στο γραφείο.

Πράγμα πολύ βολικό.

Αλλά έχει και ένα μεγάλο ατού.

Ένα τεράστιο μπαλκόνι.

Όταν ήμουν μικρή η μητέρα μου έφευγε από το σπίτι για τρεις, τέσσερις μήνες το χρόνο.

Υπήρξαν φορές που έφευγε και για χρόνια.

Έτσι λοιπόν, τα Σαββατοκύριακα ο πατέρας μου έστελνε εμένα και τον αδελφό μου να μένουμε στο σπίτι της θείας μου.

Εκείνη είχε ένα μεσαίο σπίτι, αλλά με ένα τεράστιο μπαλκόνι

Από τότε είχα φάει κόλλημα, κάποτε να μείνω κι εγώ σε ένα σπίτι, που θα διαθέτει κάτι τέτοιο.

Το σπίτι αυτό δεν έχει πολυτέλειες.

Τα πατώματα, τα παράθυρα, οι πόρτες και τα είδη υγιεινής είναι όλα πολλών ετών.

Αλλά είναι τόσο φωτεινό.

Από παντού μπαίνει φώς.

Επίσης είναι στον 6ο όροφο.

Έχει πολύ ωραία θέα.

Και μοιάζει αποκομμένο από τα υπόλοιπα.

Μάλλον μετακομίζω, αναγνώστη μου.

Σε αφήνω με τραγουδάκι:

Λέω εγώ, διαβάζεις εσύ και ό,τι γίνει, έγινε....

2009-06-09T10:06:00.003+03:00

Ψήφισες, αναγνώστη μου;

Εγώ ψήφισα.

Δεν ψήφισες; Γούστο σου και καπέλο σου.

Αλλά εγώ και ψήφισα και πήγα για μπάνιο.

Και προχθές και χθες.

Διαβάζω, βλέπω στην τηλεόραση και ακούω σε συζητήσεις, εδώ και μέρες, να τίθεται ένα θέμα.

Μετανάστες.

Νιώθω ότι πρέπει να πω κι εγώ τη γνώμη μου, έστω κι αν σε κάποιους δεν γίνω αρεστή.

Δεν είμαι ακροδεξιά, δεξιά ή οτιδήποτε τέτοιο.

Εξηγούμαι για να μην παρεξηγούμαι.

Αντιλαμβάνομαι τις δυσκολίες που μπορούν να κάνουν έναν ανθρωπο να φύγει από τη χώρα του.

Όπως αντιλαμβάνομαι (δεν την νιώθω, αλλά μπορώ έως ενός σημείου να το καταλάβω, αφου είναι αρκετά πιθανό να το κάνω κι εγώ) και την δυσκολία του να αφήνεις τον τόπο σου και μάλιστα συχνά υπό τις χειρότερες συνθήκες.

Αλλά τη στιγμή, που αυτή η κατάσταση, εμένα μου δυσκολεύει τη ζωή, δεν μπορεί η συμπόνια κι η κατανόηση να με κάνουν να σωπάσω.

Να με κάνουν απαθή.

Και όχι αναγνώτη μου δεν νιώθω ότι γίνομαι σκληρή όταν λέω ότι φτάνει πια, δεν πάει άλλο.

Το γραφείο μου βρίσκεται σε ένα σημείο του Κέντρου. Απ'έξω περνούν καθημερινά πάρα πολλοί άνθρωποι.

Οι αναλογία είναι 2/10 να είναι Έλληνες.

Και να σκεφτείς ότι εγώ ήρθα εδώ για να πιάνω πελάτες και από τους περαστικούς.

Παρακάτω.

Εγώ κάνω οικοδομικές εργασίες.

Πληρώνω ενοίκιο, ρεύμα, νερό, τηλέφωνο. Πρέπει να δίνω αποδείξεις, τιμολόγια στους πελάτες μου. Πρέπει να πληρώνω φόρους, να αποδίδω Φ.Π.Α.

Αν δεν το κάνω, θα κλείσω.

Εγώ.

Γιατί ο αλλοδαπός, που σου γνώρισε ο τάδε, παίρνει μεν τα μισά λεφτά από αυτά που σου ζητάω εγώ, αλλά δεν έχει να κάνει τίποτε από τα παραπάνω.

Επίσης η δουλειά που θα σου κάνει, σε ένα χρόνο, το πολύ δύο, θα πρέπει να την ξανακάνεις, ενώ αν στην κάνω εγώ θα είσαι οκ για δέκα χρόνια.

Και σου δίνω και γραπτή εγγύηση εργασιών.

Και στην παραδίδω και στον χρόνο που συμφωνήσαμε.

Δύο λοιπόν τα κρατούμενα.

Επόμενο (που έιναι και ο λόγος που αποφάσισα να γράψω γι'άυτό το θέμα).

Χθες ήμουνα θάλασσα. Μπαίνω μέσα στο νερό, πλάτσα πλούτσα. Ο άντρας μου στην παραλία, διαβάζει εφημερίδα.

Ξαφνικά έρχονται μπροστά μου δύο αλλοδαποί. Κολυμπάνε γύρω γύρω από εμένα, με κοιτάνε περίεργα, (είμαστε και στα βαθιά), με χάχανα και να μιλάνε σε γλώσσα που δεν καταλαβαίνω.

Έχω φοβηθεί.

Αλλά επειδή φοβάμαι επίσης μην τους δει ο καλός μου κι έχουμε τρεχάματα, βουτάω μακροβούτι, κολυμπάω και στα γρήγορα βγαίνω έξω.

Τον παρότρυνα να μπει να κάνει μια βουτιά και να φεύγουμε σιγά σιγά.

Μπαίνει ο άντρας μου στο νερό, ματιές γελάκια και τα σχετικά, και ξαφνικά έρχεται ο ένας αλλοδαπός εκ των δύο, στέκεται δύο μέτρα μπροστά μου, με το χέρι πάνω στο πουλί του (πάνω από το μαγιό) και χαμογελάει.

Πες μου εμένα τώρα τι κάνω;

Θα μου πεις, κάτσε ρε συ delfinoula, αυτά μπορεί και ένας Έλληνας να τα κάνει.

Ναι καλή μου αλλά τον Έλληνα δεν τον φοβάμαι τόσο γιατί αν του κάνω οτιδήποτε έχει κάτι να χάσει. Μια δουλειά, μια οικογένεια, ένα σπίτι. Κάτι.

Ο αλλοδαπός χέστηκε. Τα μαζεύει και πάει αλλού. Δεν έχει τίποτα να χάσει.

Και ο άνθρωπος που δεν έχει τίποτα να χάσει, είναι επικίνδυνος...

Κάποτε είχαν κλέψει το μαγαζί του πατέρα μου.

Ο πατέρας μου ήξερε ποιοι το είχαν κάνει.

Αλλοδαποί που τους είχε φέρει να του κάνουν κάτι εργασίες (οικοδομικές καλή ώρα) στο μαγαζί μέσα.

Ετοιμαζόταν να πάει να τους καταγγείλει όταν μπήκαν μέσα δύο αλλοδαποί του είπαν να βγουν έξω να μιλήσουν και του έβγαλαν σιδερογροθιές και όπλο και του είπαν να μη κάνει τίποτα.

Ο πατέρας μου πήγε κανονικά στην αστυνομία.

Για ένα μήνα περνούσαν έξω από το μαγαζί την ώρα που είχε κόσμο και κάτι έσπαγαν.

Ο πατέρας μου δεν κυκλοφορούσε ποτέ μόνος από εκεί κι έπειτα.

Άσε που έπεσε και η πελατεία στο μαγαζί, μέχρι που παραλίγο να κλείσει.

Δούλευα κάποτε σε σουβλατζίδικο.

Έπιανα δουλειά στις 9.30 το πρωί και πολύ συχνά σχολούσα στις 2.00 το ξημέρωμα.

Πολύ συχνά το αφεντικό (αλλοδαπός) δεν ξυπνούσε στην ώρα του. Περιμέναμε απ'έξω λοιπόν. Πολλές φορές για ώρες.

Εκείνη την ημέρα έβρεχε κιόλας. Στο σημείο δεν είχε πουθενά να κάτσεις ωστέ να μη βρέχεσαι.

Επίσης, την εν λόγω ημέρα, με είχε πάει για δουλειά ο τότε δεσμός μου με το αυτοκίνητο.

Μόλις ήρθαν άλλες δύο κοπέλες που δουλεύαμε μαζί (αλλοδαπές και αυτές, ήμουν η μοναδική Ελληνίδα στο μαγαζί) λέω στον τότε φίλο μου να τις βάλουμε μέσα να μη βρέχονται.

Δέχτηκε εκείνος.

Δέχτηκαν και εκείνες με πολύ χαρά.

Βάλαμε και μουσική, μικρό το αμάξι, στενάχωρα ήμασταν αλλά τουλάχιστο δεν βρεχόμασταν.

Όση ώρα ήμαστε μέσα έρχονται και οι υπόλοιποι υπάλληλοι.

Αν μπορούσα θα έβαζα κι άλλους, αλλά δεν χωραγαν άλλοι.

Έρχεται και μία άλλη συνάδελφος (αλλοδαπή) μας βλέπει που είμαστε μέσα στο αυτοκίνητο και με αγριοκοιτάει.

Τέσπα, ήρθε το αφεντικό μπήκαμε μέσα, πάω να περάσω δίπλα από την τελευταία υπάλληλο που σου ανέφερα και μου χώνει μία αγκωνιά στα πλευρά και με κοιτάει με ένα μίσος...

Ξέρω αναγνώστη μου ότι δεν είναι όλοι ίδιοι.

Ξέρω ότι πρέπει να είμαι ελαστική απέναντί τους γιατί θα μπορούσα άνετα να είμαι στη θέση τους.

Ξέρω ότι αυτά που κάνουν ορισμένοι (όχι όλοι) αλλοδαποί θα μπορούσε άνετα να τα κάνει κι ένας Έληνας.

Και πίστεψέ με νιώθω άσχημα που στα γράφω όλα αυτά.

Αλλά η αλήθεια πολλές φορές πονάει και αυτόν που την λέει.

Μου δυσκολεύει τη ζωή αυτή η κατάσταση.

Πες μου να πάω στην Ομόνοια, νύχτα και μόνη μου.

Πάω;

Δεν πάω...

Ρώτησα τον άντρα μου πώς ήταν το κέντρο της Αθήνας όταν ήταν εκείνος στην ηλικία μου.

"Κάθε βράδυ ήταν πάρτυ. Όταν έλεγες θα πάω Ομόνοια, ήταν σαν να έλεγες ότι θα πας κάπου φαντασμαγορικά. Οι δρόμοι ήταν γεμάτοι από γονείς με τα παιδιά τους, ζευγαράκια, αγόρια, κορίτσια που έκαναν περατζάδες. Γέλια, μουσικές. Ήταν και καθαρή η πόλη τότε. Δεν ήταν αυτό το έκτρωμα που βλέπεις σήμερα."

Πώς καταντήσαμε λοχία....

Από την άλλη δες το κι αλλιώς.

Όλοι οι Έλληνες θέλουν δουλειά γραφείου.

Πάει κανείς στην οικοδομή;

Στα χωράφια;

Κανείς.

Μόνο αλλοδαποί κάνουν τέτοιες δουλειές.

Ξέρεις τι μεροκάματο δίνει ο άντρας μου στα παιδιά που δουλεύουν στη οικοδομή (όλοι αλλοδαποί να σε ενημερώσω);

40€.

Την ημέρα.

Εγώ προσωπικά, σε καμία δουλειά δεν έχω βγάλει τόσα, σε μια μέρα.

Αφού του είπα "Πάρε εμένα ρε συ...."

Αν δεν ήταν οι αλλοδαποί θα ήξεραν όλοι τι πάει να πει δουλειά.

Εγώ και ελιές έχω μαζέψει και ντομάτες και πορτοκάλια.

Και σουβλατζού και εργάτρια και καθαρίστρια.

Ο αντίκτυπος όλου αυτού είναι αρκετά μεγάλος.

Κι ας με ξεγράψετε ρεμάλια από αρχηγό (που λέει και το τραγούδι).....

Αυτή είναι η γνώμη μου.

Από την άλλη μεριά, έπεσαν όλοι να τους φάνε τους μουσουλμάνους αλλοδαπούς, που διαμαρτυρήθηκαν τόσο έντονα για το θέμα της σκισμένης σελίδας του Κορανίου.

Κατανοώ απόλυτα την οργή τους. Η θρησκεία για αυτούς τους ανθρώπους είναι ο αέρας που αναπνέουν.

Όταν, όμως, είσαι σε μια ξένη χώρα, όπου βλέπεις τους πάντες να διαμαρτύρονται με μια πορεία στο κέντρο της Αθήνας όπου, σχεδόν πάντα, καταλήγει σε επεισόδια, φέρεσαι σαν το πεντάχρονο:

Αυτά βλέπεις, αυτά κάνεις.

Προσωπικά δεν μου έκανε καμία εντύπωση αυτή τους η αντίδραση.

Πώς είναι εκείνη η παροιμία να δεις:

Στη Ρώμη σαν τους Ρωμαίους.

(αν την έγραψα λάθος διορθώστε με)

Λοιπόν σε αφήνω τώρα, αναγνώστη μου, να διαφωνήσεις, να συμφωνήσεις, να με βρίσεις , να με εκθειάσεις.

Ό,τι θες.

Δημοκρατία έχουμε (;).

Πιάνω θέμα κι όπου πάει...

2009-06-05T09:22:00.003+03:00

Έρχομαι και σε ρωτάω, αναγνώστη μου.

Τι είναι φιλία;

Άλλος λέει, "Αυτός που με καταλαβαίνει, χωρίς να κάνω κιχ".

Άλλος, "Αυτός που είναι εκεί στα δύσκολα, όχι μόνο στα εύκολα".

Πολλές οι απόψεις...

Στο λεξικό, αν ψάξεις, θα βρεις αυτή τη φράση:

φίλος ο [fílos] Ο18 θηλ. φίλη [fíli] Ο30 γεν. πληθ. φίλων : άτομο με το οποίο αναπτύσσει κάποιος μια (στενή) κοινωνική σχέση, η οποία βασίζεται στην αμοιβαία αγάπη, συμπάθεια, εκτίμηση.

Διάβαζα στο μπλόγκι της marcella για μια συγκεκριμένη κατάσταση, που παραπλήσια, όμοια ή και πανομοιότυπη έχουμε ζήσει όλοι, λίγο πολύ.

Έτσι μου ήρθε η ιδέα για αυτή την ανάρτηση.

Κατά τη γνώμη μου, όταν λες ότι είσαι φίλος κάποιου, αναλαμβάνεις κάτι πολύ βαθύ, κάτι το οποίο πρέπει να εκτιμάς, να το προσέχεις και να φέρεσαι ανάλογα.

Ειδικά αφού στην συγκεκριμένη περίπτωση, της φιλίας, κάνεις εσύ την επιλογή.

Σε μια ζήση όπου δεν επιλέγεις και πολλά, όπου πολλά από αυτά που υπάρχουν στη ζωή σου σου επιβάλλονται, είναι κι αυτό μια "πολυτέλεια".

Αλλά αφού κάνεις μια επιλογή, πρέπει και να τη στηρίξεις.

Προσωπικά είμαι άνθρωπος της υπερβολής.

Αν πεινάω, πεινάω πολύ.

Αν αγαπάω, αγαπάω πολύ.

Όλα στο εξτρίμ.

Έτσι και με τους φίλους μου, όταν τους αποκαλέσω φίλους μου, κάνω τα πάντα για να τους ευχαριστήσω.

Κάνω τη μάνα:

"Έφαγες; Κοιμήθηκες; Κρυώνεις; Πεινάς;"

Κάνω την παρηγορήτρα.

Την ψυχολόγο.

Τον μεσολαβητή (όχι του Ο.Η.Ε).

Ολες τις φορές βέβαια έχω απογοητευτεί, αλλά μες στο παιχνίδι είναι κι αυτό.

Κάτι όμως που θεωρώ ότι δεν χωράει στην φιλία, αλλά και γενικότερα στη ζωή, είναι η κριτική.

Δεν αντέχω αυτούς που θεωρούν ότι πρέπει σώνει και ντε να κρίνουν τους άλλους.

Είναι θεμιτό να λες τη γνώμη σου για τη ζωή, για τη φιλία, για το χρήμα, για την πολιτική κατάσταση στη χώρα στην οποία ζεις.

Δείχνει ποιος είσαι και τι πρεσβεύεις. Το χαρακτήρα σου.

Αλλά το να κρίνεις ένα συνάνθρωπο, είτε ενώπιον του ή εν τη απουσία του, ενώ δεν στο ζήτησε κανείς, το βρίσκω τρομερά αλαζονικό.

Ποια είμαι εγώ που θα κρίνω ένα συνάνθρωπο επειδή π.χ. δεν πληρώνει τους λογαριασμούς του ή κερατώνει τον/την σύντροφό του;

Έχω δικαίωμα να τον κρίνω;

Επειδή εγώ δεν πράττω όμοια με αυτό το άτομο είμαι καλύτερή του;

Προσωπικά, δεν λέω τη γνώμη μου για κάποιον, παρά μόνο αν μου ζητηθεί (εκτός από μεμονωμένες περιπτώσεις εδώ στα μπλόγκια, όταν σχολιάζω κάτι το οποίο ούτως ή άλλως έχει παρατεθεί για τέτοιου είδους σχολιασμό).

Ακόμη και τότε είμαι πολύ προσεκτική και φειδωλή.

Ξαναγυρνάμε στο θέμα της φιλίας, αναγνώστη μου.

Έχω διαβάσει πολλά βιβλία, όπου αναφέρονται φιλίες βαθιές, που μένουν ατόφιες στο χρόνο.

Έχω γνωρίσει και κανά δυό φορές κάποιες περιπτώσεις βγαλμένες θαρρείς από αυτά τα βιβλία.

Και τους χαίρομαι γι'αυτό.

Ωστόσο, αντιλαμβάνεται κανείς, ότι για να μπορέσεις να καταφέρεις κάτι τέτοιο, πρέπει να έχεις αντίληψη και της έννοιας της λέξης και της φιλίας της ίδιας.

Φιλία δεν είναι να μαζεύεται μια παρέα και να κοροϊδεύει ή να ξεμπροστιάζει αυτούς που απουσιάζουν.

Φίλος είναι αυτός που θα τον πάρεις τηλέφωνο να του πεις ότι χώρισες, ότι παντρεύεσαι, ότι περιμένεις παιδί, ότι πήρες την δουλειά που ήθελες, ότι σε απέλυσαν, ότι... ότι... ότι...

Και να έρθει να σε βρει να γιορτάσετε ή να λυπηθείτε παρέα.

Κάθε σχέση που δημιουργούμε στην ζωή μας, είτε φιλική είτε ερωτική, υπάρχει για να μας κάνει καλύτερους, όχι για να αποδεικνύει το πόσο κακοί μπορούμε να γίνουμε.

Άλλωστε υπάρχουν στην ιστορία του ανθρώπινου γένους πάρα πολλά παραδείγματα, που καταδεικνύουν ότι η καλοσύνη και η κακία, είναι χαρακτηριστικά τα οποία δεν έχουν τέλος.

Τραγούδι ημέρας:

Επανέρχομαι.

2009-06-02T09:33:00.002+03:00

Θυμάσαι αναγνώστη μου, που σου έλεγα ότι ξεκίνησα να διαβάζω το "Ο Καπετάν Μιχάλης";

Το έχω τελειώσει εδώ και καμιά εβδομάδα, έχω διαβάσει έκτοτε άλλα τρία βιβλία.

Δεν μπορούσα να γράψω γι'αυτό όμως γιατί έριξα τέτοιο κλάμα όταν το τελείωσα, που δεν άντεχα να γράψω γι'αυτό.

Τώρα που έχω κάπως συνέλθει, θα σου πω ότι, αυτό το βιβλίο πρέπει να το διαβάσουν όλοι οι Έλληνες.

Τα μηνύματα που περνάει, ο τρόπος γραφής του, η πλοκή του το καθιστούν κορυφαίο βιβλίο το οποίο μάλιστα δεν μπορείς να το κατατάξεις σε κάποιο συγκεκριμένο είδος.

Θυμάμαι που ο άντρας μου μου έλεγε ότι αυτό το βιβλίο διαμόρφωσε το χαρακτήρα του. Το διάβασε όταν ήταν 14 - 15 ετών.

Επίσης μου έλεγε ότι αν το διαβάσω θα μπορέσω να τον καταλάβω καλύτερα.

Διαβάζοντάς το σελίδα σελίδα, ανακάλυψα ότι ο άντρας μου είναι ο Καπετάν Μιχάλης. Με μικρές διαφορές φυσικά. Άλλες εποχές τότε.

Αλλά φούσκωσα από περηφάνια για ακόμη μια φορά....

Επίσης φιλοσόφησα κάποια πράγματα και αντιλήφθηκα γιατί γκαρίζει τόσο καιρό ο άντρας μου, να απελευθερωθώ από ορισμένα κολλήματα που έχω.

Δεν ξεκόλλησα φυσικά, αλλά έχω αρχίσει την επεξεργασία.

Σε αφήνω με τραγούδι που έχω φάει κόλλημα εδώ και μέρες....

Φόρτωσα πάλι...

2009-05-27T11:42:00.003+03:00

Κάτσε αναγνώστη μου γιατί στραβοξύλιασα πάλι.

Έρχονται Ευρωεκλογές, σωστά;

Σωστά.

Κι έρχονται όλοι και σου λένε αποχή.

Πρώτον αναρωτιέμαι γιατί το λένε;

Τι κέρδος έχει ο οποιοσδήποτε αν εγώ δεν πάω να ψηφίσω;

Μετά αναρωτιέμαι:

Τι πάει να πει αποχή ρε παπάρα;;;

Αποχή από το συνταγματικό σου δικαίωμα;

Άμα είναι έτσι μην ξαναπάρεις λεωφορείο (εσύ το πληρώνεις αλλά θα κάνεις αποχή), μη κάνεις ανάληψη της σύνταξής σου (δικά σου λεφτά αλλά κάνεις αποχή), μη ξαναπείς την γνώμη σου ποτέ (κάνεις αποχή).

"Διαμαρτύρομαι, είναι ένδειξη διαμαρτυρίας η αποχή"

Σοβαρά;

Και όταν θα πάνε αυτοί, που έχουν συμφέρον να ψηφίσουν τον οποιονδήποτε, και βγει αυτός που δεν θα κάνει τίποτα για σένα, αφού δεν είσαι μέλος στην κλίκα τους κι αφού αρνήθηκες με το μοναδικό έννομο όπλο που έχεις, να τους πολεμήσεις, μετά θα αρχίσεις τη μίρλα που όλα πάνε σκατά στο Ελλάντα.

Σωστά;

Σε πορείες δεν πάς, φοβάσαι μη φας κανά δακρυγόνο στο κεφάλι, τη γνώμη σου δεν τη λες πέρα από τους δικούς ανθρώπους (και αν...), σιωπάς, αγκομαχάς, γκρινιάζεις, μιζεριάζεις και θα μου το παίξεις επαναστάτης με την αποχή;;;;;;

Με δουλεύεις;;;;

Και βγαίνουν κι οι δημαγωγοι και σε πιάνουν μονότερμα.

"Μη πας"

"Πήγαινε να κάνεις τα μπάνια σου"

Είμαστε σοβαροί;

Γι'αυτό όλα πάνε σκατά.

Μαγκιά κλανιά κι εξάτμιση και κώλο φινιστρίνι στο καφενείο, στη καφετέρια, στο σπίτι αλλά να σου πάει όταν πρέπει να αντιμετωπίσεις τις ευθύνες σου και να κάνεις μια επιλογή...

Να κάνεις μια επιλογή σύμφωνα με αυτά που πρεσβεύεις, σύμφωνα με τις αρχές σου.

Αλλά πού οι μπάλες;

Πού;

Ένα όνειρο τρελό.

2009-05-26T12:27:00.002+03:00

Κάποτε, αναγνώστη μου, δεν ονειρευόμουν. Κοιτούσα να περνάω την κάθε μέρα στα γρήγορα.

Δεν ήξερα ότι μπορούσα να ονειρευτώ.

Ευχόμουν να ήταν τα πράγματα διαφορετικά αλλά δεν τολμούσα να κάνω την ερώτηση στον εαυτό μου: "Πώς θα ήθελες να είναι δηλαδή η ζωή σου;"

Ίσως δεν είχα απάντηση.

Σήμερα λοιπόν, παρατηρώ ότι το κάνω συνέχεια.

Έχω ένα όνειρο αυτή τη στιγμή. Το σκέφτομαι συνέχεια. Το φτιάχνω στο μυαλό μου. Του δίνω σχήματα, μυρωδιές, φως.

Δεν θα σου πω πολλά πράγματα. Πάντως συμπεριλαμβάνει την μόνιμη μετοίκησή μου σε νησί. Σε οποιοδήποτε νησί.

Που λες αναγνώστη μου, έχει αρχίσει και ανοίγει η δουλειά.

Ο άντρας μου μου είπε ότι αν στρώσει η δουλειά δεν πάμε πουθενά.

Στην αρχή τσαντίστηκα.

Είχαμε κουβεντιάσει και είχαμε αποφασίσει ότι θα κάνουμε τις δουλειές που ήταν να γίνουν αυτούς τους μήνες, μετά να κανονίσουμε τις διαδικασίες και να φύγουμε.

Είχα αρχίσει να σκέφτομαι ότι επιτέλους θα σπούδαζα, θα έκανα τα μαθήματα κεραμικής, σχεδίου και ζωγραφικής που από παιδί παρακάλαγα να κάνω.

Μετά πάλι τούμπα...

Αλλά σκέφτηκα ότι κι εκείνος δεν είναι σε θέση να ξαναρχίσει τη ζωή του απ'την αρχή. Το έχει κάνει τόσες φορές.

Κι αν εμένα με έχει ζαλίσει η αίγλη μιας νέας ζωής, μιας νέας αρχής, μακριά από επώδυνες καταστάσεις, πρέπει συνέλθω και να σκεφτώ κι εκείνον.

Είπα στον άντρα μου ότι αν δεν φύγουμε τουλάχιστον ας κεντράρουμε σε ένα στόχο, στο να πάμε σε ένα νησί, να κάνουμε πράγματα που μας αρέσουν, επιτέλους.

Να ηρεμήσουμε.

Μου υποσχέθηκε ότι θα το βάλουμε στόχο, μόλις καταφέρουμε να βγούμε από το λούκι.

Έχω κάτι στο μυαλό μου, που αν το καταφέρω... Τα πάντα όλα...

I have a dream που λέει... Ακριβώς αυτό έχω κι εγώ...

2009-05-25T11:08:00.002+03:00

Όπως έγραψα και στο twitter την Παρασκευή είχα ραντεβού για δουλειά στην Ερμού και μετά θα πήγαινα βόλτα στο Μοναστηράκι.

Η δουλειά, κλασσικά, άλλα στο τηλέφωνο και άλλα στο δια ταύτα.

Full time μου είπε στο τηλέφωνο.

Part time όταν έφτασα εκεί....

Ποιος θα είναι ο τυχερός που θα τις φάει τις σφαλιάρες του, δεν ξέρω...

Ένιγουέι.

Πήγα που λες Μοναστηράκι.

Πιο μικρή, πήγαινα Μοναστηράκι με το σχολείο. Αντί να πάμε περίπατο στο Άλσος της Ν. Φιλαδέλφειας (εκεί μεγάλωσα), κλείναμε ραντεβού καθηγητές και μαθητές, στο σταθμό, μας μετράγανε και μετά μας αμολάγανε.

Ξεκινάγαμε λοιπόν ένα τσούρμο και σκορπίζαμε μέσα στα μαγαζιά.

Εγώ τότε αγόραζα πολλά μπιχλιμπιδάκια. Κολιεδάκια, σκουλαρικάκια, μπρελοκάκια, μπεγλεράκια όλα αυτά και σε μεγάλες ποσότητες.

Άσε που κάθε φορά που αγόραζα ένα μπεγλέρι, όλο και κάποιος μου το βούταγε.

Τώρα πια, όποτε πάω, αγοράζω βιβλία.

Εδώ και καιρό, όποτε πήγαινα Μοναστηράκι, έψαχνα ένα συγκεκριμένο βιβλίο και δεν το είχε κανείς.

"Ο Καπετάν Μιχάλης" του Καζαντζάκη.

"Φεύγει αμέσως ο Καζαντζάκης και ειδικά αυτό το βιβλίο" μου λέγανε όλοι.

Όταν πρωτογνώρισα τον άντρα μου, ήμουν σε κακή κατάσταση. Μη σου πω σε μαύρο χάλι, αναγνώστη μου, και τρομάξεις.

Όλο φοβίες, όλο ανασφάλειες. Με πολύ τσαμπουκά, δεν σήκωνα κουβέντα, ούτε καν ένα πείραγμα, ένα αστείο.

Μαγκιά κλανιά κι εξάτμιση και κώλο φινιστρίνι... που λέει κι λαός.

Απ'τη μια οδηγούσα μηχανάκι, στην εθνική, 3.00 το πρωί, χωρίς φώτα, χωρίς φρένα, χωρίς καθρέφτες, χωρίς δίπλωμα, χωρίς ασφάλεια και χωρίς κράνος κι απ'την άλλη μου λέγανε συναδέλφισες να βγούμε, να πιω λιγάκι, να ανοιχτώ λίγο για να κάνω τίποτα με κανέναν (κοινώς να πηδηχτώ, αναγνώστη μου) και έκλεινα τα τηλέφωνα από το φόβο μη με ψήσουν.

Ο άντρας μου λοιπόν, με πήρε μυρωδιά, από τη πρώτη στιγμή. Μου πετάει, λοιπόν κάποια στιγμή:

Άντρας μου: "Ε, ρε Καζαντζάκης που σου χρειάζεται"

Εγώ: "Παρντόν;"

Άντρας μου: "Έχεις διαβάσει ποτέ Καζαντζάκη;"

Εγώ: "Προς μεγάλη μου ντροπή, που δεν μπορώ να σου κάνω την έξυπνη, όχι"

Άντρας μου: "Επείγεσαι. Ειδικά τον Καπετάν Μιχάλη να διαβάσεις. Εμένα αυτό το βιβλίο μου άλλαξε τη ζωή."

Άρχισα λοιπόν να ψάχνω. Βρήκα το "Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται". 3 φορές το διάβασα μέσα σε μια βδομάδα.

Μπήκα λοιπόν σε ένα βιβλιοπωλείο, προχθές και αφού είχα διαλέξει καμιά 15αριά βιβλία, τον ρωτάω.

Επιτέλους, κάποιος, μου λέει ναι!

Και μου δείχνει ένα χιλιοσκισμένο, στραπατσαρισμένο βιβλίο, ξέχανε και σελίδες από παντού.

Λέω δε γίνεται... Πρέπει να το πάρω.

Εγώ: "Πόσο κάνει;"

Γδάρτης: "30€"

Ζντουπ....

Εγώ: "Ας το αφήσουμε καλύτερα"

Με παίρνει ο καλός μου τηλέφωνο, κανονίζουμε ραντεβού για μπυρίτσα σε μαγαζί στο Θησείο.

Ήρθε, κάτσαμε, ήπιαμε την μπύρα μας.

Έφυγε, να γυρίσει πίσω στο γιαπί κι εγώ να κάνω κάτι τελευταία ψώνια και βλέπω κι άλλο βιβλιοπωλείο, μπαίνω ρωτάω, μου το δίνει.

Εγώ: "Πόσο;"

Αυτός: "18€"

Εγώ: "Πιο κάτω, δε πάει;"

Αυτός: "Δως μου 15€ και φύγε"

Είδες τελικά που ο επιμένων νικά;

Εντυπώσεις για το βιβλίο θα σου πω αφού το τελειώσω.

Κατορθώματα των ημερών:

1. Κλείσαμε δουλειά. Τη συγκεκριμένη, περιμέναμε από το Δεκέμβριο και είναι και η μεγαλύτερη που έχουμε αναλάβει ποτέ. Όταν θα τελειώσει, θα σου βάλω φωτογραφίες, αναγνώστη μου, να θαυμάσεις τις ικανότητες του άντρα μου...

2. Κατάφερα να μην πνίξω τον άντρα μου, που με κορόιδευε. Πήγαμε Σαλαμίνα το Σάββατο το απόγευμα. Έκανε, το πρώτο του μπάνιο (εγώ δεν έκανα) και τώρα μου κοκορεύεται...

Τραγούδια των ημερών:

Μου'χει κολλήσει...

Το λατρεύω...

Καλή εβδομάδα..................................

Κι άλλο μπλογκοπαίχνιδο.

2009-05-21T12:16:00.003+03:00

Πήρα πρόσκληση από Giorgia_is_coming_to_town να γράψω για τον πρώτο μου έρωτα.

Εγώ προσωπικά δύο φορές έχω ερωτευθεί στην ζωή μου πραγματικά και μόνο μία έχω αγαπήσει αληθινά (τον άντρα μου φυσικά, αναγνώστη μου).

Όλα τα άλλα ήταν αφρός. Ενθουσιασμοί του κώλου, τίποτα ουσίας. Άσε που δεν τα θυμάμαι κιόλας.

Ήμουν που λες αναγνώστη μου 18 χρονών όταν κατάφερα, με τη βοήθεια της μητέρας μου, να μπω ως καθαρίστρια σε μεγάλο χώρο αναψυχής. Πολύ ενθουσιασμένη η δικιά σου. Πρώτα μου ένσημα, πρώτα καλά, και σε τακτά διαστήματα πληρωμένα, λεφτά.

Εκεί γνώρισα τον πρώτο μου έρωτα. Από την πρώτη μέρα, που πάτησα το πόδι μου για δουλειά, άρχισαν τα "ματάκια" (ξέρεις τι έιναι τα "ματάκια", σε κοιτάω, με κοιτάς, χαζοχαμόγελα κλπ. κλπ.) και τα υποννοούμενα.

Έπαθα μεγάλη ζημιά, αναγνώστη μου, εγώ με τον Δ.

Δεν μπορούσα να τον βγάλω από το μυαλό μου στιγμή.

Ήταν και διευθυντής μου, όλο μπροστά μου τον είχα.

Προκειμένου να μην την κάνω την μαλακία, ζήτησα να γυρίσω νύχτα, μόνιμα. Πιο πολλά τα λεφτά, πιο συγκεκριμένες οι δουλειές που έπρεπε να γίνουν, πιο πολύς ο κόσμος άρα το μυαλό δεν προλάβαινε να σκεφτεί.

Επίσης εκείνος δεν ήταν ποτέ εκεί τη νύχτα.

Ή έτσι νόμιζα.

Περιγραφή του Δ. : Ψηλός, μελαχροινός, μάτια κάρβουνο, πρόσωπο γεμάτο γωνίες, σαρκώδη χείλη κι ένα χαμόγελο που μου κόβονταν τα γόνατα.

Χαρακτήρας του Άρλεκιν με σάρκα και οστά και μάλιστα του άρεσα κιόλας.

Βλέποντας ότι εγώ γύρισα νύχτα κι ότι δεν θα μπορούσε να με βλέπει, άρχισε να έρχεται πιο αργά (δεν χτυπούσε κάρτα αυτός, το κανόνιζε όπως ήθελε) και άρα να φεύγει πιο αργά.

Ένα βράδυ με συναντάει σε ένα διάδρομο, με κοιτάει, τον κοιτάω, επιταχύνω το βήμα μου να φύγω, με σταματάει.

Δ. : Όλα εντάξει;

Εγώ: Ναι μια χαρα, σας ευχαριστώ.

Χαμογελάω, κάνω να φύγω, με τραβάει από τη ποδιά, κι αρχίζει να μου φτιάχνει τα ρούχα.

Να μου τραβάει το πουκάμισο να μου ισιώνει την ποδιά και παράλληλα να με χαιδεύει όπου αγγίζει.

Τραβιέμαι εγώ, άρχισα να τραυλίζω.

Με ξανατραβάει, πάει να με φιλήσει, ακούμε κόσμο να έρχεται, φεύγει τρέχοντας κι εγώ έτοιμη να λιποθυμήσω.

Τέλος πάντων πέρασε ο καιρός. Κάποια στιγμή πήρα το πρώτο μου το τετραήμερο ρεπό. Κατά τη 1.00 τη νύχτα, αν θυμάμαι καλά, έχει περάσει και πολύς καιρός, λαμβάνω μηνυματάκι.

Εγώ μηνύματα δεν λάμβανα ποτέ. Όποιος ήθελε να με βρει με έπαιρνε τηλέφωνο. Πόσω μάλλον στη 1 τη νύχτα. Αριθμός άγνωστος.

"Καλησπέρα, μαθαίνω ότι τα πας πολύ καλά στη δουλειά. Είμαι πολύ ευχαριστημένος από την απόδοσή σου. Καλό σου βράδυ.Δ."

Κουφή η δικιά σου... Μη σου πω και ξερή.

"Σας ευχαριστώ πολύ. Καλό βράδυ" απαντάω εγώ.

Αποτέλεσμα; Μέχρι τις 5.00 το πρωί μηνυματιαζόμασταν.

Και αυτό συνεχίστηκε για πολλές μέρες.

Παίρνω κι άλλο ρεπό μετά από κάποιες μέρες. Να σου τον πάλι....

"Σε σκέφτομαι πολύ", αυτός.

"Η σκέψη είναι ωραίο πράγμα", εγώ.

Μη στα πολυλογώ, κατά τις 3.00 μου λέει ότι θέλει να με δει.

Βγαίνω εγώ με το μπρίκι (το μηχανάκι μου) στο δρόμο να τον βρω, έρχεται κι αυτός. Πήγαμε σπίτι μου.

Ανάβω τα κεριά μου εγώ, αρχίζουμε και μιλάμε περί ανέμων και υδάτων.

Δεν άργησε να γενεί το κακό.

Κάναμε ό,τι κάναμε, κοιμηθήκαμε αγκαλιά κι όλα ωραία.

Εδώ αναγνώστη μου σταματάω την περιγραφή.

Ο άνθρωπος αυτός με πλήγωσε πάρα πολύ.

Τόσο πολύ που δεν ξαναέκανα τίποτα με κανέναν άλλον για ενάμιση χρόνο περίπου.

Μετά γνώρισα τον άντρα μου και φυσικά, όταν με ρώτησε, του είπα την ιστορία.

Δεν ήμουν πια ερωτευμένη με τον Δ. άλλωστε.

Θα τον θυμάμαι πάντα με πολύ γλύκα. Παρά το γεγονός ότι με πόνεσε τόσο.

Όταν γνώρισα τον άντρα μου εκείνος είχε πια φύγει από την εταιρία.

Ο άντρας μου σιχαινόταν την δουλειά μου. Κατά την γνώμη του, ήμουν όμορφη κοπέλα και πίστευε ότι πολλοί άντρες καραδοκούσαν να με πάρουν από αυτόν.

Έτσι μια μέρα με πήγε στη δουλειά κι αντί να με αφήσει απ'έξω, μπήκε μέσα στην είσοδο μαζί μου, κρατώντας με αγκαλιά.

Προκειμένου λοιπόν να δηλώσει ότι είμαι δική του, με σήκωσε ψηλά και μου έδωσε ένα φιλί διαρκείας, μπροστά σε κάμερες, προσωπικό και πελάτες.

Φυσικό ήταν, φίλοι του Δ. να τον πάρουν τηλέφωνο να του το πουν.

Τότε ήταν που μου έστειλε αγγελιαφόρο.

Έλεγε ότι πάντα θα με αγαπάει, ότι πάντα θα με σκέφτεται, ότι λυπάται για τον τρόπο που μου φέρθηκε κι ότι αν του το ζητούσα παρατούσε αρραβώνες και τα πάντα και θα ερχόταν να με βρει.

Του ευχήθηκα να είναι πάντα καλά. Να βρει έναν άνθρωπο που να αγαπάει και να τον αγαπάει.

Όλα αυτά τα είπα στον άντρα μου. Ήταν μεγάλη επιβεβαίωση για μένα.

Ο άντρας μου εκτός από σύντροφος, εραστής κλπ. ήταν, και είναι, και φίλος μου.

Δεδομένου του τρόπου που μεγάλωσα, είχα πιστέψει ότι δεν άξιζα να με αγαπούν. Και μετά από αυτό που συνέβη με τον Δ. αυτή η πίστη εδραιώθηκε.

Αλλά με αυτή την παραδοχή, κάτι άλλαξε.

Και όσο τρελό κι αν ακούγεται, βοήθησε πολύ στη σχέση μου με τον άντρα μου.

Αυτά λοιπόν....

Με την σειρά μου προσκαλώ: γνωστός άγνωστος, matriga και λύκαινα

Συμβάντα και μπλογκοπαίχνιδο.

2009-05-18T11:01:00.003+03:00

Δεν είδα eyrovision αναγνώστη μου. Ξέρω, ξέρω. Είμαι κάταπτυστη, είμαι επαίσχυντη και πρέπει να κοκκινίζω.

Είχα όλη τη καλή διάθεση, αναγνώστη μου. Αλήθεια σου το λέω.

Έφτιαξα αυτοσχέδιο στρώμα στο σαλόνι. Έβαλα μεζέ και κρασί.

Έβαλα και τον άντρα μου στο πνεύμα. Μόνο που τούτος παραμπήκε στο πνεύμα....

Περιγραφή αντρός μου: Μετρίου αναστήματος, με χαίτη, σκουλαρίκι, ροκάς από τα νιάτα του. Με κοιλιά αλλά δεν τον λες χοντρό.

Μπήκε που λες για μπάνιο, βγαίνει κι αντί να φορέσει τα εσώρουχα, που του είχα έτοιμα στο κρεβάτι, πάει και φοράει μία άσπρη φανέλα που την φοράω εγώ, μιας και δεν του κάνει πια γιατί του είναι κοντή στην κοιλιά και ένα άσπρο σώβρακο και μου μπαίνει στο σαλόνι παριστάνοντας τον Σάκη:

Χορός, τα χέρια ψηλά, τα χείλη σουφρωμένα, τραγούδι "This is our night" με μερικά "αισθάνομαι" στο ενδιάμεσο.

Κι εγώ στο πάτωμα να χτυπιέμαι από το γέλιο αναγνώστη μου. Μεγάλες στιγμές...

Πάντως αυτός ο Λιθουανός μας την έκανε την ζημιά. Τον κοίμησε για τα καλά, αναγνώστη μου, τον άντρα μου. Στα μισά του τραγουδιού κι ενώ αναρωτιόμουν αν ήταν άντρας ή γυναικα που τραγουδούσε, ακούω ένα βαρύ ροχαλητό δίπλα μου...

Τον σκέπασα, τον φίλησα και λέω ας δουμε τι άλλο θα δούμε.

Τον είδα τον Σάκη. Καλούλης ήτανε. Το τραγούδι για κλαμπάκι μετά από 3 ποτά και 43 σφηνάκια...

Βασικά ούτε το "shake it" μου άρεσε, αλλά τότε είχε φωνάξει εκεινα τα "Έλα" τα "Πάμε" και τα "Ώπα" και όσο να το πεις είχα συγκινηθεί. Είχε και τουμπίτσα...

Αυτή τη φορά ούτε ένα "Ώπα" να ανατριχιαστώ, βρε παιδί μου.

Κάπου ανάμεσα στο 9ο και 10ο τραγούδι (φαντάσου δεν θυμάμαι καν πια ήτανε) αποκοιμήθειν...

Σάμπως δεν θα τα άκουγα όλα την άλλη μέρα το πρωί μέχρι να τα σιχαθώ.

Λοιπόν ο Νορβηγός καλούλης. Το τραγούδι του δηλαδή. Έχει κάτι.

Αλλά εμένα μου άρεσε πολύ το Ισραήλ. Πες με κουφή, πες με τρελή αλλά μου άρεσε.

Μετά από όλα όσα έχουν συμβεί, είναι πολύ ελπιδοφόρο να βλέπεις μία Ισραηλινή και μία Παλαιστίνια να τραγουδούν δίπλα δίπλα και να σου λένε "There must be another way".

_____________________________________________________________________________________

Είχα και πρόσκληση, αναγνώστη μου.... Από Επύλλιο Να φτιάξω δική μου κυβέρνηση και τα στελέχη να τα διαλέξω από τους μπλογκοφίλους μου.

Λοιπόν έχουμε και λέμε:

1. Πρόεδρος της κυβέρνησης: dsquared
2. Υπουργός Εσωτερικών: Matriga
3. Υπουργός Πολιτισμού: Tyler Durden
4. Υπουργός Υγείας: η El.
5. Υπουργός Οικονομίας: Korinoskilo
6. Υπουργός Εξωτερικών: Georgia
7. Υπουργός ΥΠΕΧΩΔΕ: Κακός λύκος
8. Υπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών: Γνωστός Άγνωστος
9. Υπουργός Παιδείας: Μάτα
10. Υπουργός Απασχόλησης: Εγώ (ανακυρήχθηκα και δεν το κουνάω ρούπι).
11. Υπουργός Οικολογίας και Επριβάλλοντος: ΛΕ ΩΝ

Και το σήμα της Κυβερνήσεως... :

Όσοι αναφέρονται, αν θέλουν, φτιάχνουν δική τους κυβέρνηση.

Καλοκαίρι.

2009-05-16T16:00:00.003+03:00

Αναγνώστη μου, εγώ είμαι κορίτσι του καλοκαιριού. Summer girl δηλαδίς.

Να σου γράψω τα δέκα πράγματα που λατρεύω:

1. Η γεύση του καφέ και του τσιγάρου, μετά την αλμύρα της θάλασσας.

2. Τα ρούχα. Αεράτες φούστες και φορέματα, κοντά μπλουζάκια και όλα πολύχρωμα.

3. Που κυκλοφορώ γυμνή στο σπίτι, χωρίς να κρυώνω.

4. Φραπεδάκι, τσιγαράκι, σταυρολεξάκι, σε μπαλκονάκι, με ζεστό αεράκι και ήχο από τζιτζικάκι, ανακατεμένο με μουσικούλα από ραδιοφωνάκι.

5. Το σεξ στη θάλασσα (οι σεμνότυφοι ας παρακάμψουν).

6. Το κολύμπι.

7. Το ότι όλοι χαμογελούν περισσότερο αυτή την εποχή.

8. Διάβασμα καλού βιβλίου στην παραλία με φρουτοποτό και τον άντρα μου δίπλα να λαγοκοιμάται και να τον κρυφοχαζεύω χαμογελώντας.

9. Ταβερνάκι γαριδομακαρονάδες, αστακομακαρονάδες, μυδοπίλαφα, μύδια σαγανάκι, σαλάτα χωριάτικη και παπάρες και το αγαπημένο μου: πιπεριές (άψητες, όπως είναι) με φέτα.

10. Νύχτες μαγικές κι ονειρεμένες, με μυρωδιά νυχτολούλουδο κι ανοιχτά μπαλκόνια....

Κοιτάζω πίσω... (για λίγο)

2009-05-15T10:11:00.003+03:00

Πανελλαδικές αναγνώστη μου. Τρέχουν όλα τα νέα παιδιά. να διαβάσουν, να δώσουν, να γράψουν καλά.

Αλλά στο μυαλό τους δεν έχουν το να γράψουν καλά για το μέλλον τους, για την προσωπική τους επιτυχία.

Τι θα πω στη μαμά, στο μπαμπά.... Τόσους μήνες φροντιστήριο πληρώνανε. Πώς να τους απογοητεύσω...

Εγώ αναγνώστη μου δεν μπόρεσα να δώσω πανελλαδικές όπως κάναν οι περισσότεροι συμμαθητές μου.

Μεγάλωσα σε ένα σπίτι απαίσιο. Κι όταν λέω απαίσιο αναγνώστη μου, δεν εννοώ αισθητικά. Ήταν μεγάλο σπίτι. Με το τζάκι του, με τις μπαλκονάρες του. Τα μεγάλα δωμάτια.

Ήταν απαίσιο γιατί δεν άντεχες να ζεις μέσα σε αυτό.

Δεν επιτρεπόταν να βλέπεις τηλεόραση χωρίς να πάρεις άδεια.

Δεν επιτρεπόταν να γελάς δυνατά.

Δεν επιτρεπόταν να λες τη γνώμη σου.

Το παιχνίδι απαγορευόταν τις καθημερινές. Άντε λίγο το Σάββατο το απόγευμα. Την Κυριακή έπρεπε να διαβάζεις.

Οποιαδήποτε παράβαση μεταφραζόταν σε πολύ σκληρή τιμωρία.

Πρώτα τις έτρωγες γερά. Μετά υποχρεωνόσουν να περάσεις όλο το απόγευμα στο δωμάτιό σου, χωρίς να σου μιλάει κανείς. Μετά έπρεπε να ζητήσεις συγνώμη που έφερες αναστάτωση στο σπίτι, που προκάλεσες την τιμωρία σου και να βρεις τρόπο να επανορθώσεις.

Ο πατέρας μου ήταν ματσό (είχε λεφτά). Θεωρούσε λοιπόν ότι ήταν κάτι σαν πρωθυπουργός, αφού είχε μεγαλώσει σε μεγάλη φτώχια και ήταν αυτοδημιούργητος και αποκαταστημένος πια.

Δούλευα στην επιχείρηση του πατέρα μου (καθάριζα πατάτες, κρεμμύδια και γενικά παιδί για όλες τις δουλειές) αλλά δεν μου έδινε λεφτά.

Δύο χρόνια πριν τις πανελλήνιες άρχισαν να γίνονται διάφορα στο σπίτι. Το αποκορύφωμα ήρθε λίγες βδομάδες πριν τις πανελλήνιες.

Ο πατέρας μου έφυγε από το σπίτι αφήνοντας τεράστια χρέη πίσω του, σαν μοχλό εκβιασμού για να τον παρακαλέσουμε να γυρίσει πίσω.

Έπρεπε να βρω λοιπόν δουλειά, να βοηθήσω τη μητέρα μου με το σπίτι, αλλά και να βρω τρόπο να συνεχίσω το φροντιστήριο αφού το είχε αφήσει απλήρωτο, ώστε να τελειώσω τουλάχιστον το λύκειο.

Πήγα λοιπόν στο φροντιστήριο, ζητώντας να δω τον διευθυντή και ιδιοκτήτη. Του εξήγησα την κατάσταση. Του είπα ότι δεν ζητάω ελεημοσύνη. Μία παράταση χρόνου μόνο. "Θα σας τα δώσω τα λεφτά. Δεν είμαι κλέφτρα. Το μέλλον μου κοιτάω." Αρνήθηκα να κλάψω. Αρνήθηκα να τον παρακαλέσω.

Για οφειλές τριών μηνών αρνήθηκε να με αφήσει να συνεχίσω για άλλον ένα μήνα και να τον πληρώσω σε δόσεις όταν θα τελείωνα.

Οι υπόλοιποι καθηγητές του ζήτησαν να αφαιρέσει από το μισθό του καθενός τις ώρες που θα μου έκαναν μάθημα προκειμένου να καταφέρω να τελειώσω και ίσως να περάσω σε κάποια σχολή.

Αρνήθηκε και πάλι και με έδιωξε από το φροντιστήριο βγάζοντας με ευγενικά έξω από το γραφείο του και κλείνοντάς μου την πόρτα.

Ακόμη και σήμερα δεν είμαι σίγουρη αν ήταν δική του απόφαση ή αν ο πατέρας μου του είχε επιβάλλει να με διώξει.

Έδινα πανελλήνιες και έψαχνα για δουλειά. Διάβαζα ελάχιστα. Τα περισσότερα που έγραφα σαν απαντήσεις ήταν ό,τι θυμόμουν από τις παραδόσεις σε φροντιστήριο και σχολείο.

Πέρασα με τη βάση. Παρολίγο να μην περάσω.

Θέλω να πω, λοιπόν, σε όλα αυτά τα παιδιά, ό,τι κάνετε, να το κάνετε για εσάς. Η όποια επιτυχία ή αποτυχία σας να είναι δική σας.

Επίσης, μην αφήσετε ποτέ τίποτα και κανέναν να μπει εμπόδιο στα όνειρά σας...

Και κοιτάξτε να το χαρείτε όλο αυτό. Μην το βλέπετε σαν γολγοθά γιατί υπάρχουν και χειρότερα...

Τα νέα μου....

2009-05-12T10:03:00.006+03:00

Που λες αναγνώστη μου τις τελευταίες ημέρες πέρασα καλά αλλά εκνευρίστηκα κιόλας πολύ.

Είναι πολλά, θα σου τα πω κι αν αντέξεις να τα διαβάσεις όλα είσαι θεός...

Την Παρασκευή ήταν μια δύσκολη μέρα, για μένα και τον άντρα μου, οπότε τον πήρα τηλέφωνο να τα παρατήσει όλα και να έρθει. Τον πήρα λοιπόν σηκωτό το μεσημέρι και πήγαμε για ουζάκι στη Φωκίωνος Νέγρη.

Το Σάββατο ήταν ημέρα φασίνας. Καθάρισα όλο το γραφείο μέσα - έξω, πάνω - κάτω και μετά πήγα κι έκανα γενική καθαριότητα όλο το σπίτι. Μαγείρεψα, μάζεψα, καθάρισα, έβαλα και τα πλυντήριά μου. Τα' φτυσα αναγνώστη μου...

Το γελοίο είναι ότι έτρεχα σαν την τρελή να κάνω όλες τις δουλειές το Σάββατο, γιατί ο καλός μου μου ζήτησε να πάω μαζί του για δουλειά, την Κυριακή.

Εδώ αναγνώστη μου να σου πω ότι, το να βρει ο άντρας μου Έλληνα εργάτη για βοηθό (βοηθός στην οικοδομή, αναγνώστη μου, αν δεν ξέρεις, είναι αυτός που καθαρίζει, κουβαλάει, τρίβει τοίχους κι αν ξέρει και κάτι παραπάνω, κάνει κι απ'αυτό) είναι σαν να σου πέσει το τζόκερ δύο φορές στη σειρά. Ξένους βρίσκεις αλλά άλλοι δεν μιλούν την γλώσσα και είναι σχεδόν αδύνατο να συννενοηθείς και άλλοι δεν έχουν ιδέα από οικοδομή και πρέπει να τους δείχνεις τα πάντα.

Έτσι, κάποιες φορές, πηγαίνω εγώ να βοηθήσω τον άντρα μου.

Να σε ενημερώσω επίσης ότι ο άντρας μου εδώ και κανά διβδόμαδο, φεύγει από το σπίτι στις 6.30 το πρωί και γυρίζει αργά το απόγευμα, τις περισσότερες φορές. Κι όλες αυτές τις ώρες κουβαλάει, ξηλώνει, τοποθετεί, τρίβει, βάφει και γενικά κάνει όλα αυτά που κάνει ένας οικοδόμος.

Γυρίζει λοιπόν πτώμα, κάνει μπάνιο, τρώει και κοιμάται.

Το πρωί της Κυριακής λοιπόν, ο καλός μου κατά τις 8.00 πάει να σηκωθεί από το κρεβάτι αλλά ούτε γι'αυτό δεν είχε κουράγιο. Πάω να σηκωθώ, να ντυθώ και με σταματάει.

Εγώ: Αν δε σηκωθώ τώρα θα με πας με φορείο για δουλειά. Δεν θα ξυπνάω μετά.

Άντρας μου: Άμα πάω για δουλειά, θα πηγαίνεις εσύ κάθε μέρα στο γιαπί.

Εγώ: Τόσο καλά;

Άντρας μου: Κι ακόμα καλύτερα.

Ο αντρας μου έχει μεγάλο κόλλημα με το γκολφ.

Όταν ήταν στην Αυστραλία, είχε κάτι φίλους που ήταν κολλημένοι και τους κορόιδευε. Μια μέρα τον πήραν μαζί τους, με το ζόρι φυσικά. Από τότε όλα του τα λεφτά τα χάλαγε στο γκολφ. Μπαστούνια αξίας 4.500$, ρούχα ειδικά, παπούτσια ειδικά...

Στην Αυστραλία όμως σε μία περίμετρο 30χλμ. έχει αρκετά γήπεδα γκολφ, τα οποία είναι πολύ φθηνά, ενώ στην Ελλάδα έχει μόνο 3 νομίζω. Ένα στην Γλυφάδα, ένα στην Κρήτη κι ένα στη Ρόδο. Τα οποία είναι τρομερά ακριβά. Στην Γλυφάδα π.χ. , για να παίξεις ένα game, πληρώνεις περίπου 60 €. Βάλε και καμια μπύρα που θα πιεις στο club με κάποιον συμπαίκτη... Άσ'τα να πάνε. Υπάρχει και η ετήσια συνδρομή, όπου με μία κάρτα παίζεις όσο θες, η οποία καρτούλα κοστίζει 1.800€ (μόνο).

Έτσι έψαξα στο net να του βρω υποκατάστατο. Που να μου κόβονταν τα χέρια. Του βρήκα λοιπόν αυτό: wgt .

Από τότε αναγνώστη μου, έχει φάει ένα κόλλημα, άλλο πράγμα. Έτσι σε κάθε χρόνο ελεύθερο που βρίσκει, κάθεται και παίζει με τις ώρες.

Έτσι και την Κυριακή, με φίλησε, με αγκάλιασε, ντύθηκε κι έφυγε να έρθει στο γραφείο (ντεν έκω ιντερνετ στο σπίτι καρντιά μου) για να παίξει....

Κατά τις 12.00 τηλεφωνιόμαστε.

Εγώ: Περδικαλώ.

Άντρας μου: Έλα ομορφιά μου.

Εγώ: Όμορφη αλλά δούλα...

Άντρας μου: Τι κάνεις;

Εγώ: Σιδερώνω, αφού σκούπισα και σφουγγάρισα πάλι το σπίτι....

Άντρας μου: Θέλει βολτίτσα το μωρό μου;

Εγώ: Όχι, έχω τάσεις μαζοχισμού, τρελαίνομαι μες στους ατμούς, τον ιδρώτα και την ορθοστασία. Αφού μετά έλεγα να ξαναρχίσω από την αρχή και να σιδερώσω τα σιδερωμένα μην μου ξέφυγε καμιά τσαλάκα....

Άντρας μου: Κλείσε το σίδερο, κάνε μπανάκι, ντύσου και κάνε μου αναπάντητη να έρθω να σε πάρω...

Εδώ, μου το'κλεισε αναγνώστη μου, δεν πρόλαβα να πω κι άλλες εξυπνάδες...

Ήρθε, λοιπόν, με πήρε και με πήγε για μεζέδες και ουζάκια....

Ωραία φάγαμε, ωραία ήπιαμε ξεκινήσαμε να πάμε στην πεθερά μου. Ήταν και η γιορτή της μητέρας.

Της δώσαμε το λουλουδικό, ήπιαμε κι ένα καφέ και πάλι πίσω στο σπίτι.

Χθες λοιπόν, ήρθα στο γραφείο κρατώντας μια Χρυσή Ευκαιρία (κάνω και διαφήμιση). Λέω θα κάνω λίγη δουλειά και μετά θα αρχίσω τα τηλέφωνα.

Βρίσκω μία παίρνω τηλέφωνο:

Αυτή: Παρακαλώ (βαριεστημένο).

Εγώ: Καλημέρα σας, για την αγγελία τηλεφωνώ (ευγενική αλλά και επαγγελματίας).

Αυτή: Πόσων ετών είστε;

Εγώ: (από μέσα μου) Για προξενιό σε πήρα; (από έξω μου) 24.

Αυτή: Για ποια θέση ενδιαφέρεστε;

Εγώ: (από μέσα μου) Της λαντζιέρας. (από έξω μου) Αυτό που γράφει η αγγελία: γραμματέας - ρεσεψιόν.

Αυτή: Μάλιστα. Μπορείτε να έρθετε τώρα;

Εγώ: Σε μία ώρα πιστεύω να είμαι εκεί.

Μου έδωσε τα στοιχεία και μετά από κανά τέταρτο ξεκίνησα να πάω.

Φτάνω, χτυπάω κουδούνι, μου ανοίγει, ανεβαίνω και με κοιτάει λες και είδε εξωγήινο.

Εγώ εν το μεταξύ φοράω ένα σετάκι από πουκαμίσα φαρδιά, με φούστα φαρδιά μεχρι το πάτωμα, με τα χαμηλά σανδαλάκια μου, χαλαρή, άνετη, άβαφη και χαμογελαστή.

Αυτή όμορφο προσωπάκι, ούτε παχιά ούτε αδύνατη αλλά με στενά ρούχα, ένα μαλλί όρθιο κατα τόπους, ξασμένο κατά τόπους, ένα χάλι ολικά, με μούτρα και κάτι τακουνάρες που δυσκολευόταν να τις περπατήσει κιόλας.

Έφτασα νωρίς και αναγκάστηκα να περιμένω αρκετή ώρα.

Πες μου τώρα τι σόι επαγγελματικός χώρος είναι αυτός που παίζει Χατζηγιάννη, Βέρτη και Πλούταρχο;

Τέσπα.

Μετά από 20 λεπτά αναμονής έρχεται ένας κύριος (μπούλης, φλώρος από αυτούς που δεν αντέχεις ούτε χειραψία) με κοιτάει από πάνω μέχρι κάτω, δεν με ρωτάει καν το όνομά μου και μου λέει "Πέρασε κούκλα μου".

Δεν ξέρω για σένα αναγνώστη μου, αλλά εγώ σπάνια θυμώνω πραγματικά. Ψιλοτσαντίζομαι, ψιλοσπάζομαι αλλά μέχρι εκεί. Μη σου πω πως ενώ κάποιος μπορεί να εκνευριστεί με κάτι, εγώ περισσότερο στενοχωριέμαι και αρχίζω να αναλύω στο μυαλό μου το συμβάν.

Όταν όμως συμβαίνει, το καταλαβαίνω από τον ηλεκτρισμό που νιώθω να ξεκινάει από την σπονδυλική μου στήλη και να καταλήγει στο κέντρο του εγκεφάλου μου. Και τότε... δεν μου περνάει για ώρες και μου είναι δύσκολο μα πάρα πολύ δύσκολο να συγκρατηθώ.

Πες μου τώρα τι σόι επαγγελματίας είναι αυτός, που έχει μια υποψήφια υπάλληλο μπροστά του και την λέει "κούκλα μου" και της μιλάει και στον Ενικό.....

Σάλτα και πηδήξου ρε παπάρα... Με ξέρεις κι από χτες;

Του ρίχνω ένα βλέμμα, δεν βγάζω άχνα, προχωράω και κάθομαι.

Καθόμαστε, διαβάζει το βιογραφικό μου, με κοιτάει, ξαναδιαβάζει το βιογραφικό μου.

Παπάρας: Μόνο αυτά έχεις κάνει;

Εγώ: (με επικίνδυνα ήρεμη φωνή) Τι εννοείτε;

Παπάρας: Από προηγούμενες δουλειές εννοώ.

Εγώ: (από μέσα μου)Δουλεύω από τα 16 μου, έχω κάνει από σουβλατζού μέχρι εργάτρια κι από καθαρίστρια μέχρι γραμματέας και με ρώτας αν αυτά είναι όλα βρε μαλάκα; Που ολόκληρη η ζωή σου μια μέρα από τη δική μου; (από έξω μου) Το απαιτεί η θέση;

Παπάρας: Αλήθεια για ποια θέση έχεις έρθει;

Εγώ: (από μέσα μου) Της αναμορφώτριάς σου κι έχω ιδέες..... (από έξω μου) Γραμματέας Ρεσεψιόν, όπως το λέει η αγγελία.

Παπάρας: Αυτές οι θέσεις έχουν καλυφθεί. Υπάρχει η θέση του μάρκετινγκ και των δημοσίων σχέσεων.

Εγώ: Μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι, παίρνω βαθιά ανάσα και τον ρωτάω. Και γιατί δεν με ενημέρωσε η κοπέλα στο τηλέφωνο να μην έρθω καν;

Παπάρας: Μα γιατί δεν θες να δοκιμάσεις κι αυτό; Έχει πολύ καλές αποδοχές κι είναι πολύ καλή δουλειά γνωρίζεις κόσμο, επικοινωνείς.

Ούτε θυμάμαι τι του είπα, πάντως δεν τον έβρισα, μίλησα πολύ ευγενικά, άνοιξα την πόρτα κι έφυγα.

Δηλαδή αναγνώστη μου έχασα περίπου δύο ώρες από τη ζωή μου για μαλακίες...

Ευτυχώς που έχω και το μωρό μου, να μου λέει κάτι πράγματα...

Γυρίσαμε σπίτι κατά τις 19.00 χθες. Ο άντρας μου γέμισε την μπανιέρα να βγάλει τις σκόνες, τους στόκους, τις μπογιές και όλα τα κακά από πάνω του κι εγώ άρχισα να μαγειρεύω.

Καθόμαστε να φάμε:

Ατάκα που με έκανε να λιώσω Νο1:

"Αυτό είναι το ωραιότερο ψάρι που έχω φάει ποτέ μου."

Ατάκα που με έκανε να γίνω αλοιφή Νο2:

"Δεν απολαμβάνω τίποτα όσο αυτά που φτιάχνεις εσύ."

Ατάκα που έκανε τα πόδια μου να λυγίσουν Νο3:

"Μια ζωή ονειρευόμουν να βρω μια γυναίκα σαν κι εσένα."

Τι άντρα έχω.....

Τραγούδια ημερών:

Το τσιγάρο.

2009-05-06T10:47:00.002+03:00

Έρχεται που λες αναγνώστη μου. Έρχεται με γοργούς ρυθμούς, η ημερομηνία της απαγόρευσης του τσιγάρου σε δημόσιους χώρους.

Καπνίζω, αναγνώστη μου. Από τα 13 μου. Χριστούγεννα του 1998 ήτανε. Πήρα το πρώτο μου πακέτο. Όχι ένα τσιγάρο και μετά άλλο ένα. Πακέτο. Κι ακολούθησαν κι άλλα πολλά.

Άμα τα βάλεις στη σειρά πιάνουμε άνετα Λονδίνο.

Άσε που ήμουν κι ανοιχτόμυαλη. Όποια μάρκα θες την έχω κάνει. Να δοκιμάσω ντε.

Υπήρξε περίοδος που έκανα και τρία πακέτα την ημέρα.

Ειδικά στην πενταήμερη... Το ξέσκισα. Κάπνιζα κρυφά στο σπίτι και εκεί βρήκα την ευκαιρία. Πήγα πενταήμερη με 120 €. Όλοι πηγαίνανε και δοκιμάζανε τις σπεσιαλιτέ της Ρόδου και εγώ έτρωγα κρουασάν και σάντουιτς για να έχω λεφτά για τσιγάρα. Μέσα σε αυτές τις 5-6 μέρες πρέπει να έκανα και 25 πακέτα. Μπορεί και παραπάνω.

Στο θέμα μας τώρα.

Εγώ είμαι εναντίον.

Μη με παρεξηγείς αντικαπνιστή αναγνώστη μου. Σε νοιάζομαι κι εσένα. Ούτε να σε επιβαρύνω μ' αρέσει.

Αλλά κι εγώ ένα πάθος έχω. Σ' όλα φραγμούς μου βάζει η ρημάδα η κενωνία.

Μη το' να. Μη τ' άλλο. Νισάφι πια.

Και αυτός που εφηύρε τον καφέ συνοδεία τσιγάρου.... Μεγάλος ευεργέτης ρε συ. Τώρα που σου γράφω αυτή είναι η παρέα μου. Τσιγάρο και καφές.

Αμ, το τσιγάρο μετά το φαΐ; Αυτό είναι παράδοση. Ακόμη κι ο άντρας μου με ξέρει. Τρώμε, κάνω κανά δυο τσιγαράκια και μετά θα μαζέψω το τραπέζι. Τέλος.

Και θες να μου το κόψεις;

Τςτςτς...

"Για το καλό σας", λέει το υπουργείο υγείας.

Ποιο καλό μου ρε παπάρα; Με δουλεύεις;

Που πριν από λίγες εβδομάδες δεν ήτανε που δεν είχατε σερβιέτες να δώσετε στις έγκυες και τους φοράγατε πάνες για την ακράτεια και μετά δεν είχατε πάνες για τα μωρά και τους βάζατε σερβιέτες;

Που το πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι αν χτυπήσεις (χτυπάω ξύλο και φτύνω ολόγυρα) και πρέπει να πας νοσοκομείο, είναι αν θα έχεις για το φακελάκι κι αν θα είσαι σε δωμάτιο με άλλους πενήντα ή στο διάδρομο με άλλους τριακόσιους (όχι του Λεωνίδα, συγκεντρώσου).

Που αν γίνει εμπεριστατωμένος κτιριακός έλεγχος στα δημόσια νοσοκομεία της χώρας το 80% πάει για κατεδάφιση;

Πριν από κανά τριάρι χρόνια με είχανε πιάσει οι φρονιμήτες μου ταυτόχρονα με μια φίλη μου.

Εγώ πήγα σε ιδιώτη γιατρό, ο οποίος μόλις μπήκα με εξέτασε, μου έκανε ακτινογραφία, μου έφτιαξε ολόκληρο φάκελο, μου είπε "άσ' τους να βγουν και ξαναέλα", με χρέωσε 20€ κι άιντε στο καλό.

Η φίλη μου πήγε στο ΙΚΑ. Της έκανε εξαγωγή και της έραψε το μάγουλο μαζί με το ούλο (Δεν αστειεύομαι, true story).

Και σε μάρανε αν εγώ θα καπνίζω σε δημόσιους χώρους...

Εδώ άνθρωποι πεθαίνουνε από έλλειψη σωστής ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης (για πάρα πολλούς λόγους), κι εσένα σε μάρανε το τσιγαράκι μου....

Μαλάκα!

Χθες έγραψα κάπου, ότι άκουσα κάποιον να λέει ότι τα μαγαζιά που θα έχουν χώρο για καπνίζοντες και μη, θα πρέπει να φροντίζουν για τον πολύ καλό εξαερισμό του κτιρίου.

Του απαντώ λοιπόν με ερώτηση: Όλα τα κτίρια δεν πρέπει να έχουν καλό εξαερισμό;

Επίσης άλλη μία ερώτηση: Υπάρχει σε οποιδήποτε κτίριο καλός εξαερισμός; Και πιο συγκεκριμένα. Σε όλα αυτά τα κλαμπ, μπαρ, εστιατόρια πόσοι έλεγχοι (έλεγχοι όμως όχχι παπάρια μάντολες) έχουν διεξαχθεί συγκεκριμένα για τον εξαερισμό;

Κι εσύ αναγνώστη μου, πόσες φορές έχεις πάει σε κέντρο διασκέδασης κι έχεις βγει μετά από μία ώρα (και πολύ σου λέω) να πάρεις αέρα; Μη νομίζεις ότι είναι επειδή καπνίζουν πολλοί-και πολύ-μόνο. Εξαερισμός γιοκ. Ντεφάκτο αυτο που σου λέω.

Γι'αυτό σου λέω παπάρα που βγάζεις το νόμο. Λύσε πρώτα τους μεγάλους κόμπους και μετά κόψ' το μου.

Μόνο από σεβασμό θα με υποχρεώσεις...

Στούκας!

Κατόρθωμα ημέρας:

1. Τα βρήκα με τον άντρα μου. Δε σου λέω γιατί μαλώσαμε, αλλά θα σου πω ότι είχα δίκιο.

2. Έφτιαξα ένα καταπληκτικό φαΐ... Να γλύφεις και τις χαρτοπετσέτες....

Ψιλοκομμένο φιλέτο κοτόπουλου με τσάλτσα από κάρυ και μπίρα και πουρέ. Άλλο να στο λέω κι άλλο να το τρως, αναγνώστη μου....

Τραγούδι της ημέρας:

Δυο δυο ρε...

Φτιάξε καφέ, κάψε τσιγάρο κι έλα να δεις... (Μεγάλο ποστ.....)

2009-05-04T09:29:00.011+03:00

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ!!!

Στην προηγούμενη ανάρτηση, αναγνώστη μου, σου έγραφα για τα νεύρα μου.

Την ώρα που έγραφα την ανάρτηση πήρα τον άντρα μου τηλέφωνο:

Εγώ:Έλα παίδαρε.

Άντρας μου: Έλα μωρό μου.

Εγώ: Θα την κοπανήσω να πάω για ένα καφέ, μπούχτισα εδώ.

Άντρας μου: Δεν με περιμένεις, να πάμε μαζί;

Εγώ: Δεν έχεις δουλειά;

Άντρας μου: Τα παρατάω κι έρχομαι.

Εγώ: Οκ. Σε περιμένω.

Με τα πολλά, ήρθε και πήραμε τον δρόμο για Πειραιά.

Στο πρώτο μας ραντεβού πήγαμε σε ένα πολύ ωραίο μαγαζί στον Πειραιά.

Νόμιζα λοιπόν ότι θα με πάει εκεί.

Αμ δε, αναγνώστη μου.

Με πήγε στο λιμάνι, πάρκαρε όπου βρήκε, μου είπε να περιμένω και όταν γύρισε, είχε βγάλει εισιτήρια για Αίγινα.

Εγώ: Μα δεν έχουμε ούτε ρούχα, ούτε εσώρουχα κι εσύ είσαι ακόμα με τις μπογιές και τους σοβάδες...

Άντρας μου: Ρούχα θα πάρουμε και θα κάνω μπάνιο εκεί.

Εγώ: Οκ...

Με τα πολλά επιβιβαστήκαμε στο boat και φύγαμαν αναγνώστη μου.

Φτάνουμε στην Αίγινα, αγοράζουμε ένα χάρτη, κλείνει τα ματιά και βάζει το δάχτυλο πάνω στο χάρτη χωρίς να βλέπει.

Αποτέλεσμα; Αγία Μαρίνα.

Πήγαμε λοιπόν εκεί, βρήκαμε ένα ξενοδοχείο, ανεβαίνουμε στο δωμάτιο και ιδού τι είδαμε όταν βγήκαμε στο μπαλκόνι:

Αφού λοιπόν θαυμάσαμε την θέα και ευχαριστήσαμε την τύχη μας, αποφασίσαμε να βγούμε στη γύρα για προμήθειες (ρούχα, σαμπουάν, ποτά, καπνιστικά κλπ.).

Μετά γυρίσαμε στο δωμάτιο μπανιαριστήκαμε ντυθήκαμε και πήγαμε για φαΐ.

Περιττό να σου πω, αναγνώστη μου, ότι ήμασταν και οι δύο θεονήστικοι, γι' αυτό και παραγγείλαμε τον μισό κατάλογο κάνοντας τον σερβιτόρο να πάθει πλάκα και τον ταβερνιάρη να μας λατρέψει....

Εμείς αναγνώστη μου, είχαμε αποφασίσει να πάμε να κοιμηθούμε ένα βράδυ και να γυρίσουμε την επόμενη μέρα.

Αλλά έλα μου που μόλις πήγαμε στην ταβέρνα άρχισε ο σερβιτόρος τις ερωτήσεις και όταν του είπαμε ότι θα φεύγαμε την επομένη, έβαλε τα γέλια.

Σερβιτόρος: Δεν έχει καράβι αύριο παιδιά...

Εγώ: Γιατί; Στερέψανε από βενζίνη ή ξέμειναν από προπέλες;

Σερβιτόρος: Πρωτομαγιά αύριο και απεργούν....

Και να σου εγώ αναγνώστη μου, να έχω πάθει ένα σοκ να το πω, ντουβρουντζά θα το πω κι ο αντρούλης μου να κάνει πάρτυ...

Εγώ: Τι χαίρεσαι παιδάκι μου; Θα χαλάσουμε παραπάνω λεφτά, εσύ έχεις ραντεβού με συνεργάτες και πελάτες και χασκογελάς λες και σου πήρανε καινούρια μπαστούνια του γκολφ (μεγάααααααααααααλο κόλλημα, θα σου τα πω άλλη φορά αναγνώστη μου);;;

Άντρας μου: Δεν θα χαλάσουμε και τόσα ρε καρδούλα και τα ραντεβού θα τα ακυρώσω. Εξάλλου μάλλον θα με στήνανε οι μισοί.... Όλοι θα έχουνε φύγει....

(Με μπουκώνει με ένα μύδι μέσα σε καυτερή σάλτσα)

Εγώ: (Σλουρπ) Άντε καλά.

Μετά πήγαμε στο δωμάτιο, όπου δεν σου λέω τι έγινε αναγνώστη μου, γιατί κλειστό μεν το μπλόγκι αλλά χωρίς σηματάκι για γονική συναίνεση...

Δε νεξτ ντέι ξύπνησα και το δεύτερο πράγμα που είδα (το πρώτο δεν στο λέω, για τους πιο πάνω λόγους) ήταν αυτό:

Ένας ουρανός, αναγνώστη μου, μπλε... Και η θάλασσα να κάνει φςςςςςςς φςςςςςςς φςςςςςςςς....

Όνειρο καλέ μου...

Πλυθήκαμε, ντυθήκαμε και βουρ για πρωινό και βόλτες...

Πάτως αναγνώστη μου άδεια η Αίγινα. Ειδικά στην Αγία Μαρίνα που ήμασταν εμείς, μόνο εμείς και οι καταστηματάρχες. Το πρωί. Γιατί το βράδυ άλλη κατάσταση.

Ιδού το πρωινό:

Κρέπα σοκολάτα γάλα και καφέ εγώ (τόση ενέργεια έκαψα...) καφέ και ομελέτα εσπεσιάλ ο καλός μου.

Με τα πολλά, ξεκινήσαμε βόλτα και είδαμε αυτά:

Εδώ ήπιαμε ένα ποτάκι το μεσημέρι.

Κάποια στιγμή πεινάσαμε και ψάχναμε να βρούμε που θα φάμε κάτι στα πρόχειρα.

Την ώρα που ψάχναμε ξαφνικά ξέσπασε μια μπόρα του πεντάλεπτου με έναν αέρα που τα πήρε όλα και τα σήκωσε.

Βρήκαμε μια φανταστική μπιραρία στο λιμάνι, που έχει το πολύ τραβηχτικό όνομα "Θερμοπωλείον", όπου ήπιαμε παγωμένη μπίρα και φάγαμε μία από τις καλύτερες μακαρονάδες με κιμά που έχουμε φάει ποτέ.

Το βράδυ είχαμε αγώνα (Γιαννάκη ακόμα σε βρίζω... Τελευταία βολή κι αφήνεις τον Πάργκο στο πάγκο;;;;;;;;;; Ουστ τα υπουργεία σου.....) και πήγαμε σε ένα πολύ πρωτότυπο μπαράκι με μεγάλο πανί και προτζέκτορα να τον δούμε.

Έχω τρέλα με τις μηχανές. Σκοπεύω να βγάλω επιτέλους δίπλωμα και να πάρω μία (οδηγούσα μηχανάκι αρκετά χρόνια κι έχω τρέλα για μηχανή).

Μέσα στο μπαράκι αυτό λοιπόν για διακοσμητικό, εκτός από ένα ενυδρείο με ένα τεράστιο μαύρο ψάρι και ένα αντίγραφο μινιατούρα ιστιοπλοϊκό από πάνω του, είχε δύο παλιές μηχανές - αντίκες , κούκλες!

Ιδού:

Και ήταν όλο πετρόχτιστο αναγνώστη μου:

Την άλλη μέρα ξυπνήσαμε (με τα χίλια ζόρια είναι η αλήθεια) για να φύγουμε. Δέκα η ώρα έφευγε το καράβι....

*Εδώ θέλω να ζητήσω μια μεγάλη συγνώμη από τους επιβάτες του "Άγιος Νεκτάριος". Καθ'όλη τη διάρκεια του ταξιδιού ένα ζευγάρι (τρελό) ήταν αγκαλιασμένο στο κατάστρωμα και τραγουδούσε δυνατά όποιο τραγούδι του ερχόταν ενώ στα διαλλείματα ή ερωτοτροπούσε ή έλεγε αηδίες και ξερενόταν στο γέλιο.....

Κατορθώματα των ημερών:

1. Κατάφερα να μην γίνω Ηρώδης. Ήταν ένα πιτσιρίκι (ήταν δεν ήταν 10 χρονών) πίσω μας την ώρα που παρακολουθούσαμε τον αγώνα και έβριζε τόσο άσχημα τον Ολυμπιακό και τους οπαδούς του (εμάς δηλαδή) που μου ήρθε να το χαστουκίσω κι αυτό και τον πατέρα του που καθόταν δίπλα.

2. Μπήκα μέσα στη θάλασσα μέχρι τον μηρό και δεν έπαθα αποπληξία... Μιλάμε για κρούσταλλο το νερό (ναι κρούσταλλο).

3. Κατάφερα να αντέξω τον πιο εκπληκτικό, τον καλύτερο, τον πιο αγχωτικό τελικό κυπέλλου ever. Στο τέλος έκλαιγα από χαρά....

Γεια σου ρε Θρυλάρα.......

Τραγούδια των ημερών:

Το τραγουδούσαμε συνέχεια...

Μου το αφιέρωσε για ακόμη μια φορά.

Κι αυτό το ίδιο.

Σ'αγαπάω Κ. μου.....

Έχω τα νεύρα μου....

2009-04-30T13:33:00.002+03:00

Μην με ρωτάς γιατί αναγνώστη μου... Ούτε που ξέρω.

Όλα μου φταίνε.

Με ρωτάει ο άντρας μου "τι έχεις;" και δεν ξέρω τι να του πω.

Μην φταίει που πρέπει να ψάξω για δουλειά και δεν γουστάρω;

Μην φταίει που θέλω να τα βροντήξω όλα ΤΩΡΑ και να φύγω (για Αυστραλία εννοώ);

Μην φταίει το σύστημα;

Τι να σε πω...;

Μην φταίει που όλη μέρα είχε ήλιο κι έλεγα μόλις τελειώσω τις δουλειές μου, να την κοπανήσω, να πάω να λιαστώ και μόλις συννέφιασε;;;;

$%^&*%$#@#$%^%$#$%%^%^$#$@#@ (καντήλια)

Τραγούδι ημέρας :

Έτσι για να τα σπάσω όλα.....

Ένα ενδιαφέρον απόγευμα.

2009-04-28T10:57:00.000+03:00

Πριν λίγο καιρό σου είπα αναγνώστη μου, ότι πήρα δουλειά.

Την δουλειά αυτή μου την ανέθεσε μια κυρία, Ελληνίδα, που κατοικεί στο Λονδίνο με τον Άγγλο σύζυγό της.

Ένας πελάτης μας, της έδωσε πολύ καλές συστάσεις κι εκείνη μας ανέθεσε τις εργασίες που θέλει να κάνει.

Η συγκεκριμένη κυρία, έχει έρθει από την Αγγλία, να δει τι γίνεται με τις εργασίες αλλά ο σύζυγός της, λόγω υποχρεώσεων, δεν μπόρεσε να την ακολουθήσει.

Χθες λοιπόν, ο εν λόγω κύριος, κατέφθασε στας Αθήνας, μόνος, χωρίς την σύζυγο.

Πάντα πίστευα ότι οι Άγγλοι είναι ψυχροί άνθρωποι. Δεν είχα γνωρίσει κανέναν ουσιαστικά. Άντε ένα χαλόου, χαου ντου γιου ντου και τέλος.

Ε, λοιπόν ο συγκεκριμένος μου έφερε τα πάνω κάτω.

77 ετών, μικροκαμωμένος, με μυαλό ξουράφι, απίστευτο χιούμορ και με μια εκπληκτική ικανότητα μιμήσεων που σε έκανε να γονατίζεις από το γέλιο.

(να τον δεις να σου κάνει πολιτικούς-Ελληνες και αλλοδαπούς-και τις συζύγους τους, να πέσεις κάτω και να χτυπιέσαι από τα γέλια)

Τον πήγαμε στο στέκι μας για φαγητό και ενώ περίμενα ότι θα βαρεθώ, έγινε το ακριβώς αντίθετο.

Κάτι που μου έκανε τρομερή εντύπωση, είναι το ότι ήταν τρομερά ενημερωμένος για όλα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα.

Θα μου πεις, με Ελληνίδα είναι παντρεμένος, φυσικά και είναι ενημερωμένος.

Ναι, αλλά ήξερε κουτσομπολιά και καταστάσεις που δεν περίμενα να γνωρίζει. Και μάλιστα κάποια που ούτε εγώ δεν γνώριζα.

Επίσης, ανακάλυψα ότι εκείνος και η γυναίκα του έχουν την ίδια διαφορά ηλικίας που έχουμε εγώ και ο άντρας μου (25 χρόνια).

Κάναμε μια πολύ καλή συζήτηση πάνω στο θέμα.

Γενικά ήταν ένα πολύ όμορφο απόγευμα με τον αντρα μου και με έναν πολύ ενδιαφέροντα άνθρωπο.

Κατόρθωμα της ημέρας : Ενώ έχω proficiency, έχω αρχίσει να ξεχνάω τα αγγλικά μου, δεδομένου ότι δεν έχω κανέναν να εξασκηθώ. Κι όμως όταν τον ρώτησα, μου είπε πως του έκανε εντύπωση το ότι δεν έχω πάει ποτέ στο εξωτερικό και ότι δεν έχω εξασκηθεί εδώ και χρόνια, ότι μιλάω πάρα πολύ καλά κι ότι απλά αν εξασκηθώ θα μιλάω πάλι όπως παλιά.

Επίσης ο άντρας μου είπε ότι ήμουν εξαιρετική συντροφιά, ότι τα πήγα πολύ καλά διατηρώντας την συζήτηση βάζοντας θέματα στο τραπέζι, και ότι είναι πολύ περήφανος που με έχει δίπλα του.

Οπότε korinoskilo είμαι πολυυυυυύ περήφανη για μένα! (από μόνη μου αλλά με έσπρωξαν και λιγάκι, ναι;)

Τραγούδι ημέρας :

Είδαμε το Vicky Christina Barcelona προχθές κι όλο τέτοια ακούω έκτοτε...

Πάλι πήρα ιδέα από αλλού... Με εμπνέετε βρε...

2009-04-27T11:17:00.000+03:00

Διάβαζα στο μπλόγκι ενός κυρίου που λέγεται γνωστός άγνωστος και μου ήρθε ιδέα να γράψω κάτι για το θέμα σχέσεις - άνδρες - γυναίκες.

Προσωπικά έχω βρει το λαχείο. Έχω έναν άνθρωπο υπέροχο δίπλα μου, συζητήσιμο, με χιούμορ, πανέξυπνο (σε σημείο θαυμασμού) κλπ. κλπ.

Πριν από αυτόν, όμως, έφαγα γερές φόλες, κάτι που με κάνει να εκτιμάω αυτό που έχω αλλά και να αποφεύγω η να με ωθεί να προσπαθώ να αποφύγω κλασσικά λάθη.

Όταν λέω κλασσικά λάθη, τα ξέρουμε όλοι φαντάζομαι.

Να ζηλεύεις.

Να γκρινιάζεις.

Να εκμεταλλέυεσαι την καλοσύνη και την αγάπη του άλλου.

Να προσπαθείς να τον χειριστείς με τέτοιο τροπο ώστε να γίνεται πάντα το δικό σου.

Να επηρεάζεσαι από τους άλλους, που θεωρούν υποχρέωσή τους να κρίνουν το ταίρι σου και να σου δίνουν "συμβουλές" του κώλου.

Να εξιδανικεύεις και να μυθοποιείς το ταίρι σου κι όταν αυτό συμπεριφέρεται διαφορετικά, να θυμώνεις μαζί του που δεν είναι αυτό που έπλασες στο κεφάλι σου.

Να περνάς ζόρι και να μη λες τίποτα αφήνοντάς τον απ'έξω και να τον κατηγορείς κιόλας, που δεν μύρισε τα νύχια του, να ξέρει τι έχεις.

Κανείς δεν είπε ότι οι σχέσεις είναι εύκολες. Όλοι το αντίθετο ισχυρίζονται.

Και δεν λέω ότι δεν έχω πέσει κι εγώ σ'αυτή τη λούμπα στο παρελθόν ή ότι δεν θα πέσω στο μέλλον.

Αλλά τουλάχιστον προσπαθώ αφού αυτό θέλω εγώ από τη ζωή μου.

Άλλος θέλει εππαγγελματική καταξίωση. Άλλος θέλει ένα βόλεμα. Άλλος θέλει ασφάλεια. Ή τα θέλει όλα αυτά μαζί.

Αρκεί να ξέρεις τι ακριβώς θες και να κάνεις ότι χρειάζεται (μέσα στα πλαίσια των αρχών και των απόψεων που πρεσβεύεις) για να το πάρεις.

Αυτά.

Κατόρθωμα της ημέρας : Έφτιαξα για πρώτη φορά στη ζωή μου παστίτσιο (το αγαπημένο μου φαγητό) και έγινε το καλύτερο που έχω φάει ever.... Μιαμ μιαμ!

Τραγούδι της ημέρας :

Πεθαίνω γι'αυτό το κομμάτι...........................

Βρίζω κι αφρίζω!!!

2009-04-24T13:41:00.000+03:00

Ήρθα κι εγώ το πρωί στο γραφείο αναγνώστη μου,

Άναψα τον υπολογιστή,

Έβαλα τον βραστήρα να βράσει να κάνω καφέ.

Αρχίζω μπαίνω από δω μπαίνω από κει, αφήνω και κάτι σχολιάκια.

Και μου βγάζει ειδοποίηση ότι έχω updates.

Τι το'θελα;;;;

Μου ξέσκισε τον υπολογιστή.

Πάει ο Windows Media Player, πάει και ο Windows Installer...

Σκατά!!!!

Κάτι κατάφερα να κάνω. Κατέβασα άλλο Media Player...

Μέχρι και την ανάλυση μου χάλασε.

Ρε συ μπας και με λένε Φαραώ...;

Ουφ πια!

Άσε που δεν με άφηνε να μπω στο μπλόγκι.

Ούτε στο δικό μου ούτε και κανενός άλλου φυσικά....

Και βρήκε σήμερα που είχα κέφάκια και ήθελα να ανεβάσω αστειούλι ποστάκι...

Φτου και ξαναφτού και ξαναμαναφτού!!!

(πάρε ομπρέλα αναγνώστη μου, μη σε πάρουν τα σκάγια)

Σήμερα μ'έχει πιάσει και το ονειροπόλο μου....

Όλο τέτοιες εικόνες έχω στο μυαλό...

Λίμνη Πλαστήρα (Οκτώβριος 2008)

Άνδρος (Αύγουστος 2006)

Μέθανα (Ιούλιος 2008)

Κι έχω κάτι αναμνήσεις από αυτά τα μέρη................

Τι φαγητά....

Τι θέα.....

Τι θάλασσες.....

Τι χμχμχμμμμμμ......

Αχ και Βαχ!!!!!!!

Τραγούδι ημέρας :

Έχω θέμα...

2009-04-22T13:40:00.000+03:00

Το θέμα είναι ο γάμος.

Είμαι υπέρ του γάμου. Των άλλων. Γιατί για μένα δεν το θέλω. Δεν ξέρω βρε αναγνώστη μου, κάποτε όταν ήμουν πιο μικρή, έλεγα θα παντρευτώ κι εγώ και θα είμαι κι αδύνατη, θα φοράω και το νυφικό, θα πέσουν όλοι ξεροί κλπ. κλπ.

Μετά από κάποιες άσχημες αισθηματικές εμπειρίες, άλλαξα ρότα. Όσο το σκεφτόμουν, τόσο δεν ήθελα.

Θέλω πολύ να κάνω ένα παιδί.

Αλλά δεν θέλω να κάνω όλη αυτή τη διαδικασία.

Άδειες, τρεχάλες, ιστορίες.

Άσε που δεν το καταλαβαίνω και σαν θεσμό.

Γιατί πρέπει να παντρευτώ;

Για να δώσω χαρά στους δικούς μου;

Εδώ γελάνε.

Η οικογένειά μου , αν ήμουν αυτή τη στιγμή νεκρή, δεν θα το ήξεραν καν.

Για τα μάτια του κόσμου;

Ψιλοχοντροχέστηκα.

Είχαμε βγει πριν λίγο καιρό με την πρώην του άντρα μου. Πάνω στην κουβέντα, γυρνάει και λέει στον άντρα μου "marry her". Εκεί της είπα την άποψή μου για το γάμο και φρίκαρε.

"Πρέπει να παντρευτείς, αφού θες να κάνεις παιδί. Είναι εγωιστικό να μην παντρευτείς, όταν θα υπάρχει ένα παιδί στη μέση. Δεν παντρεύεσαι για σένα, αλλά για το παιδί."

Εκεί, να πω την μαύρη μου αλήθεια, κόλλησα. Της είπα ότι στην εποχή μας πολλά ζευγάρια είναι ανύπαντρα και έχουν ένα παιδί. Δεν είμαστε στην δεκαετία του 50, 60, 70 που το λέγανε μπάσταρδο.

Εκείνη όμως επέμεινε.

Απόψεις είναι αυτές. Και ναι, με έβαλε σε σκέψεις.

Αλλά η άποψη μου δεν αλλάζει.

Εξακολουθώ να μη θέλω να παντρευτώ και να θέλω να κάνω παιδί.

Τώρα θα μου πεις αναγνώστη μου, τι σε έπιασε ρε κοπελιά ξαφνικά με το γάμο;

Και σου απαντώ εγώ.

Εμείς θα φύγουμε. Για να πάρω την υπηκοότητα πρέπει να παντρευτώ τον άντρα μου.

Γι'αυτό πήγα στο κέντρο. Για να πάρω την ληξιαρχική πράξη γεννήσεως που απαιτείται για τον πολιτικό γάμο.

Τόσο καιρό που το συζητάμε με τον άντρα μου κάνουμε πλάκα.

Εγώ: "Κι εγώ, τώρα, πρέπει να σε παντρευτώ;"

Άντρας μου: "Αχά (καταφατικό επιφώνημα, αναγνώστη μου)"

Εγώ: "Δηλαδή, θα σε φορτωθώ και νομίμως;"

Άντρας μου: "Αχά (έχει ποικιλία στις εκφράσεις του, δεν μπορείς να πεις)"

Τον λατρεύω τον άντρα μου. Είναι ότι ονειρευόμουν πάντα σε έναν άντρα.

Ξέρεις αναγνώστη μου, πώς πολλοί λένε "θέλω το ταίρι μου να είναι έτσι, έτσι κι έτσι";

Έτσι έκανα κι εγώ. Και πάντα έλεγα το ίδιο.

Είμαι κι απαιτητική.

Επίσης αν μου πεις να πέσω στη φωτιά γι'αυτόν, θα πέσω.

Γιατί εκείνος θα έκανε το ίδιο και το έχει κάνει και στο παρελθόν.

Γιατί το αξίζει.

Λοιπόν στην αρχή λέγαμε ότι θα το κάνουμε μόνο για τους τυπικούς λόγους. Υπηκοότητα.

Ξαφνικά, όμως, τώρα τελευταία, τον βλέπω ότι το έχει πάρει πιο σοβαρά. Ότι θέλει να παντρευτούμε για τους λόγους που το κάνει όλος ο κόσμος συνήθως. Με "πιάνεις" αναγνώστη μου.

Ενώ μου είχε πει ότι δεν θα πούμε τίποτα σε κανέναν κι ότι απλά θα πάμε θα το κάνουμε και τέλος, πήγε και το ανακοίνωσε στην οικογένειά του.

Και προχθές άρχισε να μου λέει πώς ονειρεύεται το παιδί μας...

Δεν είμαι καμιά κρυέτζω. Συγκινήθηκα. Αλλά εκεί σκέφτηκα ότι το πράγμα σοβαρεύει. Δεν είναι κάτι διαδικαστικό.

Και τώρα φοβάμαι.

Προσωπικά δεν ξέρω κανέναν που να έχει κάνει ένα πετυχημένο γάμο. Ξέρω ανθρώπους με πολλούς γάμους στο ενεργητικό τους αλλά ούτε έναν πετυχημένο.

Είμαι πολύ ευτυχισμένη με τον άντρα μου. Έχουμε κάτι σπάνιο μαζί. Συνεννοούμαστε χωρίς να μιλάμε. Ξέρει ο ένας τι θέλει ο άλλος πριν καν το σκεφτεί.

Έχουμε τις ίδιες απόψεις στα βασικά. Οι διαφωνίες μας γίνονται αφορμή συζητήσεων, ανακαλύψεων και πολλές φορές καταλήγουν σε αστεία καυγαδάκια που μετά γελάμε με αυτά.

Υπερασπιζόμαστε ο ένας τον άλλο. Ο ένας επουλώνει της πληγές του άλλου. Ο ένας επισημαίνει τα λάθη στον άλλο, όχι για να το παίξει έξυπνος, αλλά για να τον βοηθήσει να πάει μπροστά.

Έχουμε πάθος, είμαστε πιο ερωτευμένοι κάθε μέρα. Μας αρέσουν τα ίδια αλλά και διαφορετικά πράγματα.

Και στα δύσκολα συσπειρωνόμαστε. Σαν συμμορία. Ο ένας φυλάει τα νώτα του άλλου.

Φοβάμαι ότι κάτι μπορεί να αλλάξει.

Γιατί όσο όμορφο είναι αυτό που έχουμε, άλλο τόσο εύθραυστο είναι...

Και τα κεφάλια μέσα λοιπόν.

2009-04-22T11:38:00.000+03:00

Χρόνια Πολλά, Χριστός Ανέστη (μαγκιά του)...

Τι κάνεις αναγνώστη μου; Πέρασες καλά; Έφαγες μέχρι σκασμού; Καλά έκανες.

Εγώ αναγνώστη μου δεν πήγα πουθενά. Όταν λέω πουθενά μη φανταστείς ότι έμεινα και κλεισμένη μες στο σπίτι. Βγήκαμε και λιγάκι, μετά από τόσο καιρό κλεισούρας. Αλλά δεν έκανα κανένα ταξιδάκι. Που πολύ θα το ' θελα.

Έφαγα κι εγώ το αρνάκι μου. Το τσουρεκάκι μου. Όλα καλά.

Τα ευτράπελα φυσικά δεν λείψανε.

Που πήγα στο Μοναστηράκι, να πάρω ένα τρίβερο ακόμη (έχω ήδη ένα στον αντίχειρα του δεξιού χεριού), όπου με έβγαλε κλέφτρα η πωλήτρια και μας ακούσανε μέχρι το Κριεκούκι....

Νόμιζε ότι αυτό που φορούσα το έκλεψα.

Ναι μωρή, είμαι 15 χρονών και τα ζητάω από το μπαμπάκα.

Δεν είχα έξι ευρώ να το πληρώσω.

Έπρεπε να το κλέψω.

Αρχίδω!

Που πήγαμε στη Χασιά, να φάμε το αρνάκι μας, αλλάξαμε τρείς ταβέρνες και χάσαμε μιάμιση ώρα από τη ζωή μας, μέχρι να βρεθεί άνθρωπος να παραγγείλουμε.

Και στα πάρκινγκ τρεις τρεις έρχονταν να σου παρκάρουν το αμάξι. Αλλά από σερβιτόρο.... Τιπτ'!

Που τρακάραμε δυό φορές μέσα σε 24 ώρες; Ένας μας χτύπησε με την όπισθεν. Ο άλλος, σταμάτησε πάνω στη στροφή να δείξει στο παιδί του μια εκκλησία... και.... ΜΠΑΜ!

Μάγκες, θα πάω για εξορκισμό.

Τελείωσε.

Δεν γίνεται αγάπη μου...

Θα με βρείτε στο χαντάκ'.

Άκου τώρα το αστείο σκηνικό των ημερών... Όχι το πιο αστείο, αλλά τα άλλα είναι πιο πριβέ καταστάσεις, κάτσε να σου πω αυτό και βλέπουμε.

Χθες πήγα στο κέντρο να πάρω ένα χαρτί που χρειάζομαι (θα σου πω άλλη φορά γιατί το χρειάζομαι).

Είχα τρελά νεύρα, γιατί είμαι παντελώς άσχετη σε ότι αφορά το κέντρο της Αθήνας και τρεις διαφορετικοί άνθρωποι μου έδωσαν τρεις διαφορετικές λάθος οδηγίες.

Αν δεν είχα αποφασίσει να πάρω άλλο δρόμο, εντελώς στην τύχη, δεν θα είχα φτάσει στην συγκεκριμένη υπηρεσία, πριν να κλείσει.

Πάνω, λοιπόν, που έχω βγάλει αφρούς, ατμους και ετοιμάζομαι να αρχίσω να αλιχτάω, μέρα μεσημέρι, μες στο κέντρο της Αθήνας, βλέπω κάτι και σκάω στα γέλια.

Ένα γκομενότζιπο (= τζιπ που μόνο γυναίκα θα μπορούσε να έχει αγοράσει), ψιλοστραβοπαρκαρισμένο, με μια κλήση πάνω στο παρμπρίζ, αλλά δεν ήταν αυτό που με έκανε να γελάσω.

Κοίτα εδώ τι είδα:

Τι ροζ γράμματα είναι αυτά;;;; Και τι φιλάκια κι ευχές;;;;; Καλή μου δεν αφήνεις σημείωμα στο γκόμενο να σε πάρει τηλέφωνο... Για όνομα....

Πάντως δεν της πήραν τις πινακίδες.... Λες να σημαίνει κάτι αυτό;

Τραγούδι ημέρας:

Τι παιδί είναι αυτός ρε παιδιά...

Ευχούλες βρε...

2009-04-17T14:10:00.001+03:00

Χρόνια πολλά.

Χρόνια καλά.

Χρόνια ανθηρά.

Καλή Ανάσταση.

Καλό Πάσχα.

Καλά να περάσετε!

Και προσοχή στους δρόμους...

Πήρα ιδέα από αλλού. Το νου σου... Μεγάλο ποστ!

2009-04-14T10:34:00.000+03:00

Διάβαζα το korinoskilo και σκεφτόμουν πόσο έχω πέσει κι εγώ στη λούμπα αυτή των σωματικών πρότυπων που μας πασάρουν καθημερινά.

Προσωπικά είμαι πολύ επιρρεπής στην παχυσαρκία.

Σε ηλικία 11 ετών, λόγω της κακής κατάστασης που επικρατούσε στο σπίτι και της καταπίεσης που υπήρχε εκεί μέσα, το έριξα στο φαγητό. Αναγνώστη μου δεν σου μιλάω για φαΐ, σου μιλάω για ΦΑΪ. Και μαλακίες : τσιπς, σοκολάτες, αναψυκτικά.

Σιγά σιγά λοιπόν έφτασα 12 ετών και 120 κιλά. Άρχισαν και οι ζαλάδες, με πήγαν στο γιατρό, τι χοληστερίνες, τι ζάχαρα. Ασ'τα αναγνώστη μου, έφαγα κι ένα μπινελίκι από το γιατρό, άλλο πράγμα. Για έξι μήνες μόνο μαρούλια, λάχανα και γενικότερα σαλάτες μ'αφήνανε να τρώω. Μου κόψανε και το χαρτζιλίκι. Όλα ελεγχόμενα. Έτσι άρχισα το τσιγάρο (βούταγα από όποιον έβρισκα και μόλις βρήκα και λεφτά πήρα πακέτο). Άσχετο και σχετικό μαζί.

Κατάφερα να φτάσω τα 100 κιλά, όπου και παρέμεινα μέχρι και τα 14 μου.

Πρόσεξε ,όμως, αναγνώστη μου, πού το πάω.

Εγώ μέχρι τότε στο σχολείο, στο φροντιστήριο και γενικότερα όπου συναναστρεφόμουν συνομίληκούς μου, ήμουν περίγελος. Η χοντρή. Ακόμη και δάσκαλοι στην τάξη, έτσι και δεν ήξερα μάθημα, αναφέρονταν στο πάχος μου ειρωνικά. Έτσι και έδειχνα ενδιαφέρον για κάποιο αγόρι, ακόμη και με τον πιο διακριτικό τρόπο, γινόταν κι εκείνος περίγελος εξαιτίας του ενδιαφέροντος μου, είτε φιλικό είτε πιο "πονηρό".

Έτσι έφτασα σε όλο το γυμνάσιο, να κάθομαι στην πύλη του σχολείου, μόνη μου (μαζί ήλπιζα να δω και τη μητέρα μου, που δεν με άφηναν να τη δω ο πατέρας μου και οι λοιποί συγγενείς) και να τρέμω μην εμφανιστεί κανείς να με περιγελάσει για άλλη μια φορά.

Φυσικά, όπως όλοι γνωρίζουμε, τα παιδιά είναι πάντα σκληρά. Έμαθα να ζω με αυτό για πολύ καιρό αλλά το ξεπέρασα και σχετικά γρήγορα μεγαλώνοντας.

Στο λύκειο άρχισα να αδυνατίζω. με πολύ αργούς ρυθμούς βέβαια. Ψήλωσα κιόλας όπότε υπήρχε διαφορά. Άρχισα να έχω και τις πρώτες κατακτήσεις στην δευτέρα λυκείου. Αλλά εμένα μου είχε μείνει η ιδέα ότι ήμουν χοντρή και άσχημη και όποιος μου έδειχνε ενδιαφέρον νόμιζα ότι ήθελε να με κοροϊδέψει.

Έβλεπα και στα περιοδικά κάτι γυναικάρες, χωρίς κυτταρίτιδα, χωρίς πατσοκοίλια, χωρίς μάγουλα τεράστια. Έβλεπα τα ίδια στην τηλεόραση. Κι αισθανόμουν ακόμη πιο μειονεκτικά κι από πριν που ήμουν 120 κιλά κι ας ήμουν πια 90. Κοιτούσα στον καθρέφτη και έβλεπα τα διπλάσια κιλά πάνω μου.

Στα 17 άρχισα χορό. Με βοήθησε πολύ στο να αλλάξω τη στάση σώματος που με τα χρόνια και το πάχος είχε γίνει καμπουριαστή. Και έχασα κι άλλα κιλά. Έκανα και την πρώτη μου σχέση. Όταν ενάμιση χρόνο μετά χωρίσαμε με το συγκεκριμένο άτομο, το πήρα πολύ βαριά. Πρώτη σχέση, πρώτος έρωτας, έπαθα μια πλάκα. Σταμάτησα να τρώω για 15 μέρες. Καφές, τσιγάρο, νερό. Ήταν η πρώτη φορά που με παρακαλάγανε να φάω κάτι! Δούλευα και πολύ, 6.οο - 19.00 (20 € την ημέρα έπαιρνα, τα θυμάμαι και βουρλίζομαι) ήρθα κι έγινα συλφίδα. το συνέχισα το τροπάρι τρώγοντας κανα μήλο μέσα στην ημέρα αλλά δεν είχα όρεξη να φάω μέχρι που έγινα κόκκαλο με πέτσα που λέει και το Λενιώ. 60 κιλά. Με ένα κι εβδομήντα κάτι ύψος. Άρχισα να δουλεύω και νύχτα ως καθαρίστρια. 00.00 - 7.00. Και χωρίς φαΐ.

Αντιλαμβάνεσαι αναγνώστη μου.

Σήμερα είμαι μια χαρά. Αισθάνομαι υπέροχα με το σώμα μου. Γυμνάζομαι τακτικά. Τρώω ό, τι θέλω. Είμαι ήρεμη.

Αλλά σκέψου αναγνώστη μου τι περασα από αυτήν την νοοτροπία του
αδύνατος = φυσιολογικός και του παχύς = αφύσικος.

Και τι σύγκρουση έγινε μέσα μου, εξαιτίας αυτής της κατάστασης που επικρατεί γύρω μας, από τον βομβαρδισμό που υπάρχει από παντού, που σου επιβάλλει ότι είναι καλύτερα να είσαι αποδεκτός από τους άλλους παρά από τον εαυτό σου.

Πουτάνα κενωνία...

Κατόρθωμα ημέρας : Αναγνώστη μου, πήρα δουλειά. Πήρα και λεφτά. Όλα καλύτερα τώρα. Αλλά οτι θα φύγω θα φύγω. Έχω άλλες δύο δουλειές που περιμένω να ξεκινήσω και μετά κάνω τα κουμάντα μου και φεύγω.

Τραγούδι ημέρας :

Δεν μπορώ... Αν δεν το πω θα σκάσω!

2009-04-12T14:04:00.000+03:00

Είμαι φουλ ερωτευμένη....

Μην είναι η άνοιξη; Μην είμαι τρελή;Μην είναι αυτά κι άλλα μαζί;

Μην τρελαίνεσαι αναγνώστη μου. Τρία χρόνια καψούρα είμαι με τον άντρα μου. Αλλά σήμερα θέλω να το εκφράσω.

Έτσι μου ήρθε.

Μου αφιερώνει:

Στα καλά μας:

Στους καυγάδες μας:

Του αφιερώνω:

Στα καλά μας:

Στους καυγάδες μας:

Κι άλλα πολλά βασικά.... Αλλά μη σε τρελλάνω κιόλας αναγνώστη μου...

Ίσως είμαι κοινότοπη αλλά....

2009-04-10T20:16:00.000+03:00

Βλέπω ειδήσεις αυτή τη στιγμή. Όλοι μιλούν για το νεαρό που πήρε τα άρματα και πήγε να σκοτώσει.

Εγώ ρωτάω γιατί;

Γιατί ένα δεκαεννιάχρονο παιδί, που δεν έχει ζήσει τίποτα, που δεν έχει δει τίποτα, ένα παιδί ξεκινάει με φονικές διαθέσεις να σκοτώσει ένα συνάνθρωπό του;

Γιατί, όπως έγραψε στο γράμμα του, αδιαφορεί για την αξία της ανθρώπινης ζωής;

Επίσης, ποιος ή ποιοι, του έδωσαν αυτά τα όπλα, είτε πνευματικά είτε χειροπιαστά;

Κανείς δεν είδε ότι αυτό το παιδί κάτι είχε; Ότι κάποιο λάθος δρόμο πήγαινε να πάρει;

Γονείς, καθηγητές, φίλοι ή -αν δεν είχε- συμμαθητές; Κανείς; Τόση αδιαφορία;

Κανείς δεν βρέθηκε να τον ακούσει και να θορυβηθεί;

Το έταξα και το κάνω.

2009-04-08T16:26:00.000+03:00

Πήρα προσκλητήριο (όχι δεν μου έπεσε από τα χέρια) αναγνώστη μου. Ένα τρελό ατομάκι που λέγεται korinoskilo , με προσκάλεσε να πω ποιες είναι οι 5 αγαπημένες μου ταινίες.

Μου φαίνεται αδικία να είναι μόνο 5 αλλά... Τέσπα.

Με τυχαία σειρά.

1. V for Vendetta.

Μου κάβλωσε τον εγκέφαλο αυτή η ταινία. Όλα συμβολικά. Όσες φορές και να τη δω όλο και κάτι νέο παρατηρώ. Επίσης και πέντε φορές να τη δω σε μια μέρα τη βλέπω κι έκτη αβασάνιστα.

2. Ο κόμης του Μόντε Κρίστο.

Μονομαχίες, κοστούμια, δολοπλοκίες, έρωτας. Ό, τι και να πω είναι λίγο. Τα εποχής είναι το κόλλημά μου. Καθώς και οι μεταφορές βιβλίων.

3. Απόλυτη αμαρτία.

Για τους ίδιους λόγους με την παραπάνω αλλά και για άλλους λίγο πιο πονηρούς...

4. Αγάπη είναι.

Πολύ γλυκιά ταινία.

5. Leon.

Όλα τα λεφτά. Κι ένας Gary Oldman....

Είναι πάρα πολλές οι ταινίες που μου αρέσουν. Έχει κολλήσει κι ο εγκέφαλος τώρα. Αυτές μου ήρθαν πρώτες στο μυαλό. Εν καιρώ θα αναφέρω κι άλλες.

Με τη σειρά μου προσκαλώ : Λουλούδι, Παιδί της πλατείας.

Είναι σοβαρό γιατρέ μου;

2009-04-08T16:22:00.001+03:00

Μετά από τη συμβουλή της matriga.Έκανα το test... Τα συμπεράσματα, δικά σας.

Idealists, as a temperament, are passionately concerned with personal growth and development. Idealists strive to discover who they are and how they can become their best possible self -- always this quest for self-knowledge and self-improvement drives their imagination. And they want to help others make the journey. Idealists are naturally drawn to working with people, and whether in education or counseling, in social services or personnel work, in journalism or the ministry, they are gifted at helping others find their way in life, often inspiring them to grow as individuals and to fulfill their potentials.

Idealists are sure that friendly cooperation is the best way for people to achieve their goals. Conflict and confrontation upset them because they seem to put up angry barriers between people. Idealists dream of creating harmonious, even caring personal relations, and they have a unique talent for helping people get along with each other and work together for the good of all. Such interpersonal harmony might be a romantic ideal, but then Idealists are incurable romantics who prefer to focus on what might be, rather than what is. The real, practical world is only a starting place for Idealists; they believe that life is filled with possibilities waiting to be realized, rich with meanings calling out to be understood. This idea of a mystical or spiritual dimension to life, the "not visible" or the "not yet" that can only be known through intuition or by a leap of faith, is far more important to Idealists than the world of material things.

Highly ethical in their actions, Idealists hold themselves to a strict standard of personal integrity. They must be true to themselves and to others, and they can be quite hard on themselves when they are dishonest, or when they are false or insincere. More often, however, Idealists are the very soul of kindness. Particularly in their personal relationships, Idealists are without question filled with love and good will. They believe in giving of themselves to help others; they cherish a few warm, sensitive friendships; they strive for a special rapport with their children; and in marriage they wish to find a "soulmate," someone with whom they can bond emotionally and spiritually, sharing their deepest feelings and their complex inner worlds.

Idealists are relatively rare, making up no more than 15 to 20 percent of the population. But their ability to inspire people with their enthusiasm and their idealism has given them influence far beyond their numbers.

Idealists at Work
Idealists, as a temperament, are passionately concerned with personal growth and development. They are naturally drawn to working with people and are gifted with helping others find their way in life, often inspiring them to grow as individuals and to fulfill their potential both on, and off, the job.

Because you live in anticipation of an exciting future, in your ideal job you will be asked to stretch your imagination on a continual basis. Existing ideas, individuals and groups of people, products, services, and the relationships between these things can trigger flashes of insight about how "what is" might unfold into "what might be." You feel rewarded where you feel free to share your insights with people who encourage your creativity and who support the unpredictable process by which you narrow down the stream of ideas into innovations that are meaningful within the scheme of your personal values. You are likely to be comfortable taking on a leadership role, so long as it doesn’t place you in an arbitrary hierarchy.

Ένα διάλειμμα από τα κλασσικά.

2009-04-06T23:28:00.000+03:00

Να ευχηθώ περαστικά στους τραυματίες.

Καλό κουράγιο σε αυτούς που έχασαν δικούς τους ανθρώπους.

Καλό ταξίδι σ'αυτούς που έφυγαν.

Δύναμη κι υπομονή σε αυτούς που είναι κάτω από τα ερείπια και ζωντανοι περιμένοντας κάποιον να τους σώσει.

Δύναμη, κουράγιο και καθαρό μυαλό σε διασώστες, γιατρούς και σε όσους έσπευσαν να βοηθήσουν.

Αμάν πια, με βαρέθηκα!

2009-04-05T14:12:00.000+03:00

Όλο μαύρα στα γράφω αναγνώστη μου.

Αφού κι εγώ δεν με διαβάζω πια.

Τα γράφω στα γκαβά.

Γιατί εγώ ξέρω τυφλό σύστημα, αλλά όχι από αυτό που κοιτάς την οθόνη και γράφεις αλλά που κοιτάς το πληκτρολόγιο και μόνο αυτό.

Κοίταξε να δεις ανγνώστη μου. Μπορεί να περνάω της ψυχής μου τον τάραχο και να μην βλέπω και πολύ φως στο τούνελ (όχι Νικολούλη βρε, συγκεντρώσου) , αλλά δεν είμαι και να πεθάνω.

Συγχύζομαι ώρες ώρες αλλά εντάξει...

Τύπου χθες μπήκαμε στο σπίτι το βράδυ και μες στο σκοτάδι έφαγα μια σούπα (έφαγα τα μούτρα μου, κοινώς σαβουρδιάστηκα) ... γέλαγα μέχρι να με πάρει ο ύπνος. Ο καλός μου το πήρε λίγο βαριά. Και χήρος και άφραγκος; Δε λέει.

Πάω και καλύτερα με την αρρώστια μου. Η αντιβίωση με πιάνει σιγά σιγά.

Έχουμε και ραντεβού για να κλείσουμε δουλειά σε λίγες μέρες. Αν όλα πάνε καλά, αναγνώστη μου, μέχρι το τέλος της εβδομάδας, θα έχω βγει από το λούκι λίγο πολύ.

Ετοιμαζόμαστε να πουλήσουμε και το αμάξι. Σιγά σιγά όλα θα πάρουν το δρόμο τους.

Αλλά έχω και κάτι να πανηγυρίζω...

Ποιος πήρε το κύπελλο χθες στο βόλλεϋ βρε; Ποιος;

Καλά το κατάλαβες...

Φωτογραφία από ερυθρόλευκο μετερίζι

Τραγούδι ημέρας:

Τα θυμήθηκα και συγχύστηκα.

2009-04-05T14:01:00.000+03:00

Διάβαζα μια ανάρτηση μιας κοπελιάς και θυμήθηκα κι εγώ τα δικά μου και συγχύστηκα.

Εγώ που λες αναγνώστη μου (πολύ στο εγώ το πάω θα με βρίσεις στο τέλος, την εγωκεντρικιά) δουλεύω από τα 16 μου. Σηκώθηκε έφυγε ο μπαμπάκας, άφησε χρέη κι έτρεχα εγώ να πληρώνω. Θα μου πεις εντάξει ρε κοπελιά, δούλευες, δε μπήκες και φυλακή. Κι εγώ σου απαντάω ότι έτσι όπως έχουνε γίνει τα πράγματα... Είτε το ένα είτε το άλλο το ίδιο και το αυτό.

Θυμάμαι που έψαχνα για δουλειά, έκλεισα ραντεβού με τον εργοδότη και τον βρήκα ημίγυμνο και ξάπλα να με κοιτάει με ένα ηλίθιο χαμόγελο.

Που έπιασα δουλειά σε σουβλατζίδικο με Αλβανό αφεντικό, η μοναδική Ελληνίδα σε 30 υπαλληλούς και με κυνηγούσε ο προϊστάμενος (Αλβανός κι αυτός) μέσα στα μαγειρεία.

Που τα πρώτα μου ένσημα τα πήρα στα 19...

Που τσακωνόμουνα για να πληρωθώ.

Που μόλις μιλούσα για ένσημα είτε με διώχνανε είτε με απειλούσαν ότι θα με διώξουν.

Που δούλευα νύχτα (00.00 με 7.00 και 21.00 με 4.00) καθαρίστρια και μου φέρονταν σαν σκουπίδι προϊστάμενοι, πελάτες και συνάδελφοι.

Που κόντεψα να σπάσω στο ξύλο γυναίκα προϊσταμένη μου (2 χρόνια μεγαλύτερή μου) γιατί μου απαγόρευε να μιλάω χωρίς την άδειά της και με έκανε ρεζίλι σε όποιον τύχαινε να είναι παρών.

Α, ρε Ελλάδα... Πόσο με πληγώνεις.

Τα πάντα όλα.

2009-04-03T13:17:00.000+03:00

Γεια σου αναγνώστη μου τσίφτη και καραμπουζουκλή.

Τα νέα έχουν ως εξής:

Εξακολουθώ να είμαι άρρωστη και μάλιστα είναι το χειρότερο ξέσπασμα εδώ και χρόνια.

Τελικά το αποφασίσαμε. Φεύγουμε. Τώρα πια το μόνο που μας μένει είναι να ορίσουμε το πότε. Αλλά δεν εξαρτάται κι από εμάς, βλέπεις. Πάντως ορισμένες διαδικασίες τις έχουμε ξεκινήσει σιγά σιγά.

Με το ρεύμα κομμένο στο σπίτι, την βγάζουμε όλη μέρα στο γραφείο. Ως πότε θα μπορούμε να το κάνουμε κι αυτό... Άγνωστο. Δεν βαριέσαι. Περιπέτεια.

Προχθές είχα μια συζήτηση με μιά "φίλη" μου.

Φίλη μου:"Πώς πας;"

Εγώ:"Σκατά."

"Και τι θα κάνεις;"

"Θα φύγω."

Κι άρχισε το λογίδριο. Πού θα πας, τι θα κάνεις και μείνε και θα φτιάξουν τα πράγματα.

Κάτσε να στο αναλύσω αναγνώστη μου, γιατί αυτηνής της το έκοψα, έκλεισα το τηλέφωνο και μου έμεινε απωθημένο να τα πω.

Είμαι 24 χρονών. Παλεύω από πιτσιρικάκι 7 χρονών να λύνω προβλήματα. Σου φαίνεται υπερβολή αυτό που σου λέω, αλλά πίστεψε με, δεν υπερβάλλω καθόλου. Στα 16 μου βρέθηκα να παλεύω για μαλακίες αλλωνών και να βγάζω κόμπρες από τρύπες ενώ οι άλλοι απλά με κοιτάζανε. Κοινώς έχω ψηθεί αρκετά. Λιγότερο από άλλους, περισσότερο από άλλους. Δεν μπαίνω στην διαδικασία της σύγκρισης. Στο κάτω κάτω της γραφής για μένα μιλάω όχι για τον απέναντι. Τα δικά μου ξέρω. Αλλά τώρα πια έχω φτάσει σε ένα σημείο που βλέπω τα πράγματα με λίγο πιο ενήλικο μάτι. Μέχρι χθες παιδί ήμουν (και είμαι ακόμη) κι έλεγα δεν βαριέσαι θα φτιάξει και κάποια στιγμή η κατάσταση. Θα ηρεμήσω βρε παιδί μου κι εγώ. Θα έχω μεν προβλήματα, αλλά δεν θα είναι τόσο σοβαρά. Δεν θα σκάω μέχρι να τα λύσω. Ούτε θα είναι και το ένα πάνω στο άλλο να μην μπορώ να πάρω ανάσα.

Αλλά κι αυτό... Του είπαν του τρελλού να χέσει κι αυτός...

Σε όλη μου την ζωή 3 ημέρες έχω να θυμάμαι ηρεμίας. 3!

Όταν πρωτογνώρισα τον άντρα μου με πήρε και φύγαμε για ένα νησί. 6 ημέρες μείναμε εκεί. Τις πρώτες μέρες αισθανόμουν περίεργα. Ήταν οι πρώτες μέρες μας μαζί κι ήμουν επιφυλακτική. Αλλά τις 3 μέρες μετά από αυτό... Άδειασε το κεφάλι μου τελείως. Ήταν μόνο θάλασσα, ήλιος, φαγητό και έρωτας.

Δεν λέω να πάω σε αυτό.

Αυτό ήταν διακοπές εξάλλου.

Αλλά βρε αναγνώστη μου, πες κι εσύ, μία μέρα στην εβδομάδα, έστω στο μήνα, δεν την δικαιούμαι κι εγώ να μην πρέπει να ασχοληθώ με τίποτα; Να αδειάσει το κεφάλι μου;

Θα μου πεις, αν φύγεις, θα το καταφέρεις αυτό;

Κοίταξε αναγνώστη μου. Πρώτα απ' όλα έχω κάποια οικογενειακά θέματα που αν δεν φύγω δεν θα ησυχάσω. Αν δεν μας χωρίσουν ωκεανοί και ήπειροι εγώ ηρεμία δεν θα βρω. Έπειτα, βλέπω ειδήσεις και μου'ρχεται να σπάσω την τηλεόραση με το κεφάλι μου. Τόση κοροϊδία μες στα μούτρα μου δεν την αντέχω. Τίποτα δεν λειτουργεί, τίποτα από ό,τι δικαιούσαι δεν το παίρνεις.

Παράδειγμα.

Ξεκινάμε να ανοίξουμε την επιχείρηση. Ψάχνω για επιδότηση. Ρωτάω, "πήγαινε στον ΟΑΕΔ" μου λένε. Επικοινωνώ με τον ΟΑΕΔ "Γεια σας, είμαι νέα, απόγονος πολύτεκνης οικογένειας, ανύπαντρη και ξεκινάω δική μου επιχείρηση, δικαιούμαι κάτι;"'Όχι" χωρίς δεύτερη συζήτηση. Περνάει ένας χρόνος, ξανακούω ότι έχει πρόγραμμα ο ΟΑΕΔ, καινούριο αυτή τη φορά. Να πάω λέω. Τα ξαναλέω όλα από την αρχή. Μου λέει "έχουμε ένα πρόγραμμα από πέρυσι, αλλά δεν το δικαιούστε, γιατί δεν έχετε κάνει ένα σεμινάριο, πριν την ανοίξετε την επιχείρηση"...

Ξέρεις πώς βγήκα από τον ΟΑΕΔ; Βαπόρι... Έκλαιγα από τα νεύρα μου. Πέρασα και το δρόμο απέναντι χωρίς να κοιτάξω. Πώς δεν σκοτώθηκα κιόλας.

Και τέτοια έχω να σου λέω... Χρόνο να'χεις να διαβάζεις.

Κουράστηκα βρε αδερφέ.

Τώρα εγώ λέω να πάω στην Αυστραλία. Το ξέρεις ότι με το που θα πατήσω το πόδι μου εκεί δικαιούμαι 200$ την εβδομάδα ως επίδομα και ότι μου επιδοτεί το κράτος την αγορά σπιτιού έως και 20% της τιμής αγοράς; Κι ότι υπάρχει ανοικτό πανεπιστήμιο που μπορώ να πάω να σπουδάσω χωρίς καμία χρέωση; Ακόμη κι από το σπίτι μου; Κι ότι αν κάνω παιδί έχω τέτοιες παροχές που δεν τις έχω ονειρευτεί καν; Όχι ότι θα κάνω το παιδί για τις παροχές, μην το πάρεις στραβά. Αλλά να ξέρω ότι θα μπορώ να τα βγάλω πέρα.

Αλλά αρκετά σε κούρασα αναγνώστη μου. Φτάνει για σήμερα. Σε πήρα και μονότερμα...

Κατόρθωμα ημέρας : Είμαι με : Depon, Mesulid, Zantac και Zinadol και είμαι με τα σάλια στο στόμα μου, τα μάτια μου ανοικτά κι επικοινωνώ ακόμη με το περιβάλλον. Θηρίο είμαι ρε πούστη... Πολύ με θαυμάζω.

Τραγούδι ημέρας :

Ώπα!

2009-04-01T13:55:00.000+03:00

Καλό σου μήνα αναγνώστη μου.

Με αγάπη, υγεία, σεξ και λεφτά.

Και ηρεμία....

Τραγούδι ημέρας :

Δεν έχει κάποια σημασία το τραγουδάκι. Απλά κάθε Πρωταπριλιά αυτό τραγουδάω.

Μιζέρια...

2009-03-30T13:04:00.000+03:00

Αναγνώστη μου, μάλλον με έχουν καταραστεί.

Με χρονολογική σειρά τα κάτωθι:

Είμαι τόσο άρρωστη που φωνή δεν βγαίνει να μιλήσω (πάλι καλά που μπορώ να γράψω να λες).

Κάποιο άτομο, που αγαπώ πολύ, με πλήγωσε (συνηθισμένα τα βουνά στα χιόνια).

Μου έκοψαν το ρεύμα στο σπίτι.

Ήρθαν και οι Ρώσσοι (αυτό είναι γυναικεία αργκό, αν είσαι άντρας προσπερνάς).

Μιλάμε, είμαι να με πάνε για επιστημονικές έρευνες. Γκαντεμομαγνήτης... Και με απίστευτες επιδόσεις...

Κατόρθωμα ημέρας : Ζω... (λίγο το'χεις;)

Τραγούδι ημέρας :

Καλημέρα βρε...

2009-03-26T11:41:00.000+02:00

Όχι αναγνώστη μου. Όχι.

Δεν θα σε πρήξω πάλι εγώ με τα μαυριδερά μαντάτα μου.

Δεν θα σου κάνω εγώ τα νεύρα κορδέλες να την πλερώνει ο άμαχος πληθυσμός.

Θα σου βάλω ανεκδοτάκι και εικονίτσα να γελάσει ο στόμας σου να χαρώ κι εγώ η κακούργα που σ'εχω κάνει μαύρο στην ψυχή και κάτασπρο στη μούρη από αυτά που διαβάζεις...

Να και η εικονίτσα:

Να και το ανεκδοτάκι:

- Γκαρσόν !!! Γιατί έχεις το δάχτυλό σου μέσα στη σούπα μου;

- Εχω ενα σπυράκι και ο γιατρός είπε να το έχω στα ζεστά.

- Να το βάζεις στο κώλο σου μαλάκα !!!

- Εκεί το είχα αλλά το έβγαλα για να σε σερβίρω.

Κι επειδή είμαι και χουβαρντού... πάρε και βιντεάκι να'χεις:

Όλα από γελαδερος.
Κατόρθωμα ημέρας (νύχτας καλύτερα): Έκανα ένα ... ξέρεις εσύ... μα ένα ξέρεις εσύ... κόλαση! Τώρα θα μου πεις μαρή εσύ μας λες ότι περνάς ζόρια και κάνεις .... Ε τι να σας πω ρε παιδιά κι εγώ απορώ... Κι ήταν και πετυχημένο...

Τραγούδι ημέρας:

Άντε βρε... σ'εφτιαξα πάλι....

Καλή εβδομάδα (προσεύχομαι σε Βούδα, Αλλάχ κλπ.).

2009-03-23T11:09:00.000+02:00

Τα ίδια που λες αναγνώστη μου... Μη σου πω και χειρότερα. Μαύρη μαυρίλα πλάκωσε, μαύρη σαν καλιακούδα και μ'αυτά που σου γράφω αμφιβάλλω αν θα ξανακάνεις περατζάδα από το μπλόγκι μου.

Τι να σου κάνω κι εγώ βρε έρμε... Μόνο άσχημα νέα ακούω και μου'ρχονται.

Κι εκεί που έλεγα ότι τουλάχιστον έχω την υγειά μου... πλάκωσε ένα συνάχι άλλο πράγμα.

Έχω φάει γερή μούντζα μιλάμε.

Οποία ξεματιάστρα βολοδέρνει κατά δώθε, ξεματιάσει με, με ένα πιρούνι (αν της βρίσκεται).

Και δεν χαμογελάει κι ο άντρας μου να πάρω λίγο κουράγιο...

Αλλά όπως βλέπεις το χιουμοράκι μου δεν το χάνω... όχι θα κάτσω να σκάσω...

Μια ζωή την έχομε!

Κατόρθωμα ημέρας : Είμαι ξύπνια από χθες Κυριακή την ενδεκάτη ώραν μέχρι και τη στιγμή που σου πληκτρολογάω (11.20 π.μ.). Σα ζόμπι μεν αλλά ξύπνια. Με συνάχι, για να μη ξεχνιόμαστε.

Τραγούδι ημέρας :

Και πόσο μου πάει η φάση... δεν λέγεται!

(εκεί μέσα με βλέπω σε λίγο)

2009-03-18T18:14:00.000+02:00

Που λες αναγνώστη μου, εμείς δεν παιζόμαστε. Ο άντρας μου κι εγώ, εννοώ.

Ακόμη δεν φύγαμε αρχίσαμε τις διαφωνίες.

Εγώ του λέω να πάμε σε κάποια πόλη που να έχει ζήσει, να ξέρει πέντε πράγματα βρε αδελφέ. Να έχει και κανά δυο γνωστούς.

Εκείνος μου λέει ότι θέλει να πάει κάπου που δεν έχει ξαναζήσει. Να είναι η πρώτη φορά που θα πηγαίνει.

Βλέπεις, ο καλός μου, έχει ζήσει και στο Σίδνεϋ και στην Μελβούρνη. Εγώ του λέω να πάμε Μελβούρνη και τούτος μου λέει Περθ.

Σαν κλανιά δεν ακούγεται; (Χουμοράκι)

Δεν βαριέσαι. Όταν έρθει η ώρα...

Αλλά εγώ ψάχνομαι.

Τι στο γιου τουμπ μπήκα και έψαχνα βιντεάκια για το Περθ και την Μελβούρνη
(ομορφιές και στα δύο, δεν μπορώ να πω).

Τι την ισοτιμία αυστραλιανού δολαρίου και ευρώ κοίταξα
(100$ Αυστραλίας ισούνται με 50,62€ (για τα σεντς δεν είμαι σίγουρη)).

Ακόμα και σε site με αγγελίες εργασίας κοίταξα.

Αμ πώς; Όχι, παίζουμε.

Βασικά να απασχολούμαι θέλω.

Είμαι σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης μάγκα μου. Χθες ειδικά, με πήρε το παράπονο. Κι ένα κλάμα, ένα κακό. Να μη μπορώ να σταματήσω. Τι να θυμάμαι το σόι μου που με πέταξε έξω, τι κάτι παλιές καταστάσεις που όποτε τις σκέφτομαι πισωγυρίζω. Τι να με πιάνει αγωνία για τα μελλούμενα. Τι να με πιάνει θυμός για την κατάσταση που επικρατεί γύρω μου. Και να παλεύω να μη με δει ο καλός μου και στενοχωρηθεί. Με είδε τελικά και μαύρισε η καρδούλα του. Τι να φάω μου έφτιαξε, τι αυτοσχέδιο στρώμα στο σαλόνι, τι να με σκεπάσει για να κοιμηθώ.

Αυτή είναι η παρηγοριά μου και η δύναμη μου αναγνώστη μου. Αυτός ο άνθρωπος. Αν δεν τον είχα γνωρίσει... Μη σου πω και σε σοκάρω.

Το τραγούδι το ξέρεις; Θα το δεις πιο κάτω.

Κατόρθωμα ημέρας : Δεν ξεκατινιάστηκα. Δεν θα σου πω τι και πώς. Αλλά με θαυμάζω ώρες ώρες με αυτά που μου έρχονται.

Τραγούδι ημέρας :

Μία έτσι μία γιουβέτσι...

2009-03-16T12:51:00.001+02:00

Έτσι που λες αναγνώστη μου. Τη μία μιλάμε με τον άντρα μου για την Αυστραλία λες και φεύγουμε αύριο και την άλλη λες και δε θα φύγουμε καθόλου. Τι να πω; Θα δείξει από τα γενόμενα των επόμενων μηνών. Εγώ, να σου είμαι κι απόλυτα ειλικρινής, έχω ενθουσιαστεί πια με την ιδέα.

Σκέφτομαι όλα αυτά που θα προσπαθήσω να καταφέρω εκεί κι ενθουσιάζομαι.

Λες να καταφέρω να πάρω και την μηχανή που ονειρεύομαι να πάρω από τα δεκαέξι μου;

Πω ρε γλέντια...

(Εδώ δεν έχουμε να φάμε κι εγώ... της .... μου το χαβά...)

Κατόρθωμα της ημέρας : Έχω συμμαζέψει τα νεύρα μου...

Τραγούδι της ημέρας :